I FSK 1583/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej A. P. S. A. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 sierpnia 2007 r., o sygn. akt I SA/Gd 646/07 w sprawie ze skargi A. P. S. A. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy objęcia restrukturyzacją należności wynikającej z wpisu do hipoteki na zabezpieczenie zobowiązań podatkowych postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 646/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. P. S. A. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 kwietnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy objęcia restrukturyzacją należności wynikającej z wpisu hipoteki na zabezpieczenie zobowiązań podatkowych. W uzasadnieniu Sąd wskazał na brzmienie przepisów art. 230 § 1, art. 231 oraz 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: u.p.p.s.a., dotyczących obowiązku uiszczania opłat sądowych, w tym od pism wszczynających postępowanie w danej instancji podlegających wpisowi stałemu lub stosunkowemu w zależności od przedmiotu zaskarżenia. Mając na względzie wskazane przepisy ustawy Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej: rozporządzenie w sprawie wpisu, zgodnie z którym należny wpis w sprawach skarg z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł. Ponieważ w omawianej sprawie od wniesionej przez radcę prawnego skargi należny był wpis stały, a nie został on uiszczony w chwili wniesienia skargi do sądu zgodnie z art. 219 § 1 u.p.p.s.a., ani też przed upływem terminu do jej wniesienia, Sąd stwierdził, że na podstawie art. 221 u.p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. Od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącej spółki wniósł skargę kasacyjną. Rozstrzygnięcie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania: art. 231 u.p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że od wniesionej przez stronę skarżącą skargi, której przedmiotem jest zaskarżenie należności pieniężnej, pobiera się wpis stały; § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawie wpisu w związku z art. 231 u.p.p.s.a. oraz art. 233 u.p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu; art. 221 u.p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do dalszego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że podstawowe znaczenie dla ustalenia charakteru wpisu w niniejszej sprawie ma brzmienie art. 231 u.p.p.s.a., który to przepis określa kryteria oceny, czy sprawa podlega wpisowi stosunkowemu czy też stałemu. W art. 233 u.p.p.s.a. ustawodawca, w ocenie strony skarżącej, nie upoważnił Rady Ministrów do określania powyższych kryteriów, a jedynie do wskazania podstaw ustalenia wysokości poszczególnych wpisów, w tym wpisów stałych w stosunku do skarg spełniających kryteria określone przepisem art. 231 u.p.p.s.a. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną nie budzi wątpliwości, że w omawianej sprawie skarga ze względu na przedmiot zaskarżonej decyzji obejmuje należność pieniężną, a zatem stosownie do art. 231 u.p.p.s.a. winna podlegać wpisowi stosunkowemu, którego wysokość została określona w § 1 rozporządzenia w sprawie wpisu. Rozumienie przepisu § 2 ust. 3 rozporządzenia winno zaś ograniczać się do stwierdzenia, że sprawy z zakresu zobowiązań podatkowych, których przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne podlegają wpisowi stałemu w kwocie 500 zł. Ze względu na naruszenie wskazanych powyżej przepisów Sąd w ocenie autora skargi kasacyjnej dopuścił się w konsekwencji naruszenia art. 221 u.p.p.s.a. poprzez błędne odrzucenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a wskazane w niej zarzuty nie mogą zostać uwzględnione. Wyraźne rozgraniczenie spraw, w których stosownie do art. 231 u.p.p.s.a. należny będzie wpis stały, bądź stosunkowy, w praktyce rodzi wiele wątpliwości. Są one ściśle związane z charakterystycznym dla postępowania sądowoadministracyjnego pojęciem "wartości przedmiotu zaskarżenia". Stosownie do art. 216 u.p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Tymczasem zwrócić należy uwagę na specyfikę postępowania przed sądami administracyjnymi, w którym przedmiotem zaskarżenia jest w istocie decyzja, postanowienie lub inny akt bądź czynność organu administracji publicznej, a nie konkretna wartość pieniężna, o którą toczy się spór. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd dokonuje kontroli legalności działania organu administracji, dlatego też uznać należy, że treść cytowanego art. 216 u.p.p.s.a. odnosi się do należności pieniężnej objętej aktem lub czynnością, na którą wniesiono skargę i w tym też kontekście interpretować należy treść art. 231 u.p.p.s.a.. Stanowiąca przedmiot zaskarżenia w omawianej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w G. odnosi się bez wątpienia do świadczeń pieniężnych, jednakże jej przedmiotem nie jest należność podatkowa, decyzja nie określa należności pieniężnej, którą podatnik zobowiązany jest uiścić i od której mógłby być naliczany wpis stosunkowy. Postępowanie przed organami podatkowymi, w którym wydano kwestionowany w skardze akt, nie dotyczyło wymiaru podatku, a jedynie warunków restrukturyzacji należności podatkowych ustalonych w oparciu o ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.). Rozstrzygnięcie organów podatkowych polega na odmowie objęcia restrukturyzacją należności wynikającej z wpisu hipoteki ustanowionej na rzecz Urzędu Skarbowego na zabezpieczenie zobowiązań podatkowych, lecz nie kreuje obowiązku zapłaty określonej kwoty pieniężnej, a zatem nie sposób przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia w omawianej sprawie jest należność pieniężna. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że Sąd prawidłowo zastosował art. 231 u.p.p.s.a. i uznał, że od skargi należny jest wpis stały, a ponieważ sprawa pozostaje sprawą "z zakresu zobowiązań podatkowych" (dotyczy warunków zapłaty zobowiązania podatkowego) to stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawie wpisu skarga podlegała opłacie w wysokości 500 zł. Dlatego nie mogą zostać uwzględnione zarzuty wskazane w punkcie 1 i 2 skargi kasacyjnej. Również zarzut naruszenia przez Sąd art. 221 u.p.p.s.a. nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Ponieważ skarga kasacyjna została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego i zgodnie z tym, co zostało stwierdzone powyżej, podlegała opłacie stałej, która to opłata nie została uiszczona przy wniesieniu pisma do sądu, Sąd prawidłowo skargę odrzucił. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił orzec jak w sentencji.