I SA/Gl 931/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2017. 201 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia pana K. K. (dalej strona lub podatnik) na postanowienie Wójta Gminy W. (dalej organ podatkowy) z dnia [...] nr [...], który postanowił podjąć z urzędu zawieszone postępowanie dotyczące zmiany w trybie art. 256 O.p. decyzji organu podatkowego z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2006 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej Kolegium lub SKO) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało na treść art. 228 § 1 pkt 1, art. 236 § 1, art. 205 § 2 i art. 205 a § 1 pkt 4 w związku z art. 205 § 1 O.p. stwierdzając, że problematykę zawieszenia i podejmowania postępowań podatkowych regulują przepisy art. 201 – 206 O.p., które przewidują, że stronie nie przysługuje zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. W ocenie Kolegium, organ podatkowy podał, że podstawę do wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, stanowił przepis art. 205 a § 1 pkt 4 O.p., to niemniej przepis art. 205 § 1 O.p. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania. W skardze na to postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca strona wniosła o jego uchylenie w całości i rozpoznanie zażalenia zarzucając naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że nie przysługuje mu zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania podatkowego, gdy prawo takie mu przysługuje, a zażalenie winno zostać rozpoznane. Uzasadniając skargę skarżący stwierdził, że skarżone postanowienie jest błędne, gdyż ma on prawo wnieść zażalenie na postanowienie, z którym się nie zgadza i może wnieść o jego zmianę lub uchylenie. Dodał, że wniósł zażalenie w terminie, nie było żadnych braków formalnych, a zażalenie winno zostać rozpoznane przez SKO. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niedopuszczalna i dlatego podlegała odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, które w sprawie nie ma znaczenia. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, przy czym odrzucenie skargi następuje postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przepis art. 201 O.p. wymienia przypadki, w których organ podatkowy zawiesza lub może zawiesić postępowanie oraz stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie (§ 3). Zgodnie z art. 205 O.p. organ podatkowy podejmuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze postanowienia, zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie (§ 1), na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie (§ 2). Organ podatkowy podejmuje postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności w sytuacjach opisanych w art. 205 a § 1 pkt 1 – 4 O.p., w tym gdy rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd – w dniu powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego to postępowanie (art. 205 a § 1 pkt 4 O.p.). Ustawa Ordynacja podatkowa nie zawiera przepisów przyznających prawo do złożenia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, lecz jedynie o odmowie jego podjęcia. W myśl art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi, zaś przepis art. 239 O.p. przewiduje, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale mają odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie (niedopuszczalności odwołania) jest ostateczne (art. 228 § 2 O.p.). Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania podatkowego nie należy do kategorii postanowień wskazanych w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a., gdyż na postanowienie to zażalenie nie przysługuje, podobnie jak na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Zaskarżone postanowienie nie należy również do postanowień kończących postępowanie, ani nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, gdyż odnosi się wyłącznie do kwestii incydentalnej w toku postępowania podatkowego i w sposób oczywisty zmierzającej do kontynuowania tego postępowania i załatwienia sprawy. Ostateczne postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania podatkowego (art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 236, art. 239 i art. 205 § 1 O.p.) nie należy do aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 (w tym pkt 2), bądź § 3 ustawy p.p.s.a co oznacza, że postanowienie takie nie podlega odrębnej kontroli sądowoadministracyjnej, zaś skarga na to postanowienie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a). Postanowienie takie nie wstrzymuje biegu postępowania podatkowego, lecz prowadzi do jego merytorycznego zakończenia przy czym strona tego postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli. Zgodnie bowiem z art. 237 O.p. postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji co powoduje, że kwestia jego wydania będzie przedmiotem oceny zarówno organów podatkowych, jak i sądu administracyjnego w przypadku wniesienia skargi od decyzji zapadłej w postępowaniu, w którym postanowienie takie wydano. Sąd zauważa, że zarówno organ podatkowy jak i organ odwoławczy naruszyły przepis art. 217 § 1 pkt 6 O.p. pouczając stronę odpowiednio o zażaleniu (organ podatkowy) lub skardze do sądu administracyjnego (organ odwoławczy) mimo, że w stosunku do wydanych przez te organy postanowień środki takie nie przysługiwały. Naruszenie to nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż błędne pouczenie w tym przedmiocie nie nadało prawa stronie do złożenia zażalenia czy wniesienia skargi do sądu administracyjnego. O tym czy środki takie przysługują decydują przepisy ustawy a nie wola organów podatkowych czy strony. Błędne pouczenie w tym przedmiocie w żadnym razie nie szkodziło stronie, gdyż nie stwarzało podstawy do skutecznego wniesienia danego środka (zażalenia, skargi) – wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/14. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.