V Ca 3997/23

<p>Sygn. akt<strong> <!-- --> V Ca 3997/23</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 7 lutego 2024 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący:Sędzia Małgorzata Kanigowska-Wajs</p> <p>Protokolant: Julia Wiśniewska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2024 r. w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">D.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie</p> <p>z dnia 11 października 2023 r., sygn. akt II C 1430/23</p> <p>1.  oddala apelację;</p> <p>2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia co do kosztów do dnia zapłaty.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: V Ca 3997/23</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku z 7 lutego 2024 r.</strong> </p> <p> <em> <!-- -->Mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505)">art. 505</a>[13] <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 2)">§ 2 k.p.c.</a>, Sąd Okręgowy, nie uzupełniając postępowania dowodowego i nie uzupełniając ustaleń faktycznych, zważył, co następuje:</em> </p> <p>Apelacja powoda nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia ustalenia Sądu I instancji. Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy i na jego podstawie poczynił odpowiednie do treści materiału dowodowego ustalenia faktyczne. Ustalenia te Sąd odwoławczy przyjmuje za własne.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów <br/>i wyprowadzenia logicznie błędnych wniosków (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>), należy przywołać pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z 8 kwietnia 2009 r. (sygn. akt II PK 261/08, niepubl.), który został następnie powtórzony w orzecznictwie sądów apelacyjnych. Zgodnie z tym poglądem „skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, <br/>to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął <br/>sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu.” (nadto wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 29 listopada 2012 r., I ACa 1033/12, <br/>wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 25 października 2012 r., III AUa 1380/11). Nie jest tu więc wystarczająca sama polemika naprowadzająca wnioski odmienne, lecz wymagane jest wskazanie, w czym wyraża się brak logiki lub uchybienie regułom doświadczenia życiowego <br/>w przyjęciu wniosków kwestionowanych. Należy podkreślić, że swobodną ocenę dowodów można podważyć wyjątkowo, tylko wówczas, gdy pozostaje ona w rażącej sprzeczności <br/>z wynikami postępowania dowodowego lub zasadami logiki albo doświadczenia życiowego.</p> <p>Służby zarządzające ruchem lotniczym na danym lotnisku posiadają wyłączną kompetencję do wprowadzenia restrykcji slotowych na danym lotnisku. Ich decyzje są wiążące <br/>dla przewodników lotniczych, którzy muszą się tym decyzjom podporządkować. Warunki te zostały już ocenione przez służby zarządzające ruchem lotniczym, a pozwany miał obowiązek dostosować się do podjętej przez nie decyzji.</p> <p>Opóźnienie w przylocie nie uprawnia pasażera do odszkodowania, jeżeli przewoźnik lotniczy jest w stanie dowieść, że odwołanie lub duże opóźnienie lotu zostało spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków (art. 5 ust. 3 Rozporządzenia), to jest okoliczności, <br/>które pozostają poza zakresem skutecznej kontroli przewoźnika lotniczego (vide: ETS w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07 i C 432/07). Przewoźnik lotniczy jest zwolniony z obowiązku wypłaty pasażerom odszkodowania na podstawie art. 5 ust. 1 lit. c i art. 7 rozporządzenia, gdy wykaże, że odwołanie lub opóźnienie lotu wynika z nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich <br/>racjonalnych środków.</p> <p>Na takie właśnie okoliczności skutecznie powołał się pozwany w odpowiedzi na pozew <br/>z 21 lipca 2023 r. i w odpowiedzi na apelację z 29 grudnia 2023 r. powoływała się strona apelująca, wskazując, że przyczyną opóźnienia lotu było ograniczenie przepustowości dokonane przez zarządzającego ruchem lotniczym. W tych okolicznościach pozwana wykazała ważną przyczynę zwalniającą od odpowiedzialności za opóźniony lot.</p> <p>Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 22 grudnia 2008 r. (C-549/07, 114416) wskazał, że wolą ustawodawcy unijnego było wskazanie, iż nadzwyczajne okoliczności mogą wystąpić w szczególności w przypadku zdarzeń wymienionych w motywie 14 preambuły Rozporządzenia. Trybunał podkreślił, że okoliczności można uznać za nadzwyczajne, <br/>gdy zdarzenie, które - na wzór okoliczności wymienionych w motywie 14 rozporządzenia - <br/>nie wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego <br/>i nie pozwala na skuteczne nad nim panowanie, ze względu na jego charakter i źródło. Trybunał stwierdził zatem, że okoliczności wymienione w motywie 14 Rozporządzenia, tj. m.in. złe warunki meteorologiczne uniemożliwiające wykonanie lotu stanowią przykład okoliczności, która nie wpisuje się w ramy normalnego wykonywania działalności przewoźnika (por. pkt 21, 22 uzasadnienia).</p> <p>Stosownie do motywu 14 powoływanego rozporządzenia „podobnie jak w konwencji montrealskiej, zobowiązania przewoźników lotniczych powinny być ograniczone <br/>lub ich odpowiedzialność wyłączona, w przypadku gdy zdarzenie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków. Okoliczności te mogą, w szczególności, zaistnieć w przypadku destabilizacji politycznej, warunków meteorologicznych uniemożliwiających dany lot, zagrożenia bezpieczeństwa, nieoczekiwanych wad mogących wpłynąć na bezpieczeństwo lotu oraz strajków mających wpływ na działalność przewoźnika”. W myśl natomiast wytycznych interpretacyjnych dotyczących rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego <br/>i Rady ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 2027/97 w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 889/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (2016/C 214/04) zgodnie z motywem 14 rozporządzenia, jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy jest zobowiązany do opóźnienia lub odwołania lotu w porcie lotniczym o dużym natężeniu ruchu, spowodowanym złymi warunkami pogodowymi, w tym jeżeli warunki te prowadzą do braku zdolności przepustowych, stanowi to nadzwyczajne okoliczności (pkt 5.4. zatłoczenie portów lotniczych z powodu niekorzystnych warunków pogodowych).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego wprowadzenie nawet czasowych ograniczeń w startowaniu lotów kaskadowo wpływa na płynność ruchu lotniczego, który w przypadku lotnisk o dużym natężeniu ruchu nie może być przywrócony bez odwołania części lotów. Na powyższe przewoźnik nie ma realnego wpływu, gdyż przedmiotowe utrudnienia nie wynikają z możliwości <br/>jego przedsiębiorstwa, lecz z przepustowości lotniska.</p> <p>Jak wskazano powyżej, pozwany wykazał ważną przyczynę zwalniającą <br/>od odpowiedzialności przewoźnika za opóźniony lot, którego nie można było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków (decyzja kierownictw lotów o opóźnieniu startu), <br/>co uniemożliwiło punktualne wykonanie lotu w dniu 19 czerwca 2022 r. Były to okoliczności, których pozwany nie mógł uniknąć.</p> <p>Podsumowując, Sąd Okręgowy uznał, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia apelacji powodów, bowiem rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego jest prawidłowe. W konsekwencji, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda jako bezzasadną.</p> <p>O kosztach postępowania w instancji odwoławczej orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> w zw. <br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99 § 2;art. 99 § 2 pkt. 3)">§ 2 pkt 3</a> w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, obciążając nimi powoda <br/>jako przegrywającego sprawę. O odsetkach ustawowych za opóźnienie od powyższej kwoty orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Zarządzenie z 20 lutego br.:</span> </strong> <span class="anon-block">(...)</span> </p> </div>