II OSK 556/16

SENTENCJA Dnia 29 listopada 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1623/15 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez [...] Sp. z o.o. w [...], jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2015 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1623/15, którym oddalono skargę w/w spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2015 roku w przedmiocie wznowienia postępowania. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...]2006r. Nr [...]Wójt Gminy [...] ustalił, na wniosek [...] S.A. w [...], środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. W dniu 30 czerwca 2008r. postępowanie zakończone ww. decyzją zostało wznowione, na wniosek R. W. i J. J., a decyzją z dnia [...] 2009 r. Wójt Gminy [...] umorzył ww. postępowanie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jednocześnie stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zakwalifikowania objętej decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych instalacji, w związku z zmianą przepisów, do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenie postępowania w przedmiocie oddziaływania na środowisko. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli R. W., E. i W. D., J. J., Stołeczny Zarząd infrastruktury i Komendant Centrum Wsparcia Teleinformatycznego Sił Powietrznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] 2009 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...]2009 r. umarzającą postępowanie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium uznało, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie jest prawidłowe. Narusza art. 151 § 1 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien zbadać, czy istnieje podstawa do uchylenia decyzji dotychczasowej – w oparciu o art. 145 § 1 lub 145a i w zależności od wyników przeprowadzonej analizy odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, albo uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] 2009r. Wójt Gminy [...] ponownie wznowił postępowanie rozstrzygnięte decyzją z dnia [...] 2006 roku. Następnie decyzją z dnia [...] 2010 roku orzekł o: 1) uchyleniu ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2006r. wydanej z upoważnienie Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...], 2) umorzeniu postępowania w sprawie dotyczącej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że podstawą uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może być fakt pominięcia w postępowaniu jednej ze stron postępowania. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wydania kwestionowanej decyzji Wójta Gminy [...], planowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W toku postępowania administracyjnego mającego na celu wydanie przedmiotowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Centralny Węzeł Łączności miał prawa strony, a zatem gwarancję zawartą w art. 10 § 1 k.p.a. - zasadę czynnego działu strony w postępowaniu. Przez udział ów należy rozumieć udział w całym ciągu procesowym. W niniejszej sprawie Centralny Węzeł Łączności i Stołeczny Zarząd Infrastruktury wyrażały swoje opinie i wnioski w toku postępowania, jednakże organ prowadzący nie uwzględnił ich w swoim ostatecznym rozstrzygnięciu, jak również nie zajął żadnego stanowiska. Ten stan faktyczny spowodował, iż została naruszona dyspozycja art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co skutkuje koniecznością wznowienia postępowania, a następnie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Następnie organ wskazał, że nieuczestniczenie przez stronę, bez własnej winy w postępowaniu i nierozważenie w tym postępowaniu jej interesów, powoduje konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania co do istoty sprawy. Ponadto zaszły też inne okoliczności mające bezpośredni wpływ na przedmiot sprawy, które winny być rozpatrzone w nowej decyzji - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ administracji publicznej wydający nową decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania. W dniu 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008r, o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazano, iż zgodnie z art. 144 pkt 9 tej ustawy uchylony został dział VI i VI w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w tym art. 46 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, w oparciu o które pierwotnie ustalono, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko. W związku ze zmianą przepisów ustawy zmieniono także przepisy rozporządzenia dotyczącego rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. radiolinie są wyłączone spod obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu. Ostatecznie organ uznał, że w stanie prawnym obowiązującym w chwili wydania tej decyzji, dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko co uzasadniało umorzenie postępowania w sprawie z wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji telefonii komórkowej. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Komendant Centrum Wsparcia Teleinformatycznego Sił Powietrznych podnosząc, że z uzasadnienia decyzji nie wynika, że Wójt Gminy [...] przeprowadził wyczerpujące, należyte postępowanie i podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy zgodnie z zasadą określoną w art. 7 k.p.a. Zdaniem skarżącego decyzja narusza art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto bezwzględne zastosowanie ma art. 78 ust. 2 ww. ustawy, wobec zlokalizowania ww. przedsięwzięcia w bezpośrednim sąsiedztwie kompleksu wojskowego [...]. Organ naruszył także art. 36 ustawy z dnia 3 października 2008 roku, który nakładał na organ I instancji obowiązek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa. Decyzją z dnia [...] 2013 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Centrum Wsparcia Teleinformatycznego Sił Powietrznych od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2010 r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, iż w dniu 15 listopada 2010 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). Przepis § 2 ust.1 tego rozporządzenia określa rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast § 2 ust 1 pkt 1 ww. rozporządzenia określa przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Kolegium z powyższych przepisów obowiązujących w dacie orzekania wynika, że radiolinie nie zaliczają się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, i dlatego brak jest podstaw prawnych do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy w takim samym brzmieniu zawarte w znowelizowanym z dniem 31 sierpnia 2007 roku rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. były podstawą wydania przez Wójta Gminy [...] decyzji z dnia [...] 2010 roku. Skargę na powyższą decyzję wniosło [...]. W skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 15 k.p.a. oraz art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 84 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych do rozpatrzenia sprawy, w tym pominięcie faktu objęcia planowaną inwestycją instalacji 6 anten sektorowych, braku ustaleń czy wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi [...], wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1082/13 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wskazując w uzasadnieniu wyroku, iż zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 2004r. (po zmianach z 2007r.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływanie na środowisko, a nie rozporządzenia z 2010 roku oraz przepisy ustawy z dnia 3 października 2003 roku o udostępnianiu informacji o środowisku a nie przepisy ustawy o ochronie środowiska. Ponadto Sąd stwierdził, iż organy winny dokonać analizy mocy oraz rozważyć konieczność sumowania mocy promieniowania 6 anten sektorowych oraz rozważyć konieczność sumowania mocy poszczególnych anten i zastosowania § 4 rozporządzenia z 2004 roku. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] 2015 uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z [...] 2010 roku i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotowa inwestycja składa się z radiolinii oraz 6 anten sektorowych o dwóch rodzajach, których kwestie promieniowania powinny być najistotniejszym elementem analizy. Zgodnie z § 4 rozporządzenia z 2004 roku parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalą przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. W niniejszej sprawie w decyzji z dnia [...] 2010 roku Wójt Gminy [...] w ogóle nie rozważył konieczności sumowania mocy poszczególnych anten i zastosowania powołanego wyżej przepisu § 4 rozporządzenia z 2004 roku. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...] podniosło, że suma mocy promieniowania izotropowo wyznaczonych dla każdej pojedynczej anteny wynosi 5031W, co ma bezpośredni wpływ na kwalifikowanie przedmiotowej inwestycji w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2004 roku przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pismem z 29 kwietnia 2015 r. [...] sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w [...] z [...] 2015 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła: 1) naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego: – art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 oraz 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie, że decyzja organu l instancji zapadła we wznowionym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa postępowaniu dotyczącym decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2006 roku o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a więc skoro w chwili orzekania w sprawie przez organ lI instancji od dnia jej doręczenia minęło już 5 lat - organ II instancji zobligowany był do wydania decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem, iż istnieje konieczność odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu ww. decyzji. – art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uchylenie decyzji organu I instancji wraz z przekazaniem sprawy organowi l instancji do ponownego rozpoznania co do meritum sprawy, zamiast wskazania na konieczność dokonania rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 w zw. z 146 § 1 i 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. i art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 oraz 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez zaniechanie obowiązku należytego zbadania materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu oraz dokonania zgromadzonych w postępowaniu dowodów i poprzestanie na literalnym powtórzeniu fragmentów uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2015 roku zawierającego błędne ustalenia, – art. 107 § 3 kpa oraz art. 11 kpa w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstaw prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia w szczególności poprzestanie na wybiórczym przywołaniu uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2015 roku zawierającego m.in. przywołanie błędnych ustaleń [...] odnośnie sumy mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla każdej pojedynczej anteny, zamiast wyjaśnienia ww. zarzutów w oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach sprawy, – art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji RP w zw. art. 6., 7, 8 kpa poprzez niedziałanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nieprowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, 2) naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, to jest: art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez ich niezastosowanie - a w rezultacie błędne uznanie, że postępowanie w sprawie powinno być dalej merytorycznie prowadzone, podczas gdy w związku z zaistnieniem negatywnej przesłanki wznowieniowej organy utraciły kompetencję do orzekania co do istoty w sprawie zakończonej ostateczną decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] 2006 roku o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 7 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Na wstępie rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna iwskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2013 roku, wydanego w przedmiotowej sprawie, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi. Przez ocenę prawną, o której mowa w cytowanym przepisie, należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpatrywanej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie. Tym samym kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż to jest głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji. Ponadto rolą Sądu w niniejszej sprawie była kontrola prawidłowości zastosowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] art. 138 § 2 kpa, tzn. czy w omawianym stanie faktycznym i prawnym sprawy Kolegium było uprawnione do wydania decyzji kasacyjnej (uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji). Organ odwoławczy wydając decyzję z dnia [...] 2015 roku, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., związany był wytycznymi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2013 roku z których wynika, że organy orzekały na podstawie przepisów prawa materialnego, które nie miały zastosowania w sprawie oraz wytykającymi brak rozważenia konieczności zsumowania mocy poszczególnych anten i konieczności zastosowania § 4 Rozporządzenia z 2004 roku. W okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło zdaniem Sądu do ustania mocy wiążącej oceny prawnej zawartej w w/w wyroku WSA z 5 grudnia 2013r. Nie miała bowiem miejsca ani zmiana, po wydaniu orzeczenia, stanu prawnego powodująca, że pogląd Sądu staje się nieaktualny, ani zmiana istotnych okoliczności faktycznych ani wzruszenie orzeczenia (zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym trybie. Tym samym, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie mógł - wbrew zarzutom skargi - wydać decyzji w oparciu o przepis art. 151 § 2 kpa, co stanowiło wystarczającą przesłankę do wydania decyzji kasacyjnej. W przeciwnym wypadku organ odwoławczy, rozpoznając sprawę merytorycznie, pozbawiłby stronę możliwości kontroli instancyjnej, czym naruszyłby art. 15 kpa stanowiący, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W dalszej części uzasadnienia Sąd podniósł, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. organ, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy związany, był jedynie oceną prawną i wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, z czego wynika jednoznacznie, że był związany oceną okoliczności faktycznych ujętych w tym orzeczeniu. Przepis art. 153 p.p.s.a. nie wyklucza również możliwości zgłaszania przez stronę wniosków istotnych jej zdaniem dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli stosując się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku, ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji stwierdzi zaistnienie przesłanek z art. 146 § 1 kpa nie będzie musiał dalej czynić ustaleń merytorycznych. Nie budzi bowiem wątpliwości, że zaistnienie przesłanki z art. 146 § 1 kpa jaką jest upływ terminu 5-letniego wyklucza możliwość uchylenia decyzji wydanej bez udziału strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutu skargi odnośnie naruszenia przez organ administracji art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 kpa, której rozwinięcie następuje w art. 77 § 1 kpa, organ prowadzący postępowanie prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy dokonując wszechstronnej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Okoliczność, iż organ odwoławczy dokonując analizy materiału dowodowego, doszedł do innych wniosków niż strona skarżąca nie oznacza, że naruszył on wymienione przepisy. Nadto zdaniem Sądu organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo wskazał podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, a także w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko. Pozostałe zarzutu skargi z przyczyn wskazanych wyżej zdaniem Sądu także nie zasługiwały na uwzględnienie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w [...] wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzez strony zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W złożonej skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 w zw. z art. 134 p.p.s.a., jak również w zw. z przepisami art. 2 i 7 ustawy zasadniczej z dnia 2 kwietnia 1997 roku Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art 6, 7, 8, 11, 12, 77 § 1 , 80 i 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: – niezastosowanie przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. i nieuchylenie skarżonej decyzji, pomimo iż nie odpowiadała ona prawu materialnemu i procesowemu w zakresie wskazanym w skardze, w szczególności zaś: – niedostrzeżenia, że organ II instancji naruszył poprzez niezastosowanie przepisy art 151 § 2 w z w. z art. 146 § 1 oraz 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jako, że decyzja organu I instancji zapadła we wznowionym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowaniu dotyczącym decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2006 roku o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, a wiec skoro w chwili orzekania w sprawie przez organ II instancji od dnia jej doręczenia minęło już 5 lat - organ II instancji zobligowany był do wydania decyzji ouchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu spraw do ponownego rozpoznania ze wskazaniem, iż istnieje konieczność odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu ww. decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2006 roku na podstawie art. 151 § 2 w zw. z 146 § 1 k.p.a., – niedostrzeżenia, iż organ II instancji błędnie zastosował przepis art. 138 § 2 k,p.a. i uchylił decyzję organu I instancji wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania co do meritum sprawy, zamiast wskazać na konieczność dokonania rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 2 w zw.z 146 § 1 i 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – niezastosowania art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. i utrzymania w mocy decyzji organu II instancji, pomimo że została ona wydana po nienależytym zbadaniu materiału zgromadzonego w postępowaniu, w wyniku zaniechania przez organ II instancji należytego zbadania materiału zgromadzonego w postępowaniu i poprzestania na literalnym powtórzeniu fragmentów uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2015 roku zawierających m.in. błędne ustalenia stanu faktycznego dotyczących, a w szczególności niedostrzeżenie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jaką jest upływ 5 lat od dnia doręczenia ostatecznej decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania, co obliguje organ I instancji do wydania decyzji o odmowie jej uchylenia, powtórzenie fragmentu uzasadnienia ww. wyroku WSA w Warszawie, w którym cytowane są błędne ustalenia [...] odnośnie sumy mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla każdej pojedynczej anteny na 5031W, – błędne uznanie, że organ jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a. ustaleniami sądu administracyjnego w zakresie stanu faktycznego, podczas gdy związanie to dotyczy wyłącznie oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania - a w wyniku tego zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy, – niedostrzeżenia, że w decyzji organu II instancji zaniechano wyczerpującego wyjaśnienia w jej uzasadnieniu podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności poprzestano na wybiórczym przywołaniu uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2015 roku, zawierającego m.in. przywołanie błędnych ustaleń [...] odnośnie sumy mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla każdej pojedynczej anteny, – niedostrzeżenia, że przy wydawaniu skarżonej decyzji organ II instancji nie działał w granicach i na podstawie przepisów prawa oraz nie prowadził niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, – niezastosowania art. 12 k.p.a. i pominięcia, że działanie organu I instancji było zasadne w świetle konieczności działania przez organy administracji w sprawie "wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia", – art. 151 p.p.s.a. w zw. z przepisami art. 134 p.p.s.a., art. 3 §1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy — Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez arbitralne oddalenie skargi w wyniku nienależytego wykonania obowiązku kontroli decyzji organu II instancji; – art. 141 §4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, nie dokonuje oceny błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organ II instancji w zakresie mocy anten, stanowiącego powielenie błędnych ustaleń [...], które zostały powtórzone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2015 roku, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art 146 § 1 w zw. z art 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie - a w rezultacie błędne uznanie, że postępowanie w sprawie powinno być dalej merytorycznie prowadzone, podczas gdy w związku z zaistnieniem negatywnej przesłanki wznowieniowej — co Sąd I instancji był w stanie ustalić w oparciu o akta sprawy - organy utraciły kompetencję do orzekania co do istoty w sprawce zakończonej ostateczną decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] 2006 roku o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą budowa stacji bazowej telefonii komórkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie to oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Pierwsza grupa zarzutów skargi kasacyjnej związanych z naruszeniem przepisów postępowania , mające istotny wpływ na wynik sprawy dotyczą naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 w zw. z art. 134 p.p.s.a. i nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo, że organy administracji naruszył przepis art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Uzasadniając powyższy zarzut strona skarżąca wyjaśniła, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. strona bez własnej nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie natomiast z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Tymczasem w niniejszej sprawie decyzja ostateczna kończąca postępowania, które zostało następnie wznowione została doręczona w kwietniu 2006 roku, natomiast zaskarżona do Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] została wydana w dniu [...] 2015 roku, a więc zdaniem skarżącej spółki niewątpliwie po upływie 5- letniego terminu, o jakim mowa w art. 146 § 1 § 1 k.p.a. Z brzmienia powyższych przepisów wynika, że po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania organ administracji publicznej traci uprawnienie do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W takiej sytuacji organ jest zobligowany do wznowienia postępowania, co w niniejszej sprawie nastąpiło, którego skutkiem nie będzie uchylenie decyzji, lecz zgodnie z art. 151 § 3 k.p.a. stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Warto podkreślić, że treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów , jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy tj. niezależnie od okoliczności, które to spowodowały. Termin pięcioletni mimo, że został zamieszczony w kodeksie postępowania administracyjnego ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby została wydana z naruszeniem prawa (wyrok NSA z 18 lutego 2010r., sygn. akt I OSK 561/06). O ile rozważania zawarte w skardze kasacyjnej dotyczące skutków upływu terminów określonych w art. 146 § 1 k.p.a. należy uznać za trafne to jednak nie mogą one stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego kasacyjnie wyroku Sądu I instancji. Wbrew twierdzeniom strony Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku na stronie 9 uzasadnienia wskazał, że jeżeli stosując się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku, ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji stwierdzi upływ terminu 5- letniego wykluczy to możliwość uchylenia decyzji wydanej bez udziału strony. Zgodnie z treścią ar. 153 p.p.s.a powyższa ocena prawna wiąże organy administracji, które będą ponownie rozpatrywać sprawę. Jednocześnie wskazać należy, że Sąd I instancji w innym miejscu uzasadnienia zasadnie stwierdził, że za utrzymaniem w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] uchylającej decyzję organu I instancji przemawia art. 15 k.p.a. stanowiący, że postepowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, gwarantujący stronie możliwość kontroli instancyjnej. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji powołując się na art. 153 p.p.s.a. (przywołując jego treść) stwierdził, że przy inwestycji dotyczącej zamontowanie 6 anten sektorowych istotne jest dokonanie analizy promieniowania związanego z ich funkcjonowaniem. Wskazując jednocześnie na konieczność sumowania parametrów tego samego rodzaju co wynika z § 4 rozporządzenia z 2004 roku, co zostało pominięte przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł jedynie, że w skardze złożonej do Sądu [...] wskazało, że suma mocy promieniowania izotropowo wyznaczonych dla każdej pojedynczej anteny wynosi 5031W. Z powyższego nie wynika, że organ przyjął powyższe stwierdzenie przyjął za fakt ustalony. Natomiast w uzasadnieniu stanowiącego przedmiot skargi kasacyjnej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 roku Sąd wytknął organowi brak rozważenia konieczności zsumowania mocy poszczególnych anten i wskazał na konieczność zastosowania § 4 rozporządzenia 2004 roku. Dalej sąd stwierdził, że ocena prawna ta nadal wiąże organ, albowiem po wydaniu niniejszego orzeczenia nie doszło do zmiany stanu prawnego powodująca, że ocena ta staje się nieaktualna, ani zmiana istotnych okoliczności faktycznych. Należy więc uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny zaskarżonej decyzji zasadnie przyjął, że organ przed jej wydaniem organ prawidłowo zebrał o i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Powyższe rozważania pozwalają również jednoznacznie stwierdzić, iż sąd I instancji wbrew twierdzeniom skarżącego nie stwierdził, że organ administracji jest związany dokonanymi przez sąd ustaleniami w zakresie stanu faktycznego. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 153 p.p.s.a. Przywołują zarzut prowadzenia przez organ administracji postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), strona nie wskazało jakie okoliczności o powyższym świadczyły. Uniemożliwia to dokonania oceny tego zarzutu. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego braku uwzględnienia w następstwie uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji treści art. 12 k.p.a. zobowiązujący organy do szybkiego i wnikliwego prowadzenia postępowania administracyjnego. okonując wykładni powyższej zasady szybkości i prostoty postępowania należy mieć jednocześnie na uwadze pozostałe zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w rozdziale 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Zasada określona w art. 12 k.p.a. nie może stanowić podstawy "upraszczania" prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie, odstąpienia od wymogów określonych innymi przepisami prawa. W niniejszej sprawie nie zwalniała organu rozpatrującego odwołanie od decyzji Wójta Gminy [...] od wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i w przypadku stwierdzenia przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. jej uchylenia. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dotyczy to m.in. ustalenia przesłanek z art. 146 § 1 k.p.a. i konieczność realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd zawarł w nim również wskazania co do dalszego postępowania. Bezzasadność zarzutu związanego z dokonaniem oceny błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie mocy anten było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił organom administracyjnym na konieczność rozważenia możliwości zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na upływ terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a., który jest terminem materialnym i skutki jego upływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.