II SAB/Op 27/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej akt nadania oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem datowanym na dzień 4 września 2009 r. K. K. wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 2 kwietnia 1969 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu skierował ją do Sądu w Głubczycach w celu ustalenia spadkobierców uprawnionych do nabycia spadku po jej rodzicach. Wniosek taki złożyła, lecz miała dużo kłopotów z ustaleniem adresów rodzeństwa i ich dzieci, dlatego dopiero w dniu [...] zostało wydane postanowienie o nabyciu spadku. Postanowienie w tym przedmiocie złożyła osobiście w Kolegium w Opolu, lecz organ nadal uważa, że sprawa nie można jeszcze załatwić. Otrzymuje przeto z Kolegium różne pisma w tej sprawie, stąd chciałaby uzyskać od Sądu stanowisko, czy działa ono zgodnie z prawem, ponieważ jej wniosek załatwiany jest bardzo długo. Skarżąca do skargi dołączyła postanowienie Sądu Rejonowego w Głubczycach z dnia [...], sygn. akt [...] stwierdzające nabycie spadku po J. R., m.in. przez K. K.; dwa pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 lipca 2009 r. i 25 sierpnia 2009 r. kierowane do skarżącej; dwa pisma Kolegium datowane na dzień 31 lipca 2009 r., których adresatem jest Urząd Stanu Cywilnego w G. oraz w G. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska podniosło, że w wyniku rozpoznania skargi K. K. na decyzję Kolegium z 14 września 2007 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Kolegium z 21 marca 2007 r. stwierdzającej, że decyzja Powiatowej Komisji Ziemskiej w G. nr [...] z 2.04.1969 r., uchylająca akt nadania nr [...] z 10 lipca 1954 r. w części dotyczącej nadania działki siedliskowej J. R. oraz akt nadania nr [...] z 10 lipca 954 r. w części dotyczącej nadania działki siedliskowej i działki nr [...] J. R., została wydana z naruszeniem prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 6 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Op 6/08, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że nie zabezpieczono dowodu potwierdzającego, iż K. K. wstąpiła w ogół praw i obowiązków majątkowych tworzących spadek po ojcu J. R. (zmarłym 15 maja 1966 r.) oraz, że dalszy tok postępowania administracyjnego będzie zależeć od ustaleń w zakresie jej legitymacji do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji. Kolegium zatem po otrzymaniu informacji, że przed Sądem Rejonowym w Głubczycach toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po J. R. (pismo K. K. z 3 listopada 2008 r.), postanowieniem z 14 listopada 2008 r. , nr [...] zawiesiło z urzędu postępowanie administracyjne uznając, że okoliczność ta stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem Kolegium, ocena interesu prawnego wnioskodawczyni wymagała bowiem zbadania, czy jest ona spadkobierczynią J. R., co może stwierdzić tylko sąd lub notariusz sporządzający akt poświadczenia dziedziczenia. Jak dalej wskazuje Kolegium w dniu 22 czerwca 2009 r. wpłynęło do niego postanowienie Sądu Rejonowego w Głubczycach z [...], sygn. akt [...], stwierdzające, że spadek po J. R. dziedziczą dzieci K. K., S. R., S. M., W. R. i J. S. po 3/20 części oraz żona R. R. w 5/20 częściach, zaś po R. R. (zmarłej 5 lipca 1994 r. - dzieci K. K., S. R., S. M., W. R. i J. S. po 1/5 części. Dlatego Kolegium zwróciło się do wnioskodawczyni o podanie adresów zamieszkania pozostałych spadkobierców, wyjaśniając, że osoby te mają przymiot strony postępowania (pismo z 23 lipca 2009 r.). W odpowiedzi K. K. wskazała żądane adresy, a jednocześnie poinformowała, iż W. R. zmarł 17 lipca 1994 r., a J. S. – 24 marca 2004 r. Zatem w dniu 31 lipca 2009 r. Kolegium wystąpiło do urzędów stanu cywilnego właściwych dla ostatniego miejsca zamieszkania W. R. i J. S. o wydanie odpisu skróconego aktu zgonu. Odpis skrócony aktu zgonu W. R. z Urzędu Stanu Cywilnego w G. wpłynął do Kolegium 13 sierpnia 2009 r, zaś analogiczny dokument dotyczący J. S. z Urzędu Stanu Cywilnego w P. – w dniu 14 sierpnia 2009 r. W dniu 18 sierpnia 2009 r. odpisy takie złożyła również K. K. Następnie w dniu 24 sierpnia 2009 r. skarżąca przedstawiła postanowienie Sądu Rejonowego w Głubczycach z [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po J. R. z klauzulą prawomocności. Następnie na wezwanie Kolegium z dnia 25 sierpnia 2009 r. K. K. oświadczyła 31 sierpnia 2009 r., że spadkobiercami J. S. są T. S. i B. S., a W. R. – M. P. i T. R., oraz podała adresy ww. osób. Z kolei pismami z 1 września 2009 r. Kolegium zwróciło się do T. S. i do T. R. o wyjaśnienie, czy zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po J. S. i W. R., oraz o ewentualne przesłanie prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku. T. S. potwierdził fakt przeprowadzenia postępowania spadkowego po J. S., nie przedłożył jednak postanowienia sądu na tę okoliczność, natomiast T. R. w ogóle nie udzielił odpowiedzi. Dalsze wystąpienia w tej sprawie Kolegium skierowało więc do sądów spadku: Sądu Rejonowego w Prudniku i Sądu Rejonowego w Głubczycach (pisma z 15 września 2009 r.). W dniu 22 września 2009 r. do Kolegium wpłynęło prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Prudniku z [...], sygn. akt [...], stwierdzające, że spadek po J. S. nabyły dzieci spadkodawczyni, B. S. i T. S. - po ½ części. Zaś Sąd Rejonowy w Głubczycach poinformował Kolegium, że od 2001 r. nie było prowadzone przed tym sądem postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po W. R., natomiast akta Roków Sądowych w Głubczycach (istniejących przed utworzeniem sądu) obecnie archiwizowane są w Sądzie Rejonowym w Kędzierzynie-Koźlu (pismo z 18 września 2009 r.; data wpływu – 28 września 2009 r.). Analogiczną prośbę przesłano zatem do SR w Kędzierzynie-Koźlu (pismo z 29 września 2009 r), który w piśmie z 2 października 2009 r. wyjaśnił, że w jego zbiorach archiwalnych nie odnaleziono akt sprawy o stwierdzenie nabycia spadku po W. R. W tych okolicznościach, zdaniem Kolegium, nie zachodzi stan bezczynności organu, skoro zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. do biegu terminów określonych w art. 35 § 3 nie wlicza się okresów zawieszenia postępowania. Na koniec organ stwierdził, że wprawdzie ustąpiła przyczyna faktyczna zawieszenia, wskazana w postanowieniu z 14 listopada 2008 r., gdyż legitymacja procesowa wnioskodawczyni została prawidłowo udokumentowana, jednak wyłoniło się nowe zagadnienie wstępne, związane z obowiązkiem ustalenia kręgu stron postępowania, którymi są także pozostali następcy prawni J. R. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca, opisując swoją sytuację, pismem datowanym na dzień 7 sierpnia 2009 r. wezwała Kolegium w terminie 7 dni do udzielenia jej odpowiedzi o stanie sprawy i ponowiła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowej Komisji Ziemskiej z dnia 2 kwietnia 1969 r. Z akt również wynika , że tut. Sąd wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II SAB 19/08 oddalił skargę K. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej akt nadania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd, sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując skargę pod tym kątem sąd w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, gdyż po myśli art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., w razie niedopuszczalności skarga podlega odrzuceniu bez merytorycznej oceny jej zasadności. Dokonując oceny niniejszej sprawy w tak określonym zakresie należy mieć na uwadze, że w myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy, w tym również w sprawie bezczynności organu na niewydanie decyzji (art. 3 § 2 pkt 1). Wobec powyższego, zdaniem Sądu, trzeba uznać, iż w niniejszej sprawie dopuszczalne było wniesienie skargi na bezczynność organu w przedmiocie wydania decyzji rozstrzygającej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowej Komisji Ziemskiej w G. z dnia 2 kwietnia 1969 r., ponieważ w wyniku wyroku tut. Sądu z dnia 6 maja 2008 r. sprawa powróciła do rozpoznania przez Kolegium. Skarżąca w sposób jednoznaczny określiła przedmiot zaskarżenia, jakim jest bezczynność organu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Przyjdzie zaakcentować, że wniesienie skargi na bezczynność organów nie zostało przez ustawodawcę ograniczone żadnym terminem. Zgodnie jednak z art. 52 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu uwarunkowane jest wyczerpaniem środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie; chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Na zasadzie wynikającej z art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie Należy dostrzec, że w przypadku skargi na bezczynność organów administracji publicznej o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzysta ze środka przewidzianego w art. 37 K.p.a., według którego na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Natomiast, gdy tryb określony w art. 37 K.p.a. nie może być zastosowany, przed wniesieniem skargi należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa stosownie do art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a. W tym miejscu trzeba zauważyć, że w niniejszej sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności wnioskowanej decyzji Kolegium występuje w podwójnej roli, zarówno jako organ pierwszej instancji, jak też jako organ drugiej instancji. W takiej sytuacji w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, iż tryb przewidziany w art. 37 K.p.a. nie ma zastosowania, ponieważ w postępowaniu administracyjnym nad tym organem nie ma organu wyższego stopnia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 480/06, opubl. System Informacji Prawnej LEX nr 188512). Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi należy wskazać, że o bezczynności organu administracji publicznej można mówić tylko wówczas, gdy właściwy miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy organ nie wydaje odpowiedniego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej w prawnie ustalonym terminie. Przeto, w bezczynności organ pozostaje w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeśli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a., lub gdy nie podjął działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Natomiast w myśl art. 149 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Z przywołanego uregulowania wynika, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt kontrolowanej sprawy trzeba dostrzec, że w dniu 14 listopada 2008 r. Kolegium wydało postanowienie nr [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., o zawieszeniu z urzędu postępowanie w sprawie, z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego o którym powinien rozstrzygnąć sąd powszechny. Skoro zatem decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia wniesionej skargi ma stan istniejący w dacie wyrokowania, w tym fakt funkcjonowania w obiegu prawnym postanowienia o zawieszeniu postępowania, to należy podzielić stanowisko Kolegium, że stosownie do treści art. 35 § 5 do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Postanowienie o zawieszeniu postępowania nie zostało przez stronę zaskarżone i jest prawomocne. Odnośnie wpływu postanowienia o zawieszeniu postępowania na rozstrzygnięcie skargi w przedmiocie bezczynności organu trzeba zauważyć, że na zasadzie art. 103 K.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. W kontrolowanej sprawie należy również dostrzec, że z w sytuacji, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania organ administracji publicznej jest zobowiązany do podjęcia zawieszonego postępowania z urzędu lub na żądanie strony. Po wpłynięciu w dniu 22 czerwca 2009 r. do Kolegium postanowienia Sądu Rejonowego w Głubczycach stwierdzającego nabycie spadku przez wskazane osoby, okazało się, że wyłoniło się kolejne zagadnienie wstępne, związane z obowiązkiem ustalenia kręgu stron postępowania, którymi są także pozostali następcy prawni J. R. W tym celu Kolegium podjęło szereg działań, o czym świadczą przedłożone dowody i opisane czynności podjęte przez organ. W dniu 31 lipca 2009 r. Kolegium wystąpiło do urzędów stanu cywilnego właściwych dla ostatniego miejsca zamieszkania W. R. i J. S. o wydanie odpisu skróconego aktu zgonu. Odpis skrócony aktu zgonu W. R. z Urzędu Stanu Cywilnego w G. wpłynął do Kolegium 13 sierpnia 2009 r, zaś dokument dotyczący J. S. z Urzędu Stanu Cywilnego w P. – 14 sierpnia 2009 r. W dniu 24 sierpnia 2009 r. skarżąca przedstawiła postanowienie Sądu Rejonowego w Głubczycach z [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po J. R. z klauzulą prawomocności. Następnie na wezwanie Kolegium z dnia 25 sierpnia 2009 r. K. K. oświadczyła 31 sierpnia 2009 r., że spadkobiercami J. S. są T. S. i B. S., a W. R. – M. P. i T. R. Pismami z dnia 1 września 2009 r. Kolegium zwróciło się do T. S. i do T. R. o wyjaśnienie, czy zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po J. S. i W. R., oraz o ewentualne przesłanie prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku. T. S. potwierdził fakt przeprowadzenia postępowania spadkowego po J. S., nie przedłożył jednak postanowienia sądu na tę okoliczność, natomiast T. R. w ogóle nie udzielił odpowiedzi. Dalsze wystąpienia w tej sprawie Kolegium skierowało więc do sądów spadku: Sądu Rejonowego w Prudniku i Sądu Rejonowego w Głubczycach (pisma z 15 września 2009 r.). W dniu 22 września 2009 r. do Kolegium wpłynęło prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Prudniku z [...], sygn. akt [...], stwierdzające, że spadek po J. S. nabyły po połowie dzieci spadkodawczyni B. S. i T. S. Sąd Rejonowy w Głubczycach zaś poinformował Kolegium, że od 2001 r. nie było prowadzone przed tym sądem postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po W. R. Natomiast Sąd Rejonowy w Kędzierzynie-Koźlu pismem z dnia 2 października 2009 r. wyjaśnił, że w jego zbiorach archiwalnych nie odnaleziono akt sprawy o stwierdzenie nabycia spadku po W. R. Jak wynika z notatki służbowej z dnia 15 października 2009 r. K. K. oświadczyła, że zamierza wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku, po W. R., jednak nie uczyniła tego, o czym świadczy pismo Sądu Rejonowego z dnia 19 listopada 2009 r., w którym poinformowano Kolegium, że do tej daty nie wpłynął wniosek o stwierdzenie spadku. Stąd podzielić należy stanowisko Kolegium, iż aczkolwiek ustąpiła przyczyna faktyczna zawieszenia, wskazana w postanowieniu z 14 listopada 2008 r., ponieważ legitymacja procesowa K. K. została udokumentowana, jednak kwestia ustalenia następców prawnych pozostała nadal otwarta. Przyjdzie zatem stwierdzić w ślad za orzecznictwem sądowoadministracyjnym, że okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny, nie można jedynie bowiem wyjaśniać wątpliwości, bez podejmowania czynności proceduralnych (por. w wyroku NSA z dnia 21 grudnia 1999 r., V SAB 147/99, opubl.). W badanej sprawie Kolegium podjęło szereg czynności proceduralnych zmierzających do ustalenia wszystkich stron postępowania. Należy wskazać, że w myśl art. 100 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. jest obowiązany wystąpić do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwać stronę do wystąpienia o to w wyznaczonym terminie, co w niniejszej sprawie Kolegium uczyniło. W badanej sprawie skarżąca nie wystąpiła do Sadu z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku po W. R., zatem Kolegium prawidłowo uznało, że powinno we własnym zakresie rozstrzygnąć zagadnienie wstępne i podjęło działania wynikające z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. W sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie może wystąpić do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego z powodu braku legitymacji procesowej, jest zobowiązany wezwać stronę do złożenia odpowiedniego wniosku lub wniesienia powództwa do właściwego organu albo sądu w określonym przez organ terminie. Organ administracji publicznej może jednak zaniechać tego wezwania, gdy strona wykaże, że złożyła odpowiedni wniosek lub wniosła powództwo, przedstawiając organowi stosowne dokumenty (odpisy pism, potwierdzenia itd.). Obowiązek organu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego we własnym zakresie obejmuje dwie odmienne sytuacje, o różnych konsekwencjach dla zawieszenia postępowania. Jedna, dla której podstawą jest przepis art. 100 § 3 zd. pierwsze, dotyczy zawieszonego postępowania. Względny charakter przedmiotowej podstawy zawieszenia postępowania jest tu szczególny. Postępowanie bowiem zostało już zawieszone ze względu na zagadnienie wstępne, jednak nie stoi to na przeszkodzie, by w przewidzianej przepisem sytuacji organ rozstrzygnął go we własnym zakresie, eliminując tym samym podstawę zawieszenia. Gdy strona, mimo wezwania organu do wystąpienia o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w oznaczonym terminie, nie wystąpiła o to, organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. Skoro jest to sytuacja występująca w czasie zawieszenia postępowania, należy ją ujmować jako skutek zawieszenia postępowania. Można przyjąć, że brak wystąpienia strony o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego nakłada na organ obowiązek wykonania następujących czynności: podjęcia zawieszonego postępowania (nadzwyczajny tryb podjęcia postępowania, także w formie postanowienia), następnie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego we własnym zakresie, a w konsekwencji załatwienie sprawy przez wydanie decyzji. Jak wynika z przedłożonego przez pełnomocnika pisma z dnia 30 października 2009 r. (k- 41 akt sąd.) Kolegium wezwało skarżącą w określonym terminie do wystąpienia do Sądu Rejonowego w Głubczycach z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku po W. R. Następnie sprawdziło, czy skarżącą zwróciła się już do sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Pismem z dnia 19 listopada 2009 r. Sąd Rejonowy w Głubczycach udzielił negatywnej odpowiedzi (dowód: pismo Sądu Rejonowego k – 44 akt sąd.), które wpłynęło do organu w dniu 25 listopada 2009 r., przeto od tego dnia Kolegium miało możliwość przystąpienia do czynności zmierzających do załatwienia sprawy. W takim wypadku sąd administracyjny, badając zasadność skargi na bezczynność organu, ocenia czy ustały przyczyny zawieszenia postępowania oraz czy i w jakim terminie organ, który zawiesił postępowanie, był obowiązany je podjąć. Przedstawione powyżej okoliczności sprawy wskazują, że na dzień wyrokowania, tj. 3 grudnia 2009 r. Sąd nie miał podstaw do stwierdzenia bezczynności organu, gdyż nie upłynął jeszcze maksymalny ustawowy termin do załatwienia sprawy (art. 35 § 3 K.p.a.). Z przedstawionych wyżej względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.