II FSK 198/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 701/17 w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2017 r. nr. [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. S. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 września 2017 r. sygn.akt I SA/Bd 701/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K. S. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Orzeczenie wraz z uzasadnieniem dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 kwietnia 2017 r. oraz postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 7 lutego 2017 r. i stwierdzenie dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie wniosku złożonego przez skarżącego oraz przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji – ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono – na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 lit. c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 210 ze m., dalej: O.p.) w zw. z art. 165a, art. 14h i art. 14b § 1, 2 i 2a oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez: - bezpodstawne oddalenie skargi; - błędną wykładnię wskazanych przepisów O.p. poprzez wadliwe przyjęcie, że zagadnienia wskazane we wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej nie dotyczą jakoby wykładni przepisów prawa podatkowego, a tym samym, że postępowanie o wydanie interpretacji nie może zostać wszczęte, podczas gdy podstawą rozstrzygnięcia przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji są faktycznie przepisy prawa podatkowego, w tym przepisy ustaw podatkowych regulujących niepodatkowe należności budżetowe, które stanowią podatek w rozumieniu art. 3 pkt 3 lit. c O.p. w zw. z art. 60 pkt 1 ustawy o finansach publicznych, a zatem w sprawie nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 165a O.p. i odmowy wszczęcia postępowania; - nieuzasadnione zawężenie pojęcia "przepisy prawa podatkowego" oraz "ustawy podatkowe" objętych regulacją rozdziału 1a działu II O.p. wyłącznie do norm regulujących kwestie związane z podatkiem w rozumieniu art. 6 O.p., a zatem podatkiem w ścisłym rozumieniu tego terminu, w oderwaniu od regulacji art. 3 pkt 3 O.p. w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 O.p.; - nieuzasadnione wyłączenie z zakresu regulacji rozdziału 1a działu II O.p. kwestii dotyczących interpretacji przepisów podatkowych normujących niepodatkowe należności budżetowe, w tym należności stanowiące przypadające do zwrotu kwoty z tytułu dotacji oświatowej, stanowiącej podatek w rozumieniu art. 3 pkt 3 lit. c O.p. w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o finansach publicznych; - pominięcie istotnej okoliczności w sprawie, rzutującej na wykładnię przepisów prawa podatkowego w ścisłym znaczeniu tego terminu, że okres przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz zobowiązania do zwrotu dotacji oświatowej stanowiącej niepodatkową należność budżetową zakreśla okres przechowywania ksiąg podatkowych w rozumieniu art. 86 § 1 O.p.; - prowadzenie postępowania w sposób podważający zasadę praworządności oraz zaufania do organów podatkowych poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że termin "podatek" na gruncie O.p. podlegać może interpretacji dokonywanej w oderwaniu od regulacji art. 3 pkt 3 O.p. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w rozpoznanej sprawie sprowadzał się do tego, czy Minister Rozwoju i Finansów mógł odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji w sytuacji, gdy skarżący domagał się udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące okresu przedawnienia roszczeń o zwrot dotacji oświatowych, które skarżący otrzymuje w związku z jego działalnością polegającą na prowadzeniu szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych. We wniosku o udzielenie interpretacji skarżący wskazał, że otrzymuje on dotację oświatową z budżetu powiatu na dofinansowanie bieżącej działalności szkoły i wydatkując te dotacje dokumentuje wszystkie związane z tym procesem transakcje w odpowiedni sposób, czyli odnotowując je w księgach podatkowych na zasadach przewidzianych właściwymi przepisami prawa. Biorąc pod uwagę znaczne rozmiary prowadzonej działalności, konieczność archiwizowania ksiąg podatkowych zaczyna być problematyczna i w związku z tym skarżący zamierza zutylizować część ksiąg podatkowych, w tym te, których fragmenty odnoszą się do transakcji sfinansowanych ze środków pochodzących z wypłacanych mu dotacji oświatowych. Z tym wiązało się jego pytanie, czy – po pierwsze, dla oceny dopuszczalności utylizacji ksiąg podatkowych wystarczające jest ustalenie, iż minął już okres przedawnienia zobowiązań podatkowych, których one dotyczą, czy konieczne jest również – w ramach odpowiedniego stosowania działu III O.p. – ustalenie czy minął także okres przedawnienia roszczeń o zwrot dotacji oświatowych, których wydatkowania te księgi podatkowe dotyczą; oraz – po drugie, jaki jest okres przedawnienia roszczenia o zwrot dotacji oświatowej podlegającej zwrotowi jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz od jakiej chwili rozpoczyna się bieg terminu takiego przedawnienia, po którym zgodnie z art. 86 § 1 O.p. nie występuje już obowiązek przechowywania ksiąg podatkowych. Odmawiając wszczęcia postępowania w tej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że przepisy art. 86 § 1, art. 68 § 1 art. 70 § 1 oraz art. 21 § 1 pkt 2 O.p. nie regulują kwestii będącej przedmiotem zapytania. Przepis art. 86 § 1 O.p. dotyczy bowiem obowiązku przechowywania ksiąg podatkowych oraz dokumentów związanych z ich prowadzeniem do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Natomiast art. 70 § 1 O.p. wskazuje okres po którym następuje przedawnienie zobowiązania podatkowego. W konsekwencji kwestia dotycząca ustalenia okresu przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, o której mowa we wniosku, nie jest uregulowana w art. 86 § 1 w zw. z art. 70 § 1 O.p. Odnosząc się do powołanych przez skarżącego we wniosku przepisów art. 67 oraz art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1870 ze zm., dalej: u.f.p.) organy stwierdziły, że nawet gdyby do przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji, o której mowa we wniosku, znalazły odpowiednie zastosowanie przepisy Działu III O.p., tj. art. 21 § 1 pkt 1, art. 68 § 1, art. 70 § 1 oraz art. 86 § 1 tego aktu prawnego, to w zakresie tym i tak organy nie byłyby uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej. Należność publiczno-prawna, jaką jest dotacja podlegająca zwrotowi, nie jest bowiem należnością uregulowaną przez przepisy prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 1 O.p. Fakt, że przepisy O.p., odpowiednio, w pewnym ograniczonym zakresie (czy też w pewnych szczególnych kwestiach) stosuje się również do tych należności publiczno-prawnych, nie oznacza, że organ był uprawniony do wydania w tych zakresach (w tych kwestiach) interpretacji indywidualnej. Stanowisko organów zostało w pełni zaaprobowane przez Sąd I instancji. Sąd ten wskazał, że "okoliczność, że przepisy O.p. w ograniczonym zakresie stosuje się do zwrotu dotacji nie oznacza, że ustawa o finansach publicznych i uregulowana w nich instytucja zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem należy do materialnego prawa podatkowego". W szczególności, zdaniem Sądu, "nie można podzielić stanowiska skarżącego, że kwota dotacji podlegającej zwrotowi jako niepodatkowa należność budżetowa stanowi podatek". Przeprowadzone rozważania Sąd uzupełnił o argumenty dotyczące właściwości Ministra Rozwoju i Finansów do wydania w przedmiotowej sprawie interpretacji. Jego zdaniem, skoro "przepisy dotyczące interpretacji podatkowych zostały umieszczone w rozdziale 1a działu II O.p., zatytułowanego: Organy podatkowe i ich właściwość" to "okoliczność ta sugeruje, że interpretowane zagadnienie powinno mieścić się w zakresie właściwości organu interpretującego". Skarżący kwestionował zastosowanie przez Sąd I instancji przepisów art. 3 pkt 1, 2 i 3 lit. c O.p. twierdząc, że świadczą one o dopuszczalności wydania interpretacji przez Ministra Rozwoju i Finansów, skoro pytanie dotyczyło niepodatkowej należności budżetowej i obowiązku przechowywania ksiąg podatkowych, który to obowiązek uzależniony jest od upływu okresu zobowiązania podatkowego po myśli art. 86 § 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska tego nie podziela. Zgodnie z art. 86 § 1 O.p., podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej. Według art. 68 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Stosownie do art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jak stanowi art. 21 § 1 pkt 2 O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. O wykładnię tych przepisów, w kontekście art. 252 ust. 1 pkt 1 i art. 67 u.f.p., wnosił skarżący. Zgodnie z tymi przepisami, dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2 (art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p.), przy czym do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60) i odpowiednio przepisy działu III O.p. (art. 67 u.f.p.). Powstaje w związku z tym pytanie, czy przez zawarte w u.f.p. odesłanie do odpowiedniego stosowania działu III O.p., przepisy pierwszej z tych ustaw można uznać za "przepisy prawa podatkowego" w rozumieniu drugiej z nich. Tylko pozytywna odpowiedź na tak postawione pytanie uzasadniałaby twierdzenie, że podlegają one interpretacji w trybie O.p. W orzecznictwie sądowym i literaturze ugruntował się pogląd, że u.f.p. nie jest ustawą podatkową w rozumieniu O.p. (postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2004 r., GSK 1104/04), podobnie jak nie jest nią ustawa o kinematografii, czy ustawa – Prawo telekomunikacyjne, mimo że do należności z tych ustaw wynikających stosuje się odpowiednio przepisy działu III O.p. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2010 r., VI SA/Wa 1861/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2013 r., I SA/Kr 1763/12, CBOSA; tak też: M. Niezgódka-Medek, uw. 2 do art. 3, w: S. babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2019, lex/el). Konsekwentnie, wobec tego, że przepisów prawa budżetowego nie uznaje się za przepisy prawa podatkowego, spraw dotacji budżetowych nie uważa się za sprawy z zakresu prawa podatkowego (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2001 r., III SA 2633/99, CBOSA). Stanowisko to należy uznać za aktualne również w obecnym stanie prawnym. Nie ulega wątpliwości, że zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem następuje w drodze decyzji właściwego, wymienionego w art. 61 u.f.p. organu. W odniesieniu do środków publicznych, jakimi są kwoty dotacji przypadających do zwrotu organami właściwymi są – w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego - wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p.). Decyzja o zwrocie dotacji jest wydawana na podstawie k.p.a. Wynika to z zawartego w art. 67 u.f.p. odesłania, które ma charakter odesłania wprost – stanowi on ab initio, że "do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579)". Charakter tego odesłania sprawia, że sprawy zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem (obok innych środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe, wymienionych w art. 60 u.f.p.) zostały objęte mocą obowiązującą k.p.a. Odesłanie to jest spójne z treścią art. 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że kodeks ten normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Sprawa zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem jest więc sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 k.p.a. Oceny tej nie może zmienić okoliczność, że w przepisie art. 67 u.f.p. zastosowano drugie odesłanie – tym razem do odpowiedniego stosowania działu III O.p. Stosowanie "odpowiednie" działu III O.p. oznacza, że przy ich stosowaniu należy uwzględnić specyfikę spraw, których dotyczy takie odesłanie (G. Wierczyński, Komentarz do rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", [w:] Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, wyd. II, 2019, lex/el), nie oznacza natomiast w żadnym razie, że zmienia się charakter sprawy, w której odpowiednio stosuje się przepisy innej ustawy. Innymi słowy, stosując odpowiednio przepisy O.p. w sprawie o zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, nadal mamy do czynienia ze sprawą administracyjną. Ustalenia charakteru sprawy, na tle której powstał problem interpretacyjny, ma istotne znaczenie dla odpowiedzi na pytanie, czy Minister Rozwoju i Finansów mógł w rozpoznanej sprawie wydać interpretację. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Sprawą indywidualną, o której tu mowa, jest nie jakakolwiek sprawa, ale sprawa podatkowa, rozstrzygana na podstawie "przepisów prawa podatkowego". Istotnym elementem oceny dopuszczalności uruchomienia postępowania interpretacyjnego jest właściwość organu podatkowego. Mimo że z przepisu art. 14b O.p. to wprost nie wynika, chodzi tu o przepisy prawa podatkowego z zakresu właściwości organów podatkowych pionu administracji rządowej. Potwierdza to treść art. 14j O.p., z którego wynika, że w sprawach z zakresu podatków samorządowych - "stosownie do swojej właściwości" – interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Oznacza to, że organ, do którego kierowany jest wniosek o wydanie interpretacji, musi być organem podatkowym właściwym rzeczowo w sprawie, której dotyczy objęty wnioskiem o interpretację przepis prawa podatkowego. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w treści art. 2 § 1 pkt 2 O.p., który stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do "podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe". W rozpoznanej sprawie ani Minister Rozwoju i Finansów, ani żaden inny organ podatkowy nie był właściwy w sprawie objętej przedmiotem wniosku skarżącego. O właściwości takiej nie może być mowy już z tego powodu, że sprawa zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem nie jest "sprawą podatkową", mimo że stosuje się do niej odpowiednio przepisy działu III O.p. (art. 67 in fine u.f.p.). Sprawa taka nie jest rozstrzygana na podstawie "przepisów prawa podatkowego", którymi są – jak wynika z art. 3 pkt 2 O.p. - "przepisy ustaw podatkowych" (obok postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisów aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych). Przez "ustawy podatkowe" – zgodnie z art. 3 pkt 1 O.p. – należy rozumieć "ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich". Wprawdzie kwoty dotacji podlegające zwrotowi są – zgodnie z art. 60 pkt 1 u.f.p. - "środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym", jednak do ich ustalania i określania nie są uprawnione organy podatkowe w rozumieniu art. 13 O.p. Nie zmienia tej oceny fakt, że właściwe do orzekania o zwrocie dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego organy samorządowe w postaci wójta, burmistrza, prezydenta miasta, starosty albo marszałka województwa (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p.) są jednocześnie organami podatkowymi, wymienionymi w art. 13 O.p., bowiem jako organy podatkowe występują one w sprawach podatkowych, do których sprawa zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem nie należy. Sprawa ta, za sprawą zastosowanej w art. 67 u.f.p. techniki odesłania, jest sprawą administracyjną. Jej podatkowy charakter nie budziłby najmniejszych wątpliwości, gdyby odesłania tego nie było. Z tych wszystkich względów nie sposób podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji, a wcześniej organy podatkowe, dopuściły się naruszenia art. 3 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 3 lit. c w zw. z art. 165a, art. 14h i art. 14b § 1, 2 i 2a oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Postępowanie interpretacyjne nie mogło być wszczęte, ponieważ we wniosku postawiono pytania nie dotyczące sprawy podatkowej, lecz sprawy administracyjnej rozstrzyganej przy odpowiednim zastosowaniu przepisów działu III O.p.. Nie oznacza to, że skarżący pozbawiony jest w ogóle możliwości wystąpienia o interpretację objętych wnioskiem przepisów. Może on to uczynić na podstawie art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292) – a wcześniej mógł to uczynić na podstawie art. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2168 ze zm.), stwarzających podstawę złożenia do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosku o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Nie stoi temu na przeszkodzie fakt, że działalność oświatowa nie jest działalnością gospodarczą (art. 170 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe Dz.U. z 2019, poz. 1148, a wcześniej – art. 83a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, Dz. U. z 2016 r. poz. 1943 ze zm.). Jak wynika bowiem z orzecznictwa sądowego, takie sformułowanie ustawy (o swobodzie działalności gospodarczej, a dziś – Prawa przedsiębiorców) nie wyklucza możliwości uznania szkoły za przedsiębiorcę uprawnionego do otrzymania interpretacji w trybie tych przepisów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2011 r., II UZP 8/10 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2003 r. III CZP 38/03, OSNC 2004 nr 9, poz. 134), Lex/el). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).