VIII SA/Wa 507/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi Z. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutu zgłoszonego do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty R. z dnia [...] września 2019 r. nr [...]; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej Z. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Syg. akt VIII SA/Wa 507/20 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 roku, nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego biorąc za podstawę art. 138 § 1pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2018 roku, poz. 2096 ze zm. dalej kpa), art. 7b pkt 2, art. 24a ust.10 ustawy z 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne( DZ.U z 2019 roku, poz. 725 ze zm. dalej ustawa) oraz § 44 i 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków( DZ.U z 2019 roku, poz. 393 dalej rozporządzenie) – po rozpatrzeniu odwołania Z.G. od decyzji Starosty R. z dnia [...] lutego 2019 roku, nr [...] uwzględniający zgłoszony zarzut do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo – kartograficznym z wykonanej modernizacji ewidencji gruntów i budynków w obrębie W. W. gmina W. o treści ,, nie została prawidłowo oznaczona granica działek nr [...] ,[...] ,[...] i [...] obręb W. W. z drogą publiczną ‘’w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...] i [...] oraz działki nr [...] i odrzucającej zarzut w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z drogą publiczną – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawa. W latach 2012 – 13 we wszystkich obrębach gminy W. została przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z procedurą uregulowaną w art. 24a ustawy. Z.G. właścicielka m.in. działek [...] ,[...] ,[...] , [...] położonych w obrębie W. W., po zapoznaniu się z treścią wyłożonego projektu operatu zgłosiła uwagę z której wynikało, że kwestionuje wykazaną w operacie granice wskazanych działek z drogą gminną oznaczoną jako działka nr [...] , a następnie pismem z dnia 9 lutego 2014 roku zgłosiła oficjalny zarzut do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ujawnionych w operacie opisowo – kartograficznym z wykonanej modernizacji, wnosząc o uwzględnienie uwagi , którą złożyła do wyłożonego projektu w tej części. W celu określenia przebiegu granic działek nr [...] ,[...] ,[...] i [...] z drogą gminną, oznaczoną jako działka nr [...] wykonawca modernizacji dokonał w dniu 22 maja 2014 roku w ramach rękojmi ustalenia przebiegu przedmiotowych granic, po uprzednim zawiadomieniu wszystkich właścicieli i użytkowników gruntów bezpośrednio o terminie i miejscu prac geodezyjnych. Granicę między działkami stanowiącymi drogę a działkami prywatnymi ustalono na wysokości 2 metrów licząc od środka jezdni asfaltowej. Z czynności ustalenia granic wykonawca sporządził operat techniczny, który został przyjęty do zasobu geodezyjnego w dniu [...] czerwca 2014 roku i zaewidencjonowany. Organ odwoławczy kolejną decyzją z dnia [...] września 2015 roku uchylił decyzję Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2014 roku podając w uzasadnieniu brak ustosunkowania się organu do stanowiska zawartego w decyzji z [...] grudnia 2014 roku o treści ,, odcinki granic, kwestionowane przez strony, należy uznać za sporne ‘’. Rozpoznając ponownie wniesiony zarzut Starosta R. zlecił przeprowadzenie dodatkowego ustalenia granic działek stanowiących własność Z. G.. Operat techniczny z przeprowadzonego ponownie ustalenia granic został przyjęty do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w R. w dniu [...] października 2016 roku za numerem [...] . Po kolejnym uchyleniu sprawy przez organ odwoławczy Starosta R. decyzją z dnia [...] lutego 2019 roku w pkt 1 uwzględnił zarzut zgłoszony do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków po wykonanej modernizacji operatu ewidencyjnego w obrębie W. W. gmina W. przez zmianę przebiegu granic ewidencyjnych między działkami [...] i [...] , a działką nr [...] w sposób zgodny z jej przebiegiem ustalonym w terenie podczas czynności ustalania przebiegu granic w dniu 28 lipca 2016 roku oraz ustalając przebieg granicy ewidencyjnej między działką nr [...] , a działką nr [...] zgodnie z jej przebiegiem ustalonym w terenie podczas czynności ustalania przebiegu granic w dniu 22 maja 2014 roku, a w pkt 2 odrzucił zarzut dotyczący przebiegu granicy działki nr [...] z drogą publiczną. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyła Z. G. zarzucając brak wskazania jakie zmiany nastąpiły w odniesieniu do operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków oraz odnośnie odrzucenia zarzutu dotyczącego działki nr [...] . Organ odwoławczy wskazywał, że w procesie modernizacji ewidencji gruntów i budynków dotyczące przebiegu granic( w tym punktów granicznych) mogą być wprowadzane do modernizowanego operatu na podstawie dokumentów wymienionych w § 36 w związku z § 56 rozporządzenia, bądź pozyskiwane w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych fotogramatycznych, poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic. W myśl § 37 us.1 ma miejsce, gdy brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli dane w niej zawarte nie są wiarygodne. Jeżeli brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic( § 37 ust.1 rozporządzenia). Zgodnie z § 39 ust.1 rozporządzenia ustalenie przebiegu granic dokonuje się według zgodnych oświadczeń właścicieli złożonych do protokołu ustalenia przebiegu granic. Gdy brak jest zgodnego oświadczenia, granice należy nanieść według ostatniego spokojnego stanu posiadania, o ile nie jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach. W przedmiotowej sprawie, w związku z rozpatrzeniem zgłoszonego zarzutu, ustalenie przebiegu granic działek zostało przeprowadzone w ramach rękojmi w 2014 roku i ponownie w 2016 roku w ramach uzupełniającego opracowania wykonawcy modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Protokół z czynności ustalenia granicy sporządzony został w dniu 28 lipca 2016 roku i wynika z niego, że przebieg granicy w zakresie zgłoszonego zarzutu, został ustalony na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania i zaakceptowany przez strony jedynie w odniesieniu do działek nr [...] i nr [...] . Skarżąca podnosiła, iż nie ustalono granicy jej działki z działką drogową nr [...] i nie okazano jej granic działek nr [...] i [...] z drogą nr [...] . Wskazywała, iż z uwagi na brak akceptacji przebiegu granic jej działek z działkami nr [...] ,[...] ,[...] i [...] nie ma możliwości ustalenia przebiegu granic jej działek z drogą działka nr [...] i jej zdaniem powinny zostać ustalone wszystkie granice jej działek. Projekt operatu opisowo – kartograficznego opracowanego w ramach kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków, obrębu W. W. po wyłożeniu do wglądu osób zainteresowanych w dniach 18 listopad do 6 grudnia 2013 roku i z dniem 9 grudnia 2013 roku stał się operatem ewidencji gruntów i budynków. Przy czym przyjęcie do zasobów nastąpiło w dniu [...] marca 2014 roku za nr [...] , po poddaniu go na podstawie art. 12b ust.1 ustawy weryfikacji w zakresie kompletności oraz zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Wykonawca prac mających ustalić granice działek nr [...] ,[...] ,[...] i [...] przed przystąpieniem do tych czynności na gruncie dokonał badania stanu prawnego oraz wnikliwej analizy materiałów archiwalnych powiatowego zasobu geodezyjnego w zakresie ich wiarygodności i możliwości wykorzystania w pracy. Odnośnie wystąpienia strony o ponowne przystąpienie do ustalenia granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] a działką nr [...] i okazanie granic działek nr [...] i [...] z działką nr [...] należało zdaniem organu odwoławczego zaakceptować stanowisko organu pierwszej instancji, że było to zbędne. W dniu 22 maja 2014 roku zgodnie z protokołem i szkicem granicznym ustalono nowy przebieg granicy między działką nr [...] a działką nr [...] w ten sposób, iż punkt graniczny nr [...] ustalono na wysokości 2 metry licząc od środka jezdni. W celu ponownego ustalenia granicy działek nr [...] ,[...] i [...] i [...] z działką nr [...] (droga) w dniu [...] lipca 2016 roku odbyła się kolejna rozprawa na gruncie w trakcie której granice między działkami [...] i [...] oraz [...] i [...] zostały ustalone na podstawie ostatniego spokojnego posiadania na gruncie zgodnego ze wskazaniami strony. Między działkami nr [...] i [...] na podstawie zgodnego oświadczenia stron, a między działkami [...] , [...] a działką nr [...] droga) od punktu granicznego nr [...] poprzez punkt [...] , aż do punktu [...] zgodnie ze szkicem granicznym nr [...] protokołu, na podstawie analizy dokumentów geodezyjnych, zachowując 4 metrową szerokość drogi. Dla granicy między działką nr nr [...] i [...] powtórzono czynności z dnia 22 maja 2014 roku. Przebiegu granicy między działkami [...] i [...] nie ustalono, a przyczyną był brak widocznych śladów użytkowania oraz odmowa Z. G. pokazania ostatniego spokojnego stanu posiadania na gruncie. Zasadnym było pozostawienie przebiegu granicy między działką nr [...] a [...] według dotychczasowych danych ewidencyjnych. Ustalenie i okazanie punktów granicznych przedmiotowych granic miało miejsce 22 maja 2014 roku i 28 lipca 2016 roku, o czym świadczą dzienniki pomiarów wykonanych w tych dniach oraz protokoły i szkice graniczne sporządzone na tę okoliczność. Organ podnosił, że zakres pracy modernizacyjnej w zakresie uzgodnionym z wojewódzkim inspektorem nadzoru geodezyjnego i kartograficznego zakładał terenową weryfikacje wzajemnego usytuowania granic ewidencyjnych i budynków jedynie w sytuacji gdy umiejscowienie tych obiektów na mapie wskazywało na kolizję. Uwzględniająca w przedmiotowej sprawie zarzut zmiana przebiegu granicy nastąpiła z urzędu w drodze czynności materialno – technicznych na podstawie dokumentów wchodzących w skład operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia [...] czerwca 2014 roku oraz z dnia [...] października 2016 roku. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła Z. G. Zaskarżonej decyzji zarzucała błędy w ustaleniach faktycznych co czyni je jej zdaniem niezgodne z rzeczywistością. Nadto nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wskazywała, iż doszło do naruszenia art. 24a ustawy w związku z §§ 46,56,82 rozporządzenia w związku z art. 26 ust.2 ustawy. W ocenie skarżącej zostały również naruszone przepisy art. 6,art.7,art.77,art.36, art. 80, art. 110 §1 kpa. W uzasadnieniu skargi podnosiła, iż zgodnie z przepisami rozporządzenia granice działek muszą być wykazane w ewidencji gruntów i jeżeli brak jest dokumentów wskazanych w § 36 rozporządzenia lub są niewiarygodne konieczne jest ustalenie przebiegu granic zgodnie z § 39 rozporządzenia. Argumentowała, iż nieprawdziwe są twierdzenia organu, że skarżąca przyjęła granice jej działek o numerach [...] i [...] , gdyż na wniosek wykonawcy wskazała granice na gruncie i tylko wskazane granice zaakceptowała, a wykonawca ustalił przebieg granic w sposób odmienny.[pic] Nieprawdziwe są twierdzenia organu, że odmówiła wskazania przebiegu granicy między działką nr [...] a działką nr [...] i drogą – działką [...] . Nie podpisała protokołu gdyż wykonawca prac nie chciał oznaczyć przebiegu granicy według jej wskazań. Nie zaakceptowała przebiegu granicy między działką nr [...] i działką nr [...] gdyż po okazaniu jej przebiegu granicy różnił się on od przebiegu okazanego jej w dniu 22 maja 2014 roku. Niezrozumiałe zdaniem skarżącej są twierdzenia organu jakoby nie dało się w ramach modernizacji ewidencji gruntów ustalić przebiegu granicy jej działką nr [...] a działką [...] gdyż nie zostały wyczerpane możliwości weryfikacji prawidłowości oznaczenia przebiegu granicy w ewidencji gruntów oraz możliwości ustalenia granicy określone w § 39 rozporządzenia. Wskazywała, iż z naruszeniem § 39 ust.3 rozporządzenia odmówiono mocy dowodowej przedstawionym przez nią dokumentom oraz mapom. Mapy, które pochodzą co najmniej z 2007 roku powinny spełniać kryteria dokładnościowe jak stanowią przepisy prawa geodezyjnego. Wydruki map zawierające wszystkie elementy zgodne z przepisami prawa geodezyjnego powinny stanowić materiał dowodowy i taki winien być udostępniony stronie. Jej zdaniem organ nie wyjaśnił w jakim celu były analizowane operaty techniczne niedołączone do materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom organu nie może być mowy o ponownym ustaleniu przebiegu granic między działkami nr [...] , [...] a działką nr [...] , skoro tych granic w ogóle nie ustalono, a dokumenty określające przebieg granic są niewiarygodne. Nieprawdziwe są twierdzenia organu, że zakres prac uzgodnionych obejmował tylko weryfikację wzajemnego usytuowania granic ewidencyjnych i budynków jedynie w sytuacji , gdy wskazania tych obiektów na mapie wskazywały na kolizję. Wynika to z materiału dowodowego i tego, że modernizacja była kompleksowa i takie było ogłoszenie o przystąpieniu do jej modernizacji. Wykazane współrzędne przekraczały dopuszczalną dokładność określoną w § 82 ust.2 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w trakcie przeprowadzania modernizacji, na co wskazuje kupiona przez skarżącą w maju 2013 roku kopia mapy ewidencyjnej. Uzasadnione było zmniejszenie dokładności wskazanych w wyżej powołanym paragrafie gdyż jej działki są wąskie i niedokładność 3 m to prawie połowa działki. Aktualne brzmienie § 82 ust.2 rozporządzenia nie mogło mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej modernizacja ewidencji gruntów nie może zastępować rozgraniczenia i rozstrzygać sporów ale powinna eliminować błędne z rzeczywistością dane, a czynienie ustaleń w tym zakresie nie pozostaje w sprzeczności z art. 29 ustawy. Rażącym naruszeniem prawa art. 24a ust.10 ustawy jest stanowisko organu, że niniejsza decyzja nie stanowi podstawy do aktualizacji danych ewidencyjnych, a zmiana nastąpiła w drodze czynności materialno – technicznej gdyż postępowanie zostało wszczęte wskutek jej zarzutów do zmodernizowanej ewidencji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych. Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy: a) ustalenie, jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym na potrzeby rozstrzygnięcia; b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów; c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną; d)wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę wyżej przedstawione kryteria należy uznać, iż przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie końca z przyczyn podniesionych w zarzutach skargi. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż art. 24a ust.9 ustawy przewiduje zgłaszanie zarzutów w określonym terminie od dnia ogłoszenia informacji, o której mowa w ust.8. W przepisie tym chodzi o operat, powstały w toku postępowania mającego na celu modernizację ewidencji. Przepis ten należy wykładać w ten sposób, że tryb zgłaszania zarzutów przewidziany w art. 24a ust.9 ustawy dotyczy tylko nowych danych wynikających z modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. Takie rozumowanie znajduje oparcie w regulacji dotyczącej składania zastrzeżeń do prowadzonej modernizacji na etapie wyłożenia projektu operatu, która przewiduje możliwość składania uwag do danych ujawnionych w projekcie operatu – ust.6 omawianego przepisu. Za przedstawionym rozumieniem art. 24a ust.9 ustawy przemawia nie tylko dyrektywa językowa ale także systemowa i funkcjonalna. Regulacja ustawy nie daje racjonalnych podstaw do przyjęcia poglądu, iż zamiarem ustawodawcy było by przy okazji modernizacji ewidencji gruntów i budynków można było skutecznie podnieść wszelkie zarzuty będące poza zakresem i przedmiotem prowadzonej modernizacji( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2018 roku, I OSK 2778/17). W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i przedmiotowy zakres przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków nie wskazuje jednoznacznie aby w wyniku przeprowadzonej modernizacji doszło do modyfikacji danych co do przebiegu granic działek należących do skarżącej o numerach [...] ,[...] , [...] i [...] . W sytuacji gdy przeprowadzona modernizacja nie wprowadziła zmian geodezyjnych do granic przedmiotowych działek, to czynności związane z ustaleniem ich przebiegu zawarte w operatach technicznych z dnia [...] czerwca 2014 roku oraz z dnia [...] października 2016 roku, które zostały przyjęte do powiatowego zasobu geodezyjnego, nie miały podstaw prawnych do ich przeprowadzania w ramach tego postępowania jako rezultat rozpoznawania wniesionych zarzutów. Zdaniem Sądu w sytuacji gdy modernizacja ewidencji gruntów i budynków nie wprowadzała zmian w przebiegu granic skarżącej, to nie miała ona legitymacji aby w tej sytuacji zgłaszać zarzuty, co do przebiegu granic jej działek. Organ w ramach rozpoznania zarzutów podnoszonych przez skarżącą de facto prowadził odrębne postępowanie rozgraniczeniowe, co do przedmiotowych działek skarżącej. Należy zauważyć, iż w przepisach ustawy – art. 29 została uregulowana kwestia przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego w ramach postępowania administracyjnego. To postępowanie jest odrębnym postępowaniem, które może zakończyć się ugodą administracyjną, bądź na podstawie art. 33 ust.1 organ może wydać decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli właściciele nieruchomości nie zawarli ugody a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów w sprawie lub zgodnego świadczenia stron. W art. 33 ust.3 ustawy wskazano, iż strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni przekazania sprawy do sądu. Zgodnie z art. 34 ust.1 ustawy w sytuacji gdy nie dojdzie do ugody między stronami oraz nie ma podstaw do wydania decyzji w trybie art. 33 ustawy organ umarza postępowanie administracyjne i przekazuje z urzędu sprawę do rozpatrzenia przez sąd. Tak więc zgodnie ze wskazanymi przepisami istnieje możliwość ustalenia przebiegu granicy w toku postępowania administracyjnego, bądź przekazania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny w trybie nieprocesowym. Nadto należy zauważyć, iż postępowanie w przedmiocie rozgraniczenia prowadzi inny organ niż postępowanie w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Postępowanie w przedmiocie rozgraniczenia prowadzi wójt( burmistrz, prezydent). Tak więc jeżeli skarżąca uważa, że przebieg granic jej działek ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jest nieprawidłowy, to winna wystąpić o wszczęcie postępowania w przedmiocie rozgraniczenia - stosownie do przepisu art. 29 i następne ustawy do odpowiedniego organu. Wprowadzanie nowych danych do przebiegu granic działek skarżącej ramach modernizacji w sytuacji gdy modernizacja nie zmieniała przebiegu tych działek było działaniem nieuprawnionym i w tym zakresie zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu pierwszej instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego. Organ ponownie rozpoznając sprawę jednoznacznie przesądzi czy modernizacja ewidencji gruntów i budynków przeprowadzona w latach 2012 -2013 wprowadzała jakiekolwiek zmiany do przebiegu granicy działek skarżącej. W sytuacji gdy takie zmiany nie były wprowadzane to należy uznać, iż w tym zakresie skarżąca nie miała legitymacji do wnoszenia zarzutów i wszczęte postępowanie należało umorzyć. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) i c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono biorąc za podstawę art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.