II OSK 1764/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Alicja Plucińska - Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1131/08 odrzucające skargę P. P. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1131/08, odrzucił skargę P. P. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] maja 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez jej opłacenie i dołączenie odpisów skargi mimo, iż zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skarżącemu doręczone po dwukrotnym awizowaniu w dniu 4 sierpnia 2008 r. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożył P. P., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 73 w związku z art. 65 § 2 oraz § 9 ust. 1, 2, 3, 7 i 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie i odrzucenie skargi bez powołania się na fikcję prawną doręczenia, którą przewiduje przepis art. 73 ppsa oraz bez zbadania czy pocztowa placówka oddawcza zastosowała się do wskazanych przepisów rozporządzenia. W uzasadnieniu podniesiono, że z załączonego do skargi kasacyjnej pisma skarżącego z dnia 9 września 2008 r. oraz odpowiedzi Poczty Polskiej pismem z dnia 22 września 2008 r. wynika, że wskazane przepisy rozporządzenia zostały naruszone bowiem w dniu 18 lipca 2007 r. skierowanych zostało do doręczenia sześć przesyłek poleconych, w tym przesyłka z Sądu, zaś na te przesyłki zostało wystawione jedno awizo. Z przedmiotowego pisma wynika ponadto, że skarżący stawił się w placówce pocztowej i odebrał pięć pozostałych przesyłek, zaś przesyłka z Sądu nie została odebrana, a następnie została powtórnie awizowana. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zasadą jest, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ppsa Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 49 § 1 ppsa jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oparł się na uznaniu, iż przedmiotowa przesyłka została skarżącemu prawidłowo, a w konsekwencji skutecznie, doręczona wobec jej dwukrotnego awizowania. Skuteczność doręczenia przesyłek pocztowych dokonana w trybie art. 73 ppsa zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. W świetle okoliczności przytoczonych przez skarżącego, wynikających z pisma skarżącego z dnia 9 września 2008 r. wskazującego na reklamację strony oraz z odpowiedzi Poczty Polskiej udzielonej w piśmie z dnia 22 września 2008 r., w niniejszej sprawie nie jest oczywiste czy wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone. W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 w związku z art. 182 § 1 ppsa.