II GSK 1660/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 284/18 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 maja 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 284/18, oddalił skargę J. G. (dalej: uprawniony, skarżący) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (w skrócie: Urząd, UP, organ) z [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: M. B., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] (dalej: wnioskodawczyni) wystąpiła o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Drzwi przeciwpyłowe" Rp.20781 udzielonego na rzecz uprawnionego pismem z [...] czerwca 2017 r. Wnioskodawczyni uznała, że prawo z rejestracji narusza art. 102, art. 103, art, 104 oraz art. 89 w zw. z art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 z późn. zm.; dalej: p.w.p.), gdyż w jej ocenie, sporny wzór przemysłowy nie spełniał w dacie jego zgłoszenia cech nowości oraz indywidualnego charakteru. Interes prawny wnioskodawczyni upatrywała w ograniczeniu jej swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej ukonstytuowanego w art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, albowiem działa w tej samej branży co uprawniony. Wnioskodawczyni podkreśliła, że sporny wzór przemysłowy w dniu jego zgłoszenia był identyczny/podobny do wcześniej ujawnionych wzorów drzwi antypyłowych w: artykule prasowym ze strony internetowej [...] z [...] marca 2010 r. oraz publikacji z 2011 r. patentu amerykańskiego US.20U0308747A1 oraz niemieckiego z 2011r., DE 20 2011 051 233 Ul 2011.12.22. Wskazała także na ujawnienia z [...] maja 2012 r. oraz z [...] grudnia 2012 r. publikowane na stronach interesowych [...] oraz [...]. Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku podnosząc, że sporny wzór przemysłowy różni się od przeciwstawionych mu drzwi tym, że ma inaczej wszyty zamek błyskawiczny, stanowiący ich zamknięcie -w kształcie rozchylonej litery C. Urząd Patentowy decyzją z [...] października 2017 r., [...], wydaną na podstawie art. 104 w zw. z art. 102 ust. 1 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p., unieważnił prawo z rejestracji wspomnianego wzoru przemysłowego. Organ uznał, że wnioskodawczyni wykazała interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, gdyż jest realnym konkurentem uprawnionego. Co do oceny spornego wzoru przemysłowego, UP przyjął, że wzór ten nie spełnia cechy indywidualnego charakteru, w rozumieniu art. 104 p.w.p. Wskazał, że wnioskodawczyni w charakterze przeciwstawień powołała patent amerykański US.2011/0308747A1 oraz patent niemiecki DE 20 2011 051 233 Ul 2011.12.22, których ujawnienie nastąpiło przed dniem zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego, czyli przed 14 stycznia 2013 r. Organ wyjaśnił, że oceny posiadania indywidualnego charakteru lub jego braku należy dokonywać przez pryzmat zorientowanego użytkownika, czyli osoby, która w sposób stały używa danego produktu. Wystarczy, aby była to osoba, która ma wystarczający zasób wiedzy ogólnej, by ocenić wzór. Zdaniem UP takim zorientowanym użytkownikiem nie będzie dystrybutor, sprzedawca czy monter, ponieważ dystrybucja, sprzedaż, obsługa czy naprawa nie stanowią normalnego końcowego użytkowania. Urząd uznał, że dla spornego wzoru zorientowanym użytkownikiem będzie każdy specjalista i rzemieślnik pracujący w pomieszczeniach, gdzie wymagane są warunki "bezkurkowe" jak np. lakiernik czy malarz pokojowy. Osoby wykonujące takie profesje posiadają szerszą wiedzę od przeciętnej osoby w zakresie drzwi przeciwpyłowych, to jednak nie są specjalistami zajmującymi się wyłącznie tego typu drzwiami, przez co ich znajomość "designu" drzwi jest niższa aniżeli fachowca. Ten ostatni zaś nie może być uznany za zorientowanego użytkownika, gdyż w myśl orzecznictwa, zorientowanym użytkownikiem jest osoba, która - z jakichkolwiek poza profesjonalnymi względami - interesuje się wytworami danego rodzaju czy charakteru i z tego powodu uważniej im się przygląda. Organ przyjął, że zakres swobody twórczej przy projektowaniu "drzwi" jest szeroki. Analizując możliwe ograniczenia w projektowaniu nowych i oryginalnych rozwiązań w zakresie drzwi przeciwpyłowych organ zauważył, że w przypadku wzorów, których ukształtowanie jest jedynie efektem założeń estetycznych, swoboda twórcza jest większa, niż w przypadku wzorów, które realizują również wymogi natury funkcjonalnej. Drzwi taką naturą funkcjonalną niewątpliwie się cechują. Ich zadaniem bowiem jest zamykanie i otwieranie otworów ściennych, w których są osadzane, by chronić pomieszczenia przed warunkami atmosferycznymi czy też zakurzeniem. Mimo to, zdaniem UP, swoboda twórcza w rozpatrywanym przypadku nie jest wąska. Drzwi przeciwpyłowe, poza ogólnym kształtem prostokątnym mogą przyjmować szeroki wachlarz ukształtowania zamka, kolorystyki, faktury materiału z jakiego są wykonane. Mogą ponadto posiadać różnego rodzaju elementy "montażu" ich w otworze ściennym. Stąd UP uznał, iż zakres swobody twórczej projektanta wzoru przemysłowego w postaci drzwi przeciwpyłowych jest ograniczony, lecz nie na tyle, by poszczególne wzory drzwi nie mogły się stosunkowo łatwo odróżniać między sobą. Projektant wzoru może zmieniać bowiem kolorystykę, przepuszczalność światła, przezroczystość, kolorystykę i rodzaj zamka błyskawicznego, a także jego poprowadzenie. Chociaż drzwi przeciwpyłowe muszą mieć stałe, niezmienne elementy, to i tak projektant jest w stanie zaprojektować dwa zupełnie odmienne rodzaje drzwi. Urząd wyjaśnił, że według opisu kwestionowanego wzoru przemysłowego przedmiotem sporu są drzwi przeciwpyłowe przeznaczone do szczelnego odseparowania remontowanego pomieszczenia od pozostałej części mieszkania czy biura. Drzwi te zostały wykonane z przeźroczystej taśmy foliowej, w którą jest wszyty zamek błyskawiczny, dwustronny wzmocniony na obu końcach grubszymi kawałkami taśmy. Mocowanie drzwi przebiega za pomocą dwustronnej taśmy klejącej. Cechą istotną jest kształt wszytego zamka przyjmującego postać lekko rozchylonej litery C. Organ nie miał wątpliwości, że sporny wzór przemysłowy jest podobny do prezentowanej postaci patentu amerykańskiego. Zarówno wzór sporny, jak i przeciwstawiony patent US 2011/0308747 A1 są kawałkiem folii (poliuretanowej) wklejanej w otwór drzwiowy, w folię wszyty jest zamek błyskawiczny. W obu przypadkach porównywane drzwi przeciwpyłowe są co do zasady takie same, ponieważ posiadają zamek błyskawiczny wszyty w kształcie litery "C", z tą jednak różnicą, że cechują się nieznaczenie odmiennym kształtem wszycia zamka błyskawicznego. Niemniej jednak oba wszycia są oparte na dużej literze C, która jedynie w odmianie wzoru spornego posiada większe zaokrąglenie. Zaokrąglenie to nie jest jednak wynikiem jedynie walorów estetycznych, gdyż zostało uwarunkowane jako cecha techniczna. Jak wyjaśniał uprawniony kształt wszycia zamka jako rozchylone C to zabieg techniczny, mający poprawić funkcjonalność (pracę) zamka błyskawicznego. W orzecznictwie zaś przyjęto, że cechy technicznie wzoru przemysłowego nie mogą stanowić jego cech istotnych. Tym samym rozchylenie kątów wszycia zamka nie ma istotnego znaczenia dla porównywania spornego wzoru z przeciwstawionym mu patentem amerykańskim. Wobec powyższego nie budziło wątpliwości UP, że są to tożsame w swojej postaciowości wzory drzwi. Podobieństwa tego nie zmieniała nieznaczna różnica "ostrości" kątów wszycia zamka błyskawicznego. Drzwi przeciwpyłowe bowiem mogą posiadać znacznie odmienne wszycia zamka błyskawicznego. Istotne jest tylko to, by "rozdzielić" folię w celu przejścia osoby, a następnie ją "szczelnie zamkiem połączyć". Zatem na zorientowanych użytkownikach porównywane drzwi wywierać będą jednakowe ogólne wrażenie. Uprawniony zaskarżył powyższą decyzję w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosił o jej uchylenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 1 i ust. 2 p.w.p., poprzez przyjęcie, że wzór przemysłowy "Drzwi przeciwpyłowe" Rp. 20781 nie posiada indywidualnego charakteru. Skarżący uważał, że w przedmiotowej sprawie kształt - sposób wszycia - zamka błyskawicznego jest dostrzegalny za pomocą wzroku przez odbiorcę finalnego (konsumenta), i jest to cecha odróżniająca ów wzór od innych produktów. Żadne z drzwi, do których skład orzekający UP porównywał "Drzwi przeciwpyłowe" Rp. 20781 nie posiadał zamka w takim kształcie. Sposób wszycia zamka błyskawicznego nie jest nieistotnym szczegółem, ale właśnie podstawową cechą odróżniającą produkty, które przyjął do porównania skład orzekający. Żaden z przykładów przyjętych do porównania nie jest identyczny. Uprawniony zgłaszając prawo do tego konkretnego wzoru (przebieg linii - kształt zamka błyskawicznego) nie domagał się zastrzeżenia na swoją rzecz do drzwi przeciwpyłowych jako takich, ale do drzwi pyłowych przez niego wymyślonych. Ich cechą istotną, mającą oddziaływać na odbiorcę końcowego, pozostawał właśnie kształt - sposób wszycia zamka błyskawicznego i cele jakie przez takie rozwiązanie - kształt zamka - są osiągane (skuteczność, trwałość, funkcjonalność, komfort). O takim zamiarze i o uzyskaniu prawa ochronnego na taki kształt zamka świadczy opis zamieszczony w zgłoszeniu. Nie powinno więc było budzić wątpliwości, że "ogólne wrażenie", o jakim mowa w art 104 ust. 1 p.w.p., a jakie wywołuje sporny wzór przemysłowy jest inne niż to, jakie wywołują produkty przyjęte przez UP do porównania. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym wyrokiem oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd zaakceptował opinię UP, że wnioskodawczyni posiadała interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, gdyż strony są realnymi konkurentami na rynku drzwi przeciwpyłowych. Odwołując się do definicji wzoru przemysłowego, zawartej w art. 102 ust. 1 p.w.p., (wzór przemysłowy to postać wytworu lub jego części, nadane mu poprzez jego zewnętrzne, postrzegalne cechy i właściwości, ochrona wzoru przemysłowego obejmuje wyłącznie wygląd przedmiotu, czyli jego zewnętrzną postać, jeżeli w dacie zgłoszenia do UP, charakteryzował się nowością i indywidualnym charakterem) i jej istotnego elementu - indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, określonego w art. 104 ust. 1 i ust. 2 p.w.p., (jego badanie powinno być dokonane z uwzględnieniem ogólnego wrażenia jakie wywołuje ten wzór na zorientowanym użytkowniku w porównaniu z innym wzorem udostępnionym z datą wcześniejszą oraz zakresu swobody twórczej twórcy wzoru przemysłowego), wyjaśnił, że o indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie przesądzają jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy postaci produktu, które decydują o charakterystycznej całości odróżniającej ją poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów. Chodzi bowiem o ogólny efekt, ogólne odczucie, jakie wywołują na zorientowanym użytkowniku porównywane wzory - czy jest to wrażenie różne, czy takie samo. Sąd przyjął, że zorientowany użytkownik, to osoba dobrze poinformowana, mająca dobre rozeznanie i wiadomości w danej dziedzinie, korzystająca z określonych przedmiotów lub grupy przedmiotów, mająca na ten temat więcej wiadomości praktycznych lub teoretycznych niż przeciętny użytkownik i mająca większą od niego zdolność postrzegania cech charakterystycznych danego przedmiotu oraz zorientowana w stanie wzornictwa przemysłowego w danej dziedzinie i zdolna odróżniać występujące wzory. Nie jest zatem przeciętnym odbiorcą, gdyż jest to osoba zorientowana praktycznie lub teoretycznie także w stanie wzornictwa w danej dziedzinie i zdolna odróżnić występujące wzory, ale nie jest też znawcą (ekspertem), który posiada szczegółowe kompetencje techniczne w danej dziedzinie wzornictwa. Sąd zauważył, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego należy uwzględnić zakres swobody twórczej projektanta wzoru. Zakres ten jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz przez wcześniejsze wzornictwo. Znaczenie swobody twórczej przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, jest takie, że przy małym marginesie swobody twórczej już stosunkowo niewielkie różnice będą zauważone przez poinformowanego użytkownika, przesądzając o indywidualnym charakterze wzoru. Gdy zakres swobody twórczej jest większy, różnice między wzorami powinny być większe dla uznania indywidualnego charakteru wzoru. Odnosząc powyższe do spornego wzoru przemysłowego, zdaniem Sądu, Urząd Patentowy prawidłowo uznał za zorientowanego użytkownika – użytkownika końcowego takiego, jak każdego specjalistę, rzemieślnika, np. lakiernika czy malarza pokojowego, pracujących w warunkach wymagających oddzielenia sąsiadujących ze sobą pomieszczeń ze względu na występujące zapylenie w jednym z nich. Są oni użytkownikami tego rodzaju wytworów, dobrze zorientowanymi w stanie wzornictwa ze względu na praktyczne zastosowanie drzwi przeciwpyłowych. Sąd zaakceptował również, że UP prawidłowo ocenił zakres swobody twórczej projektanta drzwi przeciwpyłowych uznając, że jest on szeroki. Sporne drzwi, poza ogólnym kształtem prostokątnym bowiem mogą przyjmować szeroki wachlarz ukształtowania zamka, kolorystyki, faktury materiału z jakiego są wykonane i mogą posiadać różnego rodzaju elementy "montażu" ich w otworze ściennym. Przedstawił, że sporny wzór przemysłowy obejmuje drzwi przeciwpyłowe przeznaczone do szczelnego odseparowania remontowanego pomieszczenia od pozostałej części mieszkania czy biura, wykonane z przeźroczystej taśmy foliowej, w którą jest wszyty zamek błyskawiczny, dwustronny wzmocniony na obu końcach grubszymi kawałkami taśmy. Mocowanie drzwi przebiega za pomocą dwustronnej taśmy klejącej. Cechą istotną, co podkreślił skarżący również w skardze, jest kształt wszytego zamka przyjmującego postać lekko rozchylonej litery C. W zgłoszonej postaci w ocenie Sądu, za opinią UP sporny wzór przemysłowy jest podobny do postaci przeciwstawionego patentu amerykańskiego US 2011/0308747 A1, którego ujawnienie, co nie budzi wątpliwości w sprawie, nastąpiło przed dniem zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego, a więc przed 14 stycznia 2013 r. Przeciwstawiony patent jest również wykonany z folii (poliuretanowej) wklejanej w otwór drzwiowy, w którą wszyty jest zamek błyskawiczny w kształcie litery "C", jedynie nieznacznie różniącym się od spornego wzoru, mniejszym zaokrągleniem kształtu litery "C". Zdaniem Sądu, UP prawidłowo stwierdził, że oba rodzaje porównywanych drzwi przeciwpyłowych są, co do zasady, takie same. Różnica bowiem ostrości kątów wszycia zamka błyskawicznego, przy dość szerokim zakresie swobody twórczej, z punktu widzenia zorientowanego użytkownika, np. lakiernika, bądź malarza pokojowego, nie stanowi wystarczająco różnicującego elementu, który miałby wpływ na ogólny odbiór porównywanych postaci drzwi przeciwpyłowych. Są to więc tożsame w swojej postaciowości wzory drzwi przeciwpyłowych, które na zorientowanych użytkownikach będą wywierać jednakowe ogólne wrażenie. W konkluzji Sąd stwierdził, że UP nie naruszył przepisów prawa materialnego, tj. art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 1 i ust. 2 p.w.p., poprzez przyjęcie, że sporny wzór przemysłowy nie posiada indywidualnego charakteru. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez UP przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, wyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy, po czym prawidłowo ocenił brak indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego w dacie jego zgłoszenia do UP. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sadu Administracyjnego wniósł uprawniony. Zaskarżył wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 104 § 1 p.w.p. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że sporny wzór przemysłowy, dla którego uprawniony uzyskał prawo ochronne, nie spełnia cechy indywidualnego charakteru. W konsekwencji skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. uprawniony wnosił o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Ani organ, ani wnioskodawca nie zajęli stanowiska w tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna uprawnionego – J. G. nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, na podstawie podniesionych przez uprawnionego zarzutów kasacyjnych (art. 183 § 1 zd. pierwsze i § 2 p.p.s.a., opubl. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), ponieważ wnoszący skargę kasacyjną uprawniony wnosił o rozpoznanie jej na posiedzeniu niejawnym, a strona przeciwna – wnioskodawczyni i Urząd, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądali przeprowadzenia rozprawy (art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a). Przed oceną postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu, należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, przy czym bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określono w § 2 art. 183 p.p.s.a., a które w niniejszej sprawie nie występują. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd II instancji może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały w niej wyraźnie wskazane jako naruszone i które zostały prawidłowo powiązane z podstawami kasacyjnymi, wymienionymi w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W świetle tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego, przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powinno być również wykazane, jak w ocenie strony skarżącej powinien być rozumiany stosowny przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom, a więc pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia Sądowi II instancji ocenę jej zasadności. Podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 6/17 i przytoczone w nim orzecznictwo NSA, opubl. Lex nr 2569212). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego ograniczonego do niewłaściwego zastosowania. Skarżący kasacyjnie uważa bowiem, że Sąd I instancji niewłaściwie zastosował powołany w skardze kasacyjnej przepis prawa materialnego – art. 104 ust. 1 p.w.p., co doprowadziło do nieuzasadnionego przyjęcia, że sporny wzór przemysłowy nie spełniał cechy indywidualnego charakteru. Opisana konstrukcja skargi kasacyjnej oznaczała, że uprawniony podzielił stanowisko Sądu I instancji co do oceny ustaleń faktycznych organu i wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego (art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 i art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p.). Należy zauważyć, że podnoszenie zarzutów niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest skuteczne w sytuacji, gdy strona chce zakwestionować wadliwe według jej oceny ustalenia stanu faktycznego. Próba zatem zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. np. wyroki NSA z 11 lipca 2017 r., II FSK 1633/15 oraz II FSK 1690/15). Ponadto w orzecznictwie i piśmiennictwie podkreśla się, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (por. wyroki NSA: z 5 września 2014r., sygn. akt I OSK 1119/13; z 2 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 5431/16; M. Niezgódka-Medek, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 759). Tak też jest w przypadku ustalania indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, co należy do sfery faktu (por. wyrok Sądu Unii Europejskiej z 13 maja 2015 r. w sprawie T-15/13 ze skargi Group Nivelles z siedzibą w Gingelom (Belgia) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM), pkt 130, nie zakwestionowany przez TSUE w wyroku z 21 września 2017 r. w sprawach połączonych C-361/15P i C-405/15P; opubl.: europa.curia.eu). Na marginesie należy zauważyć, że zgłoszenie spornego wzoru nastąpiło 19 grudnia 2013 r., a nie 14 stycznia 2013 r., jak przyjął Sąd I instancji. Jednakże nieprawidłowe ustalenie tej okoliczności nie miało wpływu na wynik sprawy. Kierując się jednakże uchwałą pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (opubl. ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1) nakładającą na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych i mając na uwadze ustalenia faktyczne, które nie zostały w ogóle kwestionowane, a które stały się podstawą podejmowanych decyzji i stosowania prawa materialnego, należało zaaprobować stanowisko, że sporny wzór przemysłowy pt.: Drzwi przeciwpyłowe R p.20781 nie odznaczał się indywidualnym charakterem w rozumieniu art. 104 ust. 1 p.w.p. Przepis ten stanowi, że wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (art. 104 ust. 2 p.w.p.). Tego ostatniego uregulowania skarżący kasacyjnie nie przytoczył w skardze kasacyjnej. Uprawniony jedynie akcentował, że sporne rozwiązanie miało zagwarantować skuteczność, trwałość, funkcjonalność, komfort. Tym samym godził się ze stanowiskiem, że zakres swobody projektanta drzwi przeciwpyłowych był szeroki (por. wyroki: Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 października 2015 r. w sprawie T-251/14 ze skargi Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski, z siedzibą w Zabierzowie (Polska) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM), pkt 51-55; opubl.: europa.curia.eu; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2652/12, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, mając na uwadze argumenty skarżącego kasacyjnie, ich sposób przedstawiania, podkreślaną przez uprawnionego funkcjonalność, użyteczność rozwiązania należało wiązać z funkcją techniczną wzoru, nie objętą prawem z rejestracji, według art. 107 ust. 1 pkt 1 p.w.p., a nie z czynnikami ograniczającymi swobodę twórczą. Takie też stanowisko, prawidłowe zresztą, zajął Urząd Patentowy i następnie zaakceptował Sąd I instancji. Skarżący nie kwestionował również przyjętego modelu zorientowanego użytkownika, do którego wrażenia (odbioru) odwołuje się art. 104 ust. 1 p.w.p. W tej sytuacji, przy zaakceptowanym w skardze kasacyjnej stanowisku Sądu I instancji i UP co do szerokiej swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru drzwi, kręgu osób objętych pojęciem "zorientowanego użytkownika" oraz powoływaniu przez uprawnionego w ramach cech, mających wyróżniać sporny wzór, w zasadzie cechy wynikające z jego funkcji technicznych, skarżący nie podważył skutecznie argumentacji zaskarżonego orzeczenia. Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.