II GSK 2187/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. N. [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1454/11 w sprawie ze skargi S. N. [...] na pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany treści umowy o warunkach i sposobie realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1454/11, odrzucił skargę Stowarzyszenia N.Grupy Rybackiej na pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany treści umowy o warunkach i sposobie realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich, z następującym uzasadnieniem. W dniu [...] listopada 2009 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 i Nr 157, poz. 241; ustawa o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego lub ustawa), zaprosił do składania wniosków na wybór stowarzyszenia do realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich w ramach osi priorytetowej 4 Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Na zaproszenie odpowiedziało m.in. Stowarzyszenie N. Grupy Rybackiej z siedzibą w Zatorze, dalej – Stowarzyszenie, które w dniu [...] marca 2010 r. złożyło wniosek o wybór lokalnej grupy rybackiej (LGR) do realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich (LSROR). Następnie pismem z [...] października 2010 r., Stowarzyszenie zostało poinformowane, że uzyskało najwyższą łączną liczbę punktów w ramach ocen ([...] punktów) i zajęło pierwsze miejsce na liście ocenianych stowarzyszeń. W dniu [...] listopada 2010 r. między Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi a Stowarzyszeniem ,,N. Grupę Rybacką" została zawarta umowa nr [...] o warunkach i sposobie realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich. Umowa ta została zawarta na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego Następnie pismami z dnia [...] lutego 2011 r. i [...] marca 2011 r. Stowarzyszenie wezwało Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do skorygowania współczynnika rybackości i kwoty pomocy. W odpowiedzi na wezwanie organ odmówił zmiany treści umowy o warunkach i sposobie realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich. W dniu [...] lipca 2011 r. (data nadania pisma, k. [....] akt sądowych) Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie na odmowę przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zmiany treści umowy o warunkach i sposobie realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich, którą Sąd ten odrzucił. Uzasadniając odrzucenie skargi WSA w Warszawie podał, że zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, stowarzyszenia są wybierane przez instytucję zarządzającą (czyli przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi) do realizacji LSROR w drodze zaproszenia do składania wniosków. Po dokonaniu wyboru, Stowarzyszenie uznaje się za lokalną grupę rybacką (LGR) i z taką grupą zawierana jest umowa na realizację LSROR (art. 17 ust. 1 ustawy). Stosownie do § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 29 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinna odpowiadać lokalna strategia rozwoju obszarów rybackich, kryteriów wyboru lokalnej grupy rybackiej do realizacji tej strategii oraz wymagań, jakim powinna odpowiadać umowa dotycząca warunków i sposobu realizacji tej strategii w ramach programu operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 162, poz. 1292 ze zm; dalej: rozporządzenie z 29 września 2009 r.) do realizacji LSROR instytucja zarządzająca wybiera te stowarzyszenia, które uzyskały najwyższą łączną liczbę punktów w ramach ocen, o których mowa w § 1 pkt 7. Po dokonaniu wyboru instytucja zarządzająca niezwłocznie umieszcza na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rybołówstwa listę wszystkich stowarzyszeń, w kolejności uzyskania od najwyższej do najniższej łącznej liczby punktów w ramach ocen, o których mowa w § 1 pkt 7, wraz z podaniem liczby uzyskanych punktów oraz wskazaniem, które stowarzyszenia zostały wybrane do realizacji LSROR. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżące Stowarzyszenie podpisało umowę z [...] listopada 2010 r., pomimo, iż kwestionowało ,,współczynnik rybackości" o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 września 2009 r. Sąd podniósł, że nietrafna jest teza, iż zasady wyboru LGR do realizacji LSROR zostały określone w art. 16 i 17 wspomnianej ustawy. Wybór stowarzyszeń do realizacji LSROR przeprowadzany jest na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy oraz na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinna odpowiadać lokalna strategia rozwoju obszarów rybackich, kryteriów wyboru lokalnej grupy rybackiej do realizacji tej strategii oraz wymagań, jakim powinna odpowiadać umowa dotycząca warunków i sposobu realizacji tej strategii w ramach programu operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007- 2013". Postępowanie związane z wyborem do realizacji LSROR nie może zatem zostać uznane za postępowanie w sprawie przyznania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie (o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy). Zdaniem WSA, wniosek złożony przez Stowarzyszenie nie jest również wnioskiem o dofinansowanie. Przepisy nie przewidują, by od wyników oceny służyła skarga do sądu administracyjnego. Z treści skargi wynika, iż Stowarzyszenie kwestionuje współczynnik rybackości i kwotę dofinansowania, o których mowa w umowie z dnia [...] listopada 2010 r. nr ....]. Z powyższego wynika, iż stowarzyszenie skarży zapisy umowy. Sąd wskazał, że zgodnie zaś z § 11 ust. 1 zawartej umowy o warunkach i sposobie realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich wszystkie spory wynikające z umowy pomiędzy Ministrem a Stowarzyszeniem "N. Grupa Rybacka" powinny być rozstrzygane przez sąd powszechny właściwy dla siedziby Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Spór co do wysokości środków na realizację lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich, która została określona w § 4 tej umowy, jest bez wątpienia sporem wynikającym z umowy. Stowarzyszenie N. Grupa Rybacka wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów "zastępstwa procesowego". Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 14 ust. 5 ustawy poprzez jego błędną wykładnię, jako że Sąd błędnie ustalił, iż skarżącej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, w wyniku czego Sąd dopuścił się również niewłaściwego zastosowania tego przepisu poprzez odrzucenie skargi; 2) art. 16 ust. 2 w związku z art. 9 pkt 4 lit. b) ustawy poprzez błędną wykładnię, gdyż Sąd błędnie ustalił, że postępowanie w sprawie wyboru stowarzyszenia działającego jako lokalna grupa rybacka w celu realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich nie należy do postępowań w celu przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenia prawa procesowego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 52 § 3 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd wbrew powyższemu przepisowi przyjął, że dla dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego wymagane jest szczególne ustawowe uregulowanie, w wyniku czego ustalił, że brak takiego uregulowania w ustawie o EFR oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, co miało decydujący wpływ na odrzucenie skargi; 2. art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 1 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd przyjął, że sprawa niniejsza nie ma charakteru sprawy sądowoadministracyjnej, mimo iż przedmiot sprawy dotyczy działalności administracji publicznej, w wyniku czego Sąd bezpodstawnie odrzucił skargę; 3. art. 166 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd nie wskazał ani nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. nie wskazał, z jakich przepisów wynika niemożność wniesienia w sprawie skargi do sądu administracyjnego oraz nie wyjaśnił brzmienia tych przepisów. Według skarżącej Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie odmówił zmiany treści umowy, lecz odmówił zawarcia umowy uwzględniającej skorygowanie kwoty przyznanej pomocy. Skarżąca domagała się korekty współczynnika rybackości, ustalanego jednostronnie przez organ poza umową. Korekta ta mogła prowadzić do zawarcia aneksu do umowy. Skarżąca w swych pismach jednoznacznie wnosiła o zmianę współczynnika rybackości, by w efekcie tej zmiany domagać się zmiany umowy. Zdaniem skarżącej organ zawierając umowę ustalił współczynnik rybackości w sposób nieprawidłowy. Zawarcie umowy nie zmienia więc faktu, że współczynnik rybackości został ustalony błędnie i niezgodnie z prawem, co szczegółowo zostało uzasadnione w skardze do WSA w Warszawie. W ocenie autora skargi kasacyjnej przyznanie środków w ramach umowy z LGR następuje w ramach przyznania pomocy ze środków unijnych. Wybór stowarzyszenia, mającego realizować LSROR następuje w oparciu o art. 16 ust. 2 ustawy i dokonywany jest w ramach środków unijnych, gdyż dotyczy rozwoju obszarów rybackich, a więc przedmiotu pomocy uregulowanego w art. 3 pkt 4 ustawy, do której odnosi się art. 9 pkt 4 lit. b) ustawy. Z przepisów tych wynika, że wszelka pomoc przyznawana w ramach ustawy — w tym w szczególności pomoc przyznawana na mocy art. 16 ust. 2 — jest pomocą finansową ze środków unijnych. Pomoc przyznawana na mocy art. 16 ust. 2 ustawy jest, zgodnie z art. 9 pkt 4 lit. b) cyt. ustawy przyznawana na podstawie umowy o dofinansowanie. Znajdują więc do niej zastosowanie przepisy ustawy dotyczące odmowy przyznania pomocy, przewidziane przez art. 14 ust. 5 cyt. ustawy. Skarżąca podkreśliła, że umowa zawarta przez skarżącą z Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi była jedynie konsekwencją ustaleń podjętych przez organ i była wobec tychże ustaleń wtórna. Skarżąca nie miała wpływu na ustalenie współczynnika rybackości. W tej sprawie organ samodzielnie i bez udziału — a nawet mimo sprzeciwu — skarżącej ustalił współczynnik rybackości na poziomie [...]. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów "według norm przepisanych". Skarżąca w piśmie procesowym z [...] listopada 2011 r., ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę kasacyjną organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna na gruncie tej sprawy została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. tj. zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Skarżący upatruje przy tym naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny jest zarzut naruszenia art. 166 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegający na tym, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia. Art. 141 § 4 cyt. ustawy wskazuje na wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Stosownie do tego przepisu uzasadnienie postanowienia powinno zawierać między innymi zwięzłe przedstawienie stanu sprawy. Obowiązek "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., nie można rozumieć jako obowiązku szczegółowego i drobiazgowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy. Przedstawienie stanu sprawy (podobnie jak i zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia) ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie powinno pozwolić na prześledzenie toku rozumowania sądu, które doprowadziło go do sformułowania oceny o zasadności bądź bezzasadności skargi. Strona winna po lekturze takiego uzasadnienia mieć pewność, że sąd przeanalizował każdy z podniesionych przez nią zarzutów, konfrontując je z zebranym materiałem dowodowym, wnioskami organów co do faktów wynikających z tych dowodów, prześledził tok postępowania administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem i zbadał zgodność wydanego aktu administracyjnego z prawem. Sąd nie może ograniczyć się do ogólnikowych stwierdzeń czy też do przytoczenia wszystkich zarzutów bez odniesienia się do każdego z nich z osobna. Winien wyjaśnić stronie, dlaczego w świetle przepisów prawa jej stanowisko jest prawidłowe bądź nieprawidłowe (por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 195/07 Lex nr 464095, z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I FSK 142/07 Lex nr 462963, z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1206/06 Lex nr 65407 i z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1281/06 Lex nr 362061). Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając powyższe uwagi, nie podziela zarzutu skargi kasacyjnej, że w rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie odpowiada wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie tego przepisu poprzez fakt, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu postanowienia nie wskazał, z jakich przepisów wynika niemożność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wręcz przeciwnie, gdyż Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia odnoszącej się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, że w świetle obowiązującego stanu prawnego na pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Przechodząc do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego na wstępie należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie istota problemu sprowadza się do kwestii dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany treści umowy o warunkach i sposobie realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich. Według strony skarżącej wskazane wyżej pismo jest odmową przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, na które przysługuje skarga do WSA, gdyż pismo to stanowi wskazany w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. akt inny niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozważenie zasadności powyższego stanowiska wymaga przypomnienia, że zgodnie z powołanym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje administracyjne i postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z powyższego wynika, że akt lub czynność podlegające kontroli sądu administracyjnego muszą spełniać następujące warunki: nie mogą mieć charakteru decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu, dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżone przez Stowarzyszenie pismo z [...] lutego 2011 r., (k. [...] akt administracyjnych) stanowi informację o ocenie wniosku złożonego w odpowiedzi na zaproszenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do składania wniosków na wybór stowarzyszenia do realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich w ramach osi priorytetowej 4 Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Podstawą prawną działania organu w tej mierze był przepis art. 16 ust. 2 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego. Zgodnie z treścią art.. 16 ust 2 cyt. ustawy Instytucja Zarządzająca wybiera stowarzyszenie, o którym mowa w ust. 1 do realizacji opracowanej przez nie lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich w drodze zaproszenia do składania wniosków. W myśl natomiast art. 17 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego instytucja zarządzająca, niezwłocznie po dokonaniu wyboru, o którym mowa w art. 16 ust. 2, zawiera z lokalną grupą rybacką umowę dotyczącą warunków i sposobu realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z powyższych regulacji wynika, że postępowanie prowadzone w celu wyboru stowarzyszenia mającego opracować lokalną strategię rozwoju obszarów rybackich, tj. określone w art. 16 i 17 cyt. ustawy nie jest postępowaniem tożsamym z tym, które prowadzi się w celu przyznania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie (określonej w art. 14 cyt,. ustawy), gdzie w przypadku odmowy jej udzielenia przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że postępowanie prowadzone w celu przyznania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie uregulowane zostało w art. 14 cyt. ustawy. W przepisie tym wyraźnie wskazano, że w przypadku odmowy przyznania pomocy, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten nie znajduje jednak zastosowania w przypadku, o którym mowa w art. 16 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego, tj. w sytuacji gdy Instytucja Zarządzająca dokonuje wyboru stowarzyszenia na podstawie oceny wniosków złożonych w odpowiedzi na zaproszenie. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 14 ust. 4 i 5 cyt. ustawy, to skarżącemu Stowarzyszeniu nie przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu na podstawie ostatnio wymienionego przepisu. Trafnie Sąd pierwszej instancji poniósł, że umowa z [...] listopada 2010 r. nr [...] o warunkach i sposobie realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich, nie stanowi umowy o dofinansowanie (z art. 14 ust. 1 ustawy). Umowa ta została zawarta na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, gdyż Stowarzyszenie "N. Grupa Rybacka" uzyskała najwyższą łączną liczbę punktów w ramach ocen ([...] punktów) i zajęła pierwsze miejsce na liście ocenionych stowarzyszeń. Należy podkreślić, że skarżące Stowarzyszenie podpisało wskazaną wyżej umowę z [...] listopada 2010 r., pomimo tego, iż kwestionowało ,,współczynnik rybackości" o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 września 2009 r. Podważanie na tym etapie postępowania (już po podpisaniu – zawarciu umowy) współczynnika rybackości (z [...] na [...]) oraz związanej z tym kwoty dofinansowania, określone § 3 ust. 5 i § 4 umowy z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] o warunkach i sposobie realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich jest w istocie kwestionowaniem wskazanych zapisów tej umowy. Zgodnie zaś z § 11 ust. 1 cyt. umowy o warunkach i sposobie realizacji lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich wszystkie spory wynikające z umowy pomiędzy Ministrem a Stowarzyszeniem "N. Grupa Rybacka" rozstrzygane będą przez sąd powszechny właściwy dla siedziby Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W związku z powyższym to sad powszechny jest właściwy dla rozstrzygania sporów wynikłych z realizacji umowy z [...] listopada 2010 r. Na marginesie należy tylko dodać, że tryb zmian cyt, umowy określony został w jej § 7. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że spór co do wysokości środków na realizację lokalnej strategii rozwoju obszarów rybackich, która została określona w § 4 cyt. umowy, jest sporem wynikającym z umowy. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż wskazany przez skarżącą przedmiot zaskarżenia nie stanowi podejmowanego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W związku z tym, stwierdzić należy, iż na pismo z [...] lutego 2011 r. skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W tym miejscu należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii postanowień należy niewątpliwie zaliczyć postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, wynika z mocy ogólnie wiążącej uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.).