II OSK 449/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant sekretarz sądowy Eliza Wróbel po rozpoznaniu w dniu 18 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1655/17 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 4 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1655/17, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) oddalił skargę J. P. (dalej jako skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Sochocin z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej na działkach o nr [...] i [...] położonych w miejscowości B. gm. S. Sąd wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 t.j.) odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić jedynie w ściśle określonych przypadkach. Przesłanką odmowy wydania decyzji stanowić będzie sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z odrębnymi przepisami prawa. Sąd zaznaczył, że organ odwoławczy słusznie uznał, że taka sprzeczność z obowiązującymi przepisami prawa planowanej inwestycji zaistniała w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z treścią art. 6 pkt. 7 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. u z 2016 r. poz. 961), która weszła w życie z dniem 16 lipca 2016 r., organy wydające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przy wydawaniu tych decyzji zobowiązane są uwzględniać odległość zgodnie z art. 4 tej ustawy. Artykuł 4 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe – od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszkalnej, w skład której wchodzi funkcja mieszkalna, jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik z łopatami (całkowita wysokości elektrowni wiatrowej). Z kolei według art. 15 ust. 3 ustawy jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt. 1 przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ odwoławczy słusznie ocenił, że przeszkodę do wydania decyzji środowiskowej w przedmiotowej sprawie stanowiło niespełnienie warunku koniecznego, jakim jest zachowanie odległości określonej w art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Organ właściwie ustalił, że przedsięwzięcie polega na budowie elektrowni wiatrowej o maksymalnej wysokości wieży 78 m i maksymalnej średnicy rotora 44 m, a więc odległość od najbliższego budynku mieszkalnego winna wynosić minimum 1000 m. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, że najbliżej znajdujące się zabudowania o funkcji mieszkaniowej i zagrodowej znajdują się w odległości ok. 510-600 m w kierunku zachodnim oraz ok. 540 m w kierunku południowym. Sąd podzielił stanowisko organu, że ustawa z dnia 20 maja 2016 r. nie zawiera przepisów przejściowych, regulujących kwestę ich stosowania do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, a tym samym mają one zastosowanie w niniejszej sprawie. Dalej Sąd wskazał, że wbrew zarzutom podniesionym w skardze, przepis art. 4 ust. 1 ww. ustawy dotyczy również postępowań dotyczących wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z art. 1 ust. 1 ustawy wynika jednoznacznie, że określa ona warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. Przepisy ustawy nie wprowadzają żadnego wyłączenia jej stosowania w sprawach dotyczących decyzji środowiskowych. Sąd uznał, że brak jest podstaw pozwalających na przyjęcie, że przepisy ustawy odnoszą się tylko i wyłącznie do postępowań administracyjnych i planistycznych określonych przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd zauważył, że z art. 6 ustawy wynika, że odległość określoną zgodnie z art. 4 uwzględniają m.in. organy wydające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach – przy wydawaniu tych decyzji. Ponadto na mocy art. 11 ww. ustawy wprowadzono zmiany do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tym samym Sąd za niezasadne uznał argumenty Skarżącego o braku podstaw do stosowania przepisów tej ustawy przy rozstrzyganiu przez organy przedmiotowej sprawy. Sąd zauważył, że dyspozycja art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. nie wskazuje na wyłączenie stosowania przepisów tej ustawy przy rozpoznaniu niniejszej sprawy. Art. 15 odnosi się generalnie do kwestii związanych z obowiązującymi studiami uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw i planów miejscowych gminy. W szczególności odnosi się do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji niespełniania warunków odległości określonych w art. 4 ustawy w sytuacji, gdy obowiązuje plan miejscowy przewidujący lokalizację elektrowni wiatrowej bądź projekt planu. Sąd stwierdził, że z przepisu tego nie wynika, że przepisów ww. ustawy, a w szczególności art. 4 nie stosuje się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych dla inwestycji zlokalizowanych na terenach objętych planem miejscowym, który nie przewiduje lokalizacji elektrowni wiatrowej. W rozpatrywanej sprawie, teren lokalizacji inwestycji objęty jest planem miejscowym, a teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze rolniczym. Sąd zaznaczył, że kwestia stosowania art. 6 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. w sprawach dotyczących wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i sąd orzekający w sprawie podziela poglądy wyrażone w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2017 r. IV SA/Wa 552/17 i WSA w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2017r. II SA/Sz 39/17, wskazujące na konieczność ustalania odległości określonej w art. 4 ww. ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 80 ustawy z dnia 3 października 2008 r. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. za niezasadny. Za niezasadny uznano również zarzut naruszenia art. 77 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Według Sądu wobec zmiany stanu prawnego, zasadne było dokonanie ponownych uzgodnień. Organy administracji wydając decyzję w sprawie, są zobowiązane zgodnie z art. 6 K.p.a. orzekać na podstawie aktualnych i obowiązujących w czasie wydawania rozstrzygnięcia przepisów prawa, a niewątpliwie w toku prowadzonego postępowania zmienił się stan prawny. Ponadto Sąd wskazał, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] zostało uchylone wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie IV SA/Wa 3256/16 w toku rozpoznania skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy Sochocin z dnia [...] sierpnia 2016 r. W konsekwencji Sąd za niezasadny uznał również zarzut wskazany w pkt 4, 5, 6, i 7 oraz 1 skargi. Postanowienie wydane przez RODŚ z dnia 22 lutego 2017 r. odpowiada przepisom prawa materialnego i przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. Organy wydały rozstrzygnięcie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe, ustalając okoliczności kluczowe dla rozstrzygnięcia. Wydały decyzję mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Ocena dokonana przez organy nie nosi znamion dowolności, a uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł oraz wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia. Organy w sposób szczegółowy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały. W odniesieniu do zarzutów naruszenia Dyrektywy 2009/28/WE, Dyrektywy 2015/1535/UE i Dyrektywy 2006/123/WE Sąd orzekający w sprawie, podzielił poglądy wyrażone w wyroku WSA w Łodzi z dnia 22 września 2017 r. II SA/Łd 434/17 i WSA w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2017 r. II SA/Sz 283/17, zgodnie z którymi materia, regulowana ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, nie obejmuje przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit f powołanej Dyrektywy (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/1535 z dnia 9 września 2015 r. Nie dotyczy bowiem ani produktu ani też usług, o których mowa w tejże dyrektywie i stąd nie podlega obowiązkowi notyfikacji. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów Dyrektywy 2009/28/WE z 23 kwietnia 2009 r. W ocenie Sądu nie ma podstaw do stwierdzenia, że uregulowanie minimalnych odległości lokalizowanych elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej narusza zasady proporcjonalności, niezbędności, obiektywności, przejrzystości i nie dyskryminacyjnego charakteru w zakresie wprowadzanych przepisów. W ocenie Sądu, niewątpliwie wprowadzenie tych przepisów miało na celu zabezpieczenie zdrowia i życia ludzi oraz stworzenia określonych wymagań lokalizacyjnych wykluczających uznaniowość w wydawaniu rozstrzygnięć przez organy. J. P. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia w postaci art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 170 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie okoliczności związania Sądu orzekającego w niniejszej sprawie treścią prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie sygn. IV SA/Wa 3256/16, w którym Sąd uwzględniając skargę J. P. na poprzednią decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] października 2016 r. wydaną w sprawie sygn. [...] analizując stan prawny obowiązujący w czasie orzekania nie stwierdził w realiach tego samego stanu faktycznego obowiązku stosowania ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która weszła w życie z dniem 16 lipca 2016 r. Natomiast naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie upatruje w naruszeniu: a. art. 6 pkt 7 oraz art. 15 ust. 3 ustawy1 z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961) poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy wydawanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest elementem lokalizacji elektrowni wiatrowej oraz brak jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, który pozwoliłby na zastosowanie przepisu art. 15 ust. 3 tej ustawy, b. art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten ma zastosowanie do lokalizacji elektrowni wiatrowych, a zatem postępowań administracyjnych i planistycznych określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegających w szczególności na uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; Ponadto skarzacy zarzucił naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit a P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi J.P.. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarzący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja, która, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać ma zasadność postawionych wyżej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna niezasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez J. P. jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 170 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie. Przede wszystkim, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3256/16 wiązały organy administracji. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że Sąd nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze wniesionej przez J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] października 2016 r. Nr [...]. Skarga ta została uwzględniona z przyczyn, które zostały wzięte pod uwagę przez ten Sąd z urzędu. W ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając decyzję organu odwoławczego wskazał na uchybienia organów administracji związane z postępowaniem dowodowym. Sąd wskazał bowiem na braki w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko. W ocenie Sądu przedłożony przez skarżącego raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko wymagał uzupełnienia o racjonalny wariant alternatywny dla wariantu proponowanego przez inwestora oraz o określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko tego wariantu. Za bezsporne Sąd uznał, że mimo wezwań skarżący nie poczynił wymaganych uzupełnień. W konsekwencji, organ I instancji zwracając się zgodnie z art. 77 ust.1 pkt 1 i pkt 2 ustawy ooś do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia uczynił to w sytuacji, gdy materiał dowodowy nie był kompletny, a sprawa nie była należycie wyjaśniona. Sąd I instancji rozpoznając skargę w niniejszej sprawie na decyzję SKO z dnia [...] maja 2017 r., związany był przedstawioną wyżej oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku gdyby wypowiadał się odnośnie do rozumienia czy stosowania przepisów prawa, które wówczas stanowiły przedmiot oceny prawnej Sądu. W takiej sytuacji musiałby uwzględnić poprzednio wyrażone stanowisko Sądu w tym zakresie. Skoro jednak wówczas Sąd nie wypowiadał się odnośnie do stosowania przez organy przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która weszła w życie 16 lipca 2016 r., to nie można mówić o tym, że wyrażona została wówczas w tej kwestii jakakolwiek ocena prawna co do zastosowania przepisów tej ustawy, która mogłaby wiązać Wojewódzki Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu skargi na decyzję SKO z dnia [...] maja 2017 r. Niewątpliwie regulacje zawarte w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych powinny zostać wzięte pod uwagę przez organy wydające poprzednią decyzję o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanej elektrowni wiatrowej ponieważ w momencie wydawania tych decyzji przepisy tej ustawy obowiązywały. Organy administracji nie dopatrzyły się jednak wówczas przesłanki do odmowy wydania decyzji wynikającej z przepisów tej ustawy skupiając się na niekompletności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, to jest na uchybieniach związanych z kompletnością materiału dowodowego. Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd w wyroku z dnia 1 czerwca 2017 r,. dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji w granicach sprawy nie przeprowadził oceny naruszenia przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Wobec tego wyrażona w tym wyroku ocena prawna nie odnosiła się do kwestii zasadności stosowania tych przepisów. To z kolei prowadzi do wniosku, że orzekający w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie mógł być związany oceną prawną, odnoszącą się do stosowania przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, wyrażoną w poprzedzjącym go wyroku albowiem wyrok ten takiej oceny nie zawierał. Nie można uznać, że Sąd jest związany oceną prawną, której nie było a powinna być. Fakt, że organy administracji poprzednio odmówiły wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie biorąc pod uwagę regulacji ww. ustawy nie powoduje, że nie mogły uwzględnić tych regulacji w ponownie toczącym się przed nimi postępowaniu, jak miało to miejsce w obecnie kontrolowanym postępowaniu. Skoro sprawa kolejny raz trafiła do organów, to mogły one wydać nową decyzję uwzględniając dodatkowe okoliczności lub przepisy mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z obowiązującym stanem prawnym tj. regulacje ww. ustawy. Sąd I instancji nie naruszył również art. 170 P.p.s.a. albowiem skutek związania wydanym przez Sąd orzeczeniem stron postępowania, sądu, który wydał wyrok, innych sądów, organów państwowych, czy też innych osób w przypadkach przewidzianych ustawą, wynikający z tego przepisu dotyczy wyłacznie orzeczeń prawomocnych. Natomiast wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3256/16 nie był prawomocny w chwili orzekania przez Sąd I istancji w niniejszej sprawie. Wyrok z dnia 1 czerwca 2017 r. został zaskarżony skargą kasacyjną, która została rozpatrzona przez NSA dopiero w dniu 18 października 2019 r. Mając powyższe na uwadze NSA stwierdza, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 170 P.p.s.a. albowiem ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3256/16 nie dotyczyła kwestii związanych ze stosowaniem ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, której przepisy w obecnym postępowaniu zadecydowały o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Gdyby Sąd wówczas wyraził ocenę prawną odnośnie do stosowania przepisów tej ustawy w przedmiotowej sprawie a obecnie Sąd nie uwzględniłby tamtej oceny, to możnaby było uznać powyższy zarzut za zasadny.Taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 4 ust. 1, art. 6 pkt 7 i art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, należy stwierdzić, że organy administracji a za nimi Sąd prawidłowo uznały, że regulacje zawarte w tych przepisach będą miał zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Skoro sprawa dotyczyła realizacji elektrowni wiatrowej, którą zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji oraz § 3 ust. 1 pkt 6 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), to wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynikał z art. 71 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy i stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy należało ją uzyskać przed uzyskaniem pozwolenia na budowę takiego przedsięwzięcia. Z przepisów ustawy o udostępnianiu informacji, w szczególności z art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji wynika, że aby wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach organ bierze pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Ponadto właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (ust. 2). Dodatkowo w art. 81 ust. 1 -3 ustawy o udostępnianiu informacji wskazane zostały kolejne sytuacje kiedy organ będzie zobowiązany odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (brak zgody wnioskodawcy na wariant dopuszczony do realizacji przez organ, przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza). Jednocześnie należy zauważyć, że zawsze wydawana przez organy administracji publicznej decyzja zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.) powinna być zgodna z innymi przepisami prawa a zatem także realizowane przedsięwzięcie musi być zgodne z przepisami, które regulują jego funkcjonowanie. Takim przepisem w przedmiotowej sprawie będzie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 961). Przepis ten określa odległość, w której mogą być planowane i budowane elektrownie wiatrowe od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Odległość ta musi być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Z akt sprawy jednoznacznie wynikało, że przedmiotowa inwestycja jest elektrownią wiatrową o maksymalnej wysokości wieży 78 m i maksymalnej średnicy rotora 44 m. Wobec powyższego odległość od najbliższego budynku mieszkalnego winna wynosić minimum 1000 m. Tymczasem dane zawarte w aktach sprawy wskazywały, iż najbliższe zabudowania o funkcji mieszkaniowej i zagrodowej znajdują się w odległości ok. 510 - 600 m w kierunku zachodnim oraz ok. 540 m w kierunku południowym, a więc warunek odległościowy w niniejszej sprawie nie został spełniony. Była zatem podstawa do odmowy wydania decyzji środowiskowej z uwagi na niezachowanie odpowiedniej odległości pomiędzy elektrownią a zabudowaniami mieszkalnymi. Przepisy tej ustawy znajdują zastosowanie do decyzji środowiskowych bowiem wprost stanowi o tym art. 6 pkt 7 tej ustawy. Stanowi on, że odległość określoną zgodnie z art. 4 uwzględniają organy wydające decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach - przy wydawaniu tych decyzji. O konieczności zastosowania przepisów ww. ustawy do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach świadczy także znowelizowana art. 11 tej ustawy treść art. 75 ustawy o udostępnianiu informacji. Nowe brzmienie art. 75 wspomnianej ustawy przewiduje właściwość regionalnego dyrektora ochrony środowiska do wydawania decyzji środowiskowych dla tego rodzaju przedsięwzięć. Wydawanie decyzji środowiskowej nie jest elementem lokalizacji tego typu inwestycji ale jest elementem procesu inwestycyjnego jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Decyzja środowiskowa poprzedza wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie ogranicza się do spraw lokalizacji elektrowni ale wskazuje wymagania przy budowie tego typu obiektów (art. 1 ust. 1 tej ustawy). Sąd nie dopuścił się naruszenia art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Przepis ten jest przepisem przejściowym i wyznacza zasady postępowania organów kiedy miejscowy plan przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowej a ta nie spełnia wymogów odległości wskazanych w art. 4 tej ustawy. Sąd nie stosował tego przepisu. Przytoczył jego treść jedynie w kontekście przedstawienia argumentów, że przepisy tej ustawy, wbrew temu co podnoszono w skardze, będą miały zastosowanie w sprawach o wydanie decyzji środowiskowej. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że organy prawidłowo uznały, że ustawodawca w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie zawarł przepisów intertemporalnych regulujących kwestie jej stosowania do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. Należało zatem uznać, że ustawę tą należy stosować także w niniejszej sprawie choć została ona wszczęta przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Ustawa przewidywała przepisy intertemporalne tylko w zakresie właściwości organów prowadzących wcześniej sprawy o środowiskowe uwarunkowania (art. 16). W zaistniałej sytuacji prawnej organy administracji dokonały wyboru zgodnie z mającymi zastosowanie w takiej sytuacji regułami międzyczasowymi tj. pomiędzy stosowaniem ustawy dawnej a bezpośrednim zastosowaniem nowej ustawy. Okoliczność, że przyjęły bezpośrednie stosowanie nowej ustawy nie może stanowić o naruszeniu przepisów prawa materialnego skoro sam ustawodawca pozostawił kwestię stosowania nowej ustawy do prowadzonych już spraw do uznania organów, nie przewidując w ustawie odpowiedniej regulacji intertemporalnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.