VIII SA/Wa 606/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...]lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2018 r., nr 1/18, Komendant Wojewódzki Policji w R. (dalej: "organ odwoławczy", "KWP") - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w związku z art. 16 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm. - dalej: "u.d.i.p."), po rozpoznaniu odwołania M. P. (dalej: "skarżący") od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w C. (dalej: "organ i instancji", "KPP") z [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: W dniu [...] maja 2018 r. do KPP wpłynął wniosek skarżącego (pismo z [...] maja 2018 r.) o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej podania nazwisk funkcjonariuszy policji z C., którzy uczestniczyli w różnych czynnościach względem osoby skarżącego od [...] grudnia 2010 r. do [...] kwietnia 2018 r. W piśmie z [...] maja 2018 r. znak: [...], organ I instancji poinformował skarżącego, że na dzień złożenia wniosku, KPP nie dysponuje gotową informacją, jej udostępnienie wymaga sięgnięcia do różnych źródeł, dokonania stosownych analiz, a także zaangażowania innych osób. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki szczególnie uzasadnionej ze względu na interes publiczny. Dlatego też organ I instancji wezwał skarżącego do wskazania w terminie 14 dni dowodów, dla których spełnienie żądania byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. W dniu [...] czerwca 2018 r. do organu I instancji, za pośrednictwem KWP (nr pisma [...],[...]), wpłynęło pismo z [...] maja 2018 r., w którym skarżący wskazał, że ma uzasadniony interes prawny, bowiem w obliczu korzystnych decyzji sądowniczych zapadłych w Sądzie Najwyższym w Londynie zamierza dalszej sprawiedliwości dochodzić przez Trybunałem Międzynarodowym. Decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] organ I instancji, działając na podstawie przepisów art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., odmówił stronie skarżącej udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji KPP uznał, że skarżący wykazał interes prawny o charakterze osobistym, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Nie został natomiast wykazany jakikolwiek interes publiczny. Powołał się na wyrok z 24 listopada 2011 r. sygn. II SA/Go 667/11, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że choć ustawa tego jednoznacznie nie reguluje, to istnienie interesu publicznego powinien wykazać ten, który wnioskuje o udostępnienie informacji. Organ I instancji wyjaśnił także, że interes publiczny należy odnosić do funkcjonowania Państwa i jego organów. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji Państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. W kwestii udzielenia przez organ administracji informacji publicznej interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania Państwa, wpływu na usprawnienie działania jego organów (NSA wyrok z 17 października 2006 r. o sygn. akt I OSK 1347/05). Konkludując KPP stwierdził, że nakład pracy w zrealizowaniu wniosku skarżącego byłby duży, wymagałby bowiem sprawdzenia - wyszukania: w bazach danych, notatkach urzędowych, notatnikach służbowych, postępowaniach przygotowawczych, czynnościach i postępowaniach wyjaśniających, materiałach archiwalnych itp., spraw i czynności wykonywanych z udziałem skarżącego przez funkcjonariuszy Policji z KPP w C., przez okres około [...] lat. Następnie przejrzenie ich pod kątem ustalenia wnioskowanych przez skarżącego nazwisk policjantów. Organ I instancji uznał zatem, że nie są to typowe czynności związane z odszukaniem konkretnej sprawy, lecz praca na dużą skalę. W takiej sytuacji organ był zobowiązany do wezwania wnioskodawcy o wykazanie interesu publicznego. Skarżący nie wykazał istnienia tej okoliczności, dlatego też KPP uznał odmowę udostępnienia informacji publicznej za zasadną. Pismem z [...] lipca 2018 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji KPP. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i dalsze procedowanie sprawy zgodnie z jego wnioskiem. Wskazał, że nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji z [...] lipca 2018 r., ponieważ wywiedzione w uzasadnieniu argumenty są sprzeczne z prawem międzynarodowym i legalnym prawem polskim. Przedłożył odpis prawomocnego postanowienia Europejskiego Sądu Arbitrażowego w C., sygn. akt I A 24/2018 z 21 czerwca 2018 r., dotyczącego legalności i obowiązywania Konstytucji z 1935 r. oraz legalności Prezydentury J. Z. H. P.. Skarżący uznał, że wykazał, iż skarżona decyzja jest niezgodna z legalną Konstytucją z 1935 r. oraz z interesem publicznym. KWP, wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z [...] lipca 2018 r., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Uzasadniając przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że istotą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest kwestia uznania, czy skarżący faktycznie żądał informacji publicznej przetworzonej, a jeśli tak, to czy wykazał, że jej uzyskanie będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Uznał, że żądanie wnioskodawcy dotyczące podania "(...) nazwisk funkcjonariuszy policji z C., którzy uczestniczyli w różnych czynnościach" względem jego osoby od [...] grudnia 2010 r. do [...] kwietnia 2018 r. jest mało precyzyjne. Organ odwoławczy zauważył, że skarżący jednoznacznie wskazuje, że chodzi o jego osobę, ale jednocześnie nie podaje żadnych danych, które umożliwiłyby organowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej sprawne odszukanie materiałów źródłowych. Nie podaje zatem konkretnych, bądź chociaż przybliżonych dat czynności, ani ich charakteru (interwencja patrolu Policji, postępowanie w sprawie o wykroczenie, postępowanie przygotowawcze itp.), poprzestając na wskazaniu ponad [...] okresu, w jakim wykonywano wobec niego "różne czynności". Organ odwoławczy zauważył, że Policja w ramach realizacji zadań ustawowych nie prowadzi statystyk bądź szczególnych rejestrów "różnych czynności" wykonywanych wobec czy z udziałem konkretnych osób. Przychylił się do argumentacji organu I instancji, że w chwili złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej żądana informacja nie istniała. Dlatego też należałoby ją dla wnioskodawcy specjalnie wytworzyć. Następnie KWP wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do uzyskania informacji przetworzonej jest uznaniowe. Organ zobowiązany ocenia i rozstrzyga czy w konkretnym przypadku zachodzi przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego. Tak więc wnioskodawca winien wykazać, że wynik przetworzenia informacji wykorzysta nie dla potrzeb własnych, ale dla szeroko rozumianego dobra publicznego, grupy społecznej, zarówno w rozumieniu lokalnym, jak i ogólnokrajowym. Organ odwoławczy stwierdził, że w treści zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się uchybień w zakresie podstawy faktycznej i prawnej. Skarżący poprzestał na ogólnym zarzucie, jakoby wywiedzione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji argumenty były sprzeczne z prawem międzynarodowym i legalnym prawem polskim. Nie wskazał jednak które przepisy konkretnych aktów prawnych zostały według niego pogwałcone. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego z [...] lipca 2018 r. wywiódł skarżący, nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazał, że nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji KWP, gdyż wywiedzione argumenty są sprzeczne z prawem międzynarodowym i legalnym prawem polskim. W ocenie skarżącego wykazał on, że skarżona decyzja jest niezgodna z legalną Konstytucją z 1935 r. oraz interesem publicznym. Tymczasem KWP nie odniósł się do argumentów przedstawionych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z [...] lipca 2018 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja z [...] lipca 2018 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, ze względu na brak wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż właściwie zastosował w niniejszej sprawie ograniczenie w dostępie do informacji publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Tym samym, Sąd stwierdził, że organy obu instancji, odmawiając stronie skarżącej dostępu do wnioskowanej informacji publicznej - nie dopuściły się jakiegokolwiek naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, organy rozstrzygając zgodnie z powołanymi wyżej przepisami prawa materialnego zawartymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej, nie naruszyły tym samym naruszenia konstytucyjnego prawa obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, o którym mowa w przepisie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Analizując niniejszą sprawę zaznaczyć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji. Informacja publiczna, w myśl art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych. Ustawa nie definiuje pojęcia "sprawa publiczna", jednakże podczas prac legislacyjnych pojęcie to było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w doktrynie (v. H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209). W świetle powyższego, "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14; publ. CBOSA). Przechodząc do oceny legalności spornego rozstrzygnięcia KWP z [...] lipca 2018 r., należy zauważyć, że w toku postępowania nie budziło jakiegokolwiek sporu to, że wnioskowana informacja, będąca przedmiotem rozstrzygania organu, posiadała przymiot informacji publicznej, co przyznał również sam organ, wydając sporną decyzję w sprawie. W tej sytuacji, uznać należy, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organy prawidłowo uznały, że informacja objęta zakresem wniosku skarżącego z [...] maja 2018 r., a dotycząca podania nazwisk funkcjonariuszy policji z C., którzy uczestniczyli w różnych czynnościach względem osoby skarżącego od [...] grudnia 2010 r. do [...] kwietnia 2018 r. ma charakter informacji publicznej przetworzonej, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i w związku z tym, czy KPP prawidłowo wezwał skarżącego o wskazanie, na czym polega szczególny interes publiczny przemawiąjący za udzieleniem mu wnioskowanej informacji. W ocenie Sądu, wskazać należy, że informacja przetworzona wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. W efekcie "przetworzenia" dochodzi do powstania nowego jakościowo dokumentu. Jednocześnie, przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona to taka, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń zestawień statystycznych, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. m.in. prof. dr hab. Marek Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i cytowany tam wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 481/05; podobnie: wyrok NSA z 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 293/15). W judykaturze przyjmuje się, że przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Proces przetwarzania, którego istotnym elementem jest włożenie wysiłku intelektualnego w przygotowanie informacji, musi prowadzić do jakościowo nowej informacji. Mamy tu zatem do czynienia z opracowaniem informacji jednostkowych i wykreowaniem nowego typu informacji, które można określić mianem informacji źródłowych (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 47/05). Zdaniem Sądu, należy mieć na względzie również to, że informacja publiczna przetworzona to często taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Tego typu zabiegi czynią zatem takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (tak również: m.in. wyrok NSA z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05). Wskazać należy jednocześnie, że w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Wówczas żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, to jest takiej, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 27 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 112/07, czy też wyrok WSA w Warszawie z 22 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1048/07). Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione rozumienie pojęcia informacji publicznej przetworzonej oraz odnosząc je do realiów niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że informacja publiczna, której udostępnienia domagał się skarżący ma charakter informacji przetworzonej. W orzecznictwie trafnie wskazano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie (vide: wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r., I OSK 19/15). W świetle powyższego Sąd uznał, że zasadnie KPP powiadomił w piśmie z [...] maja 2018 r., że określone żądanie strony skarżącej odnosi się do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, tak więc na stronie skarżącej spoczywa konieczność wykazania powodów, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Żądany przez skarżącego zakres informacji ma bowiem charakter informacji przetworzonej, skoro z wyjaśnień organu wynika, że Policja w ramach realizacji zadań ustawowych nie prowadzi statystyk, bądź szczególnych rejestrów "różnych czynności" wykonywanych wobec czy z udziałem konkretnych osób, co uniemożliwia udzielenie odpowiedzi na wniosek skarżącego. Pozyskanie informacji nie jest natomiast możliwe bez uprzedniego jej przetworzenia, a zatem konieczności sięgnięcia do różnych źródeł, dokonania stosownych analiz, zaangażowania pracowników. Skoro mamy tu więc do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, niezbędne jest występowanie po stronie wnioskodawcy interesu publicznego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący nie wykazał istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla uzyskania żądanej przez niego informacji przetworzonej. Argumentację skarżącego, że żądane dane są mu potrzebne do dochodzenia sprawiedliwości we własnej sprawie przed Trybunałem Międzynarodowym Sąd uznał za niewystarczające. Stwierdzić należy, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - brak wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego nie pozwala na zrealizowanie wniosku, zaś strona skarżąca została powiadomiona, że udostępnienie żądanej informacji przetworzonej może nastąpić jedynie po wykazaniu przez nią, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Na informację publiczną przetworzoną składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego. Tym samym, Sąd stwierdził, że na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej rozpoznał w sposób należyty wniosek skarżącego z [...] maja 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wydając sporne rozstrzygnięcia w sprawie nie naruszył art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., albowiem w sytuacji, gdy zasadnie uznał, że żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, a - pomimo wezwania – skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego, zobowiązany był do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.