VII SA/Wa 1441/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), w wyniku rozpatrzenia odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] wyjaśnił, że pismem z 19 lutego 2019 r. [...] S.A. (dalej: spółka) zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzeń, w tym konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym. Ich opis przewidywał instalację "urządzeń stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] na konstrukcjach wsporczych na dachu budynku [...] 6 szt. anten sektorowych [...] wraz z modułami wyniesionymi RRU i anteną radioliniową o śr. 0,3 m na trzech stalowych konstrukcjach wsporczych (maszt) o wysokości H=6m; urządzeń Outdoor na ramie stalowej wraz z drogą kablową" na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Decyzją z [...] lutego 2019 r. Prezydent [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia. Organ w jej uzasadnieniu wyjaśnił, że w skład zespołu urządzeń wchodzi sześć anten sektorowych, pięć anten radiolinii, trzy antenowe konstrukcje wsporcze oraz ruszt stalowy z zamocowanymi do niego urządzeniami sterującymi, co oznacza, że przedmiotem inwestycji jest w istocie budowa kompletnej stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Z uwagi na powyższe nie można uznać, że obiekt o gabarytach projektowanej inwestycji pozostaje urządzeniem, o którym mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Organ w tym zakresie odwołał się do poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Krakowie z 31 maja 2017 r. sygn. II SA/Kr 345/17, zgodnie z którym urządzenie budowlane to urządzenie łącznie posiadające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie spełnia warunku opisanego wyżej pod literą b), celem budowy tej stacji nie jest bowiem zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może bowiem funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji. Podkreślono w nim również, że użyty przez ustawodawcę zwrot "wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych" (art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego) wskazuje na to, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Powoduje to, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zawsze wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego organ zobowiązany był wnieść sprzeciw do zgłoszenia, które dotyczyło budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę Od powyższej decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r. [...] S.A. wniosła odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 3 pkt 7a, art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na nieuwzględnienie charakteru inwestycji, która podlega jedynie zgłoszeniu. Odwołujący wskazał, że zastosowany przez organ przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego należy interpretować w powiązaniu z dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy. W tym zakresie odwołujący, jak stwierdził, podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z 24 lipca 2015 r. sygn. II OSK 3035/13. Przywołaną wyżej decyzją z [...] maja 2019 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem z 19 lutego 2019 r. przewiduje, jak wynika z dokumentacji sprawy, instalację urządzeń w tym konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym. Organ odwoławczy zgodził się z oceną organu I instancji, że sporna inwestycja może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Stosownie do treści art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane organ może nałożyć w drodze decyzji w przedmiocie sprzeciwu obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Celem przepisu art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego jest stworzenie odpowiednich mechanizmów prawnych pozwalających w sposób właściwy chronić podmioty znajdujące się potencjalnie w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji i z tego też względu już w razie potencjalnego ich zagrożenia zobowiązuje inwestora do przejścia przez weryfikację właściwą dla inwestycji wymagających pozwolenia na budowę. Nie oznacza to w żadnym wypadku - już na tym etapie - że inwestycja nie będzie mogła zostać zrealizowana w ogóle, bądź konieczne będzie dokonanie jej modyfikacji. Oznacza to natomiast konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich podmiotów, których interesy mogą być zagrożone i poddanie planowanej inwestycji kontroli pod względem zgodności z przepisami prawa. Jeżeli w jej wyniku okaże się, że obawy dotyczące zagrożenia terenów sąsiednich, o których mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane były niezasadne, a inwestycja spełnia wymogi stawiane jej przez przepisy prawa, to brak będzie przeszkód do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z załączonych do zgłoszenia rysunków planowanego przebiegu wiązek promieniowania wynika, że w przypadku planowanej budowy nowego obiektu, jak i nadbudowy obiektu istniejącego, a także jego ewentualnej rozbudowy na terenach sąsiednich może okazać się ona ograniczona lub niemożliwa ze względu na naruszenie § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2015 r. poz. 1422), który stanowi, że budynek z pomieszczeniami na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występują przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Ze względu na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę nr ew. 44 z obrębu 7-07-05 niemożliwe jest stwierdzenie jakie budynki mogą potencjalnie powstać na działkach sąsiednich po zainstalowaniu urządzeń, w tym konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym. W związku z powyższym, w celu ustalenia, czy projektowane promieniowanie wiązek anten sektorowych nie wprowadza, nie utrwala bądź nie zwiększa ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, konieczne jest przeprowadzenie analizy urbanistycznej obszaru i wyznaczenie wskaźników, które obowiązywałyby właścicieli nieruchomości sąsiednich w momencie wystąpienia przez nich z wnioskiem o decyzję o warunkach zabudowy po zainstalowaniu urządzeń w tym konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym. Przeprowadzenie ww. analizy możliwe jest jedynie w toku uzyskiwania decyzji o pozwoleniu na budowę, stąd słuszne jest nałożenie takiego obowiązku w przedmiotowej sprawie. Z powyższych względów, jak podniósł organ odwoławczy, zasadnym było utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2019 r. złożyła [...] S.A., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie wraz z uchyleniem decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 § 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.) poprzez jego nieprawidłową wykładnię; 3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności bez dokonania własnej rzetelnej oceny charakteru planowanego zamierzenia; 4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że w wyniku realizacji inwestycji może dojść do wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W uzasadnieniu skargi spółka stwierdziła, że podtrzymuje zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji z [...] lutego 2019 r., skoro Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do nich wprost, wskazując jedynie, że podtrzymuje sprzeciw zgłoszony na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3b ustawy - Prawo budowlane. Tymczasem, jak wynika z decyzji organu I instancji, sprzeciw organ ten oparł wyłącznie na art. 30 ust. 6 pkt 1 tejże ustawy. Prezydent [...] tym samym w ogóle nie odniósł się do zagadnienia oddziaływania inwestycji. Odnosząc się do powyższej kwestii, a więc zarzutu, że planowane przedsięwzięcie może powadzić do utrwalenia, zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, a w konsekwencji do ograniczenia możliwości ich zabudowy, strona skarżąca podkreśliła, że inwestycja została zaplanowana w taki sposób, by zaliczać się do potencjalnie znacząco bądź zawsze znacząco oddziałujących na środowisku w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie z przedłożoną dokumentacją inwestor zaprojektował anteny stacji oraz ich rozmieszczenie i zakres pochylenia w taki sposób, by osie głównych wiązek promieniowania w odległościach wskazanych w rozporządzeniu nie przechodziły przez miejsca dostępne dla ludności. Przypomnieć przy tym należy, że za miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 § 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska uznaje się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W ocenie skarżącej spółki, intencją ustawodawcy było zakwalifikowanie do miejsc dostępnych dla ludności tych miejsc, do których w chwili orzekania dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Należy przy tym brać pod uwagę obowiązujące w chwili orzekania możliwości zabudowy oraz jej ograniczenia wynikające z obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego bądź decyzji ustalających warunki zabudowy. Tym samym z definicji tej wyłączone byłyby nieruchomości obecnie niezabudowane, dla których nie obowiązują plany miejscowe oraz decyzje o warunkach zabudowy. Taki wniosek wypływa z faktu, że nie można zakładać z całą pewnością, że na tego typu nieruchomościach powstanie zabudowa i to w dającym się określić czasie. W niniejszej sprawie inwestor wziął pod uwagę istniejącą zabudowę i w taki sposób zaprojektował urządzenia stacji bazowej, by inwestycja nie kwalifikowała się do przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu z 9 listopada 2010 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z 14 maja 2019 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody Mazowieckiego nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Istotą zagadnienia prawnego, które zaistniało w sprawie rozstrzygniętej w kontrolowanym postępowaniu, jest określenie tego, czy względem projektowanego przez skarżącą spółkę zamierzenia obejmującego zainstalowanie urządzeń stacji bazowej telefonii cyfrowej na konstrukcjach wsporczych na dachu budynku przy ul. Kasprowicza 72 w Warszawie zasadnie został wniesiony przez organy administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciw, uniemożliwiając spółce faktyczne przystąpienie do tychże prac, które miały rozpocząć się, jak wynika ze zgłoszenia, 29 marca 2019 r. W toku postępowania administracyjnego oraz w złożonej skardze, jak należy wnosić z jej uzasadnienia, spółka prezentuje pogląd, zgodnie z którym, po pierwsze, projektowana inwestycja nie polega na wykonaniu robót budowalnych objętym reglamentacją w postaci obowiązku uzyskania przez inwestora przed przystąpieniem do nich pozwolenia na budowę, gdyż należy ona, jak wskazuje strona, do robót wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, po drugie zaś, parametry zaprojektowanej stacji bazowej i jej usytuowanie sprawiają, że nie może być ona uważana za inwestycję, która może spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, w związku z czym wniesienie sprzeciwu łączące się z nałożeniem obowiązku uzyskania pozwolenia nie powinno wynikać z art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że tak formułowanego stanowiska nie można podzielić, albowiem nie znajduje ono podstaw w obowiązujących przepisach, które wiążąco określają na jakich zasadach planowane przez spółkę roboty budowlane, ze względu na ich rzeczywisty przedmiot, a nie sposób nazwania w treści zgłoszenia, mogą być wykonywane. Sąd jest zobowiązany zauważyć, że podstawę prawną sprzeciwu wniesionego względem zgłoszenia z 19 lutego 2019 r. stanowił art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zakres robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu dotyczącym stacji bazowej, która miałaby zostać wykonana na dachu budynku przy ul. Kasprowicza 72 w Warszawie, zasadnie został zakwalifikowany jako budowa. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Pomimo że w zgłoszeniu spółka określiła wykonywane przez siebie prace jako "instalowanie" urządzeń, to prace te takiego charakteru nie mają. W Prawie budowlanym brak jest definicji terminów "instalowanie" lub "instalacja", niemniej sposób posługiwania się nimi w ustawie, wynikający z określenia jakie konkretne zachowania wskazane w art. 29 i art. 30 ustawy wiążą się z takim rodzajowo nazwanym działaniem, pozwala uznać, że ustawodawca nie miał zamiaru, wprowadzając ten terminu do ustawy, nadać wyrażeniu "instalowanie" nowego odrębnego znaczenia, przez co zgodnie z regułami znaczeniowymi ogólnego (powszechnego) języka polskiego powinno się go rozumieć jako równoważne "zakładaniu", "umieszczaniu", czy też "montowaniu", a więc nieskomplikowanym, prostym postaciom prac wykonawczych (por. Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, T.1, Warszawa 1988, s. 794). Również sformułowanie "instalowanie" użyte w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego powinno oznaczać wykonywanie prostych prac dotyczących zakładania (umieszczania) urządzeń, w tym określonych elementów stacji bazowej telefonii komórkowej, jej pojedynczych urządzeń lub konstrukcji, których charakter powoduje, że nie stanowią one w rzeczywistości jej budowy (por. wyrok NSA z 20 marca 2019 r. sygn. II OSK 1161/17; wyrok NSA z 19 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 848/16). Zakresem zastosowania ww. przepisu nie są zatem objęte roboty o złożonym charakterze, tymczasem taką właśnie cechę należy przypisać pracom wskazanym w rozpoznanym przez organy orzekające w sprawie zgłoszeniu. Przypomnieć trzeba, że obejmować one miały, jak wynika z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia, budowę na dachu budynku stalowej konstrukcji wsporczej z trzema masztami o wysokości 6 m (poziom 20 m n.p.t.) podpartych zastrzałami, na której miałyby zostać umieszczone anteny sektorowe wraz z wyniesionymi modułami radiowymi (RRU) i dodatkowymi urządzeniami wraz z ich podłączeniem i okablowaniem. Projektowana przez skarżącą spółkę inwestycja nie może być uznana za "urządzenie", które podlega wykonaniu na budynku. Urządzenie budowlane (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) to bowiem urządzenie, jak trafnie zauważył w niniejszej sprawie organ I instancji, które spełnia warunek zapewnienia możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, co niewątpliwie nie jest realizowane w analizowanym przypadku, skoro celem budowy stacji nie jest doprowadzenie do możliwości użytkowania budynku przy ul. Kasprowicza 72 w Warszawie na cele mieszkalne. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest niewątpliwie przedsięwzięciem zaliczanym do budowli (art. 3 pkt 3) w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Należy ją zatem traktować jako rodzaj obiektu budowlanego z wszelkimi tego konsekwencjami, składającego się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem stosownie do art. 3 pkt 1 cyt. ustawy (por. wyrok NSA z 11 lipca 2019 r. sygn. II OSK 2242/17; wyrok NSA z 17 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1685/17; wyrok NSA z 20 czerwca 2018 r. sygn. II OSK 1809/16; wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 1389/16; wyrok NSA z 15 lutego 2017 r. sygn. II OSK 596/17; wyrok NSA z 11 lutego 2016 r. sygn. II OSK 1429/14; wyrok NSA z 21 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1224/14). Stanowisko to w całości podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, czego konsekwencją jest wykluczenie możliwości przyjęcia poglądu, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, będącej budowlą, która miałaby znajdować się na innym obiekcie budowlanym, może być realizowana na podstawie zgłoszenia stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Oparcie się na takim wniosku jest nieuprawnione tym bardziej, że brak jest przekonujących powodów, by prawnie różnicować przypadek budowy wolnostojącej stacji bazowej i stacji umieszczonej na innym obiekcie budowlanym, jeżeli w każdym z tych przypadków analogiczne znaczenie powinno być przypisywane tym wartościom, które są związane w procesie budowlanym z zapewnieniem bezpieczeństwa użytkowania obiektów, poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich, czy też uwzględnieniem wymagań ochrony środowiska. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie zgłoszenia, a więc bez udziału stron, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie daje gwarancji poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu (art. 5 ust. 1 pkt 9). Wyznaczenie miejsc dostępnych dla ludności zgodnie z powołanym w skardze art. 124 ustawy - Prawo ochrony środowiska oznacza jedynie określenie obszarów, na których nie powinny być przekroczone dopuszczalne poziomy pól elektroenergetycznych w środowisku w związku z budową stacji bazowej telefonii komórkowej. Nie oznacza to jednak, że na pozostałym obszarze nie będzie miała miejsca w ogóle emisja fal elektromagnetycznych, co powinno być wystarczającą przesłanką do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Sąd zauważa, że roboty budowlane obejmujące realizację budowy stacji bazowej telefonii komórkowej muszą być postrzegane jako mogące spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r. sygn. II OSK 596/17). Podzielnie tego trafnego poglądu nie może jednakże oznaczać, że w przypadku tego rodzaju inwestycji podstawą wniesienia sprzeciwu względem budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku mieszkalnego może być przepis, o którym mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, albowiem jego zastosowanie prowadzące do nałożenia obowiązku uzyskania przez zgłaszającego pozwolenia na budowę jest możliwe wyłącznie w przypadku robót objętych obowiązkiem ich zgłoszenia. Wojewoda [...] niepotrzebnie nadał w zaskarżonej decyzji znaczenie treści normatywnej przywołanego przepisu, tym bardziej, jeżeli utrzymując w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r., przyjął zarazem, że za prawidłową i niewymagającą zmiany uznać należy jej podstawę materialnoprawną, a zatem art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Jest oczywiste, że wobec konieczności uzyskania przez skarżącą spółkę pozwolenia na budowę, przepis art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego nie mógł być podstawą wniesienia przez organy sprzeciwu i nie mógł mieć w sprawie istotnego znaczenia. Jakkolwiek ten ostatni wniosek objąć należy zastrzeżeniem, zgodnie z którym jego zasadność odczytywana być powinna wyłącznie w zakresie przesądzającym, który przepis powinien stanowić prawidłową podstawę kontrolowanego działania organu administracji architektoniczno-budowlanej, a nie w zakresie, który dotyczy oceny ewentualnych zagrożeń, jakie wiążą się z realizacją spornej inwestycji i nakazują wyłączyć ją z procedury zgłoszeniowej. Nie może budzić bowiem wątpliwości, że budowa stacji bazowej jest przedsięwzięciem, które z reguły powoduje wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, stąd w przypadku tego rodzaju inwestycji nie da się hipotezy art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego traktować jako oczywiście nieadekwatnej z punktu widzenia przedmiotu zgłaszanych w niniejszej sprawie robót budowlanych. Ta wadliwość dotykająca argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na co trafnie zwróciła uwagę skarżąca spółka w skardze, nie wpływa jednakże na ocenianą przez Sąd legalność wydanego rozstrzygnięcia, skoro w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania tylko wówczas może być przesłanką uchylenia kontrolowanej decyzji, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, zdaniem Sądu, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła, albowiem wydane rozstrzygnięcie Wojewody [...] utrzymujące na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r., z wcześniej ujawnionych powodów, meriti odpowiada prawu (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego). Dokonane w sprawie ustalenia wskazują, że powołany wyżej przepis trafnie stanowił podstawę wniesienia sprzeciwu względem zgłoszonych przez spółkę robót budowlanych zaprojektowanych na dachu budynku przy ul. [...] w [...], spełnione zostały również wszystkie warunki, od których przepisy uzależniają skuteczność jego wniesienia, w tym ten, który wymaga, by organ administracji architektoniczno-budowlanej zachował 21-dniowy termin do wydania decyzji liczony od dnia doręczenia zgłoszenia (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.