II OSK 2214/13

SENTENCJA Dnia 4 grudnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Gminy Lubniewice – Zakładu Gospodarki Komunalnej w Lubniewicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1871/12 w sprawie ze skargi Gminy Lubniewice – Zakładu Gospodarki Komunalnej w Lubniewicach na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 roku nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy Lubniewice – Zakładu Gospodarki Komunalnej w Lubniewicach na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Lubniewice – Zakładu Gospodarki Komunalnej w Lubniewicach. Pismem z dnia 6 listopada 2013 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła o wytrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że tocząca się sprawa o odroczenie terminu płatności nałożonych kar i brak wstrzymania zaskarżonej decyzji są powodem odmowy udzielania skarżącej bezzwrotnej dotacji z Narodowego i Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska. Nieudzielenie powyższej dotacji spowoduje, zdaniem skarżącej, powstanie szkody wynoszącej 33 700 zł. Ponadto we wniosku podkreślono, że przedmiotowa dotacja musi być wydatkowana do końca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednocześnie przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, czyli takie które mogą spowodować doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji do stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Co do zasady nie nadają się do wykonania wszelkie orzeczenia odmowne i kasacyjne. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji odmawiającej rozłożenia na raty kary pieniężnej. Decyzja taka nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, nie kreuje nowych praw, nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów, ani nie wywołuje żadnych skutków materialnych. Nie może ona stanowić na przykład podstawy prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Zatem zaskarżona decyzja zdecydowanie nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji