I SA/Gd 928/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w G. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 928/19 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 27 lutego 2019 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. p o s t a n a w i a 1. uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 928/19, w ten sposób, że rozstrzygnięcie "oddala skargę" oznaczyć jako punkt 1 sentencji i dodać punkt 2 o treści: przyznaje kuratorowi K. P. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 3600 ( trzy tysiące sześćset ) złotych tytułem wynagrodzenia kuratora; 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 2 kwietnia 2019 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako "Skarżąca", ,,Spółka’’) reprezentowana przez ustanowionego kuratora K. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej jako "Dyrektor IAS") z dnia 27 lutego 2019 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. W treści skargi wniesiono między innymi o zasądzenie na rzecz kuratora wynagrodzenia w postępowaniu według norm przepisanych powiększonego o podatek VAT, którego kurator jako doradca restrukturyzacyjny – syndyk masy upadłości jest płatnikiem i wypłacenia wynagrodzenia tymczasowo ze Skarbu Państwa. Wyrokiem z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 928/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Pismem z dnia 15 października 2019 r. Skarżąca reprezentowana przez ustanowionego Kuratora wniosła o uzupełnienie wyroku z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 928/19 o orzeczenie o wynagrodzeniu kuratora w postępowaniu według norm przepisanych oraz o orzeczenie o zwrocie poniesionych przez kuratora kosztów korespondencji według załączonego spisu w kwocie 23,60 zł. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że na wniosek Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r. Sąd Rejonowy [...] w G. VII Wydział Gospodarczy KRS ustanowił dla A Sp. z o.o. z siedzibą w G. kuratora w postępowaniu podatkowym w zakresie kontroli podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1.01.2013 r. do 30.06.2015 r., rozszerzonym postanowieniem tego Sądu z dnia 24 maja 2019 r. o reprezentowanie Spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Natomiast do wydatków (zgodnie z art. 213 pkt 1 p.p.s.a.) zalicza się m.in. należności kuratorów ustanowionych w danej sprawie. W związku z powyższym uznać należy, że należności kuratora podejmującego czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy zaliczyć do wydatków w tym postępowaniu, a zatem istnieje podstawa materialnoprawna zasądzenia kosztów związanych z działaniem kuratora (por. postanowienie NSA z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt II FZ 155/17, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasady wynagradzania kuratorów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 536). Wprawdzie przepisy te mają zastosowanie w sprawach cywilnych, a nie sądowoadministracyjnych, jednakże powyższa kwestia została już wyjaśniona w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt I OZ 632/14, zgodnie z którym, przyznając należność ustanowionemu kuratorowi należy mieć na względzie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. (obecnie z dnia 9 marca 2018 r.) w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego mając na względzie art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz nakaz wykładni systemowej przepisów, przepisy powołanego rozporządzenia mogą stanowić punkt odniesienia dla sądu administracyjnego, który będzie orzekał o należności kuratora na podstawie art. 211 w zw. z art. 213 pkt 1 p.p.s.a. ( podobnie NSA w postanowieniu z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt II FZ 155/17, CBOSA ). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielając powołany powyżej pogląd wskazuje, że zgodnie z § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), jednak nie mniej niż 60 zł. Dalej stosownie do treści § 1 ust. 2 ww. rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w kwocie wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej wskazanych stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to: 1) nakład pracy kuratora, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do działania w postępowaniu, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie; 2) wartość przedmiotu sporu; 3) stopień zawiłości sprawy. Na podstawie przywołanego powyżej art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zostało wydane rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Stosownie do treści § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 2. Natomiast § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł – 3.600 zł. W niniejszej sprawie zaskarżeniu podlegała decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, w której wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 37.092 zł. Zatem stawka minimalna wynagrodzenia kuratora w niniejszym postępowaniu prowadzonym przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, w której wartość przedmiotu sporu stanowi kwotę w wysokości 37.092 zł, a jej rozstrzygnięcie zapadło na rozprawie, wynosi 3.600 zł. Sąd miał również na uwadze nakład pracy kuratora w przedmiotowym postępowaniu, w postaci wniesienia skargi, zażaleń, pism procesowych, wniosków oraz stawiennictwo kuratora na rozprawie. Bezspornym jest, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku oddalając skargę wyrokiem z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 928/19 nie orzekł o wynagrodzeniu kuratora, pomimo wniosku zawartego w skardze. W związku z powyższym zasadne było uzupełnienie powyższego wyroku w tym zakresie i przyznanie na rzecz ustanowionego kuratora od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwoty 3.600 zł tytułem wynagrodzenia kuratora. Sąd nie uznał za zasadne żądanie dotyczące powiększenia przyznanego wynagrodzenia o podatek VAT, z uwagi na orzeczenie przedmiotowego wynagrodzenia na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, w którym to brak jest regulacji nakazującej podwyższenie tegoż wynagrodzenia o kwotę podatku od towarów i usług. Zapis taki znajduje się natomiast w - niestanowiącym podstawę niniejszego orzeczenia z uwagi na jego wydanie na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze – rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. W owym rozporządzeniu wprost w § 4 ust. 3 wskazano, że opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Jako że przepis ten nie stanowił podstawy wydania przez Sąd niniejszego orzeczenia, brak jest podstawy do powiększenia przyznanego wynagrodzenia kuratora o podatek VAT. Sąd oddalił wniosek kuratora w części dotyczącej zwrotu poniesionych przez niego kosztów korespondencji w kwocie 23,60 zł, bowiem żądanie to zostało zgłoszone dopiero w piśmie z dnia 15 października 2019 r., podczas gdy rozprawa sądowa miała miejsce w dniu 8 października 2019 r. Wniosek o zwrot wydatków w zakresie kosztów korespondencji nie został zawarty we wniesionej w skardze, ani zgłoszony do czasu zamknięcia rozprawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 210 § 1 p.p.s.a. Strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w oparciu o art. 157 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.