I OZ 908/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II SA/GI 1134/08 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 22 kwietnia 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie M.C. na postanowienie tego Sądu z dnia 22 kwietnia 2010 r. odrzucające skargę kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżący, mimo pouczenia, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie odrzucające jego skargę kasacyjną, tym samym naruszył nakaz wynikający z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a", zgodnie z którym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Sąd stwierdził, iż zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Zażalenie na postanowienie z dnia 29 września 2010 r. wniósł M.C., odnosząc się do okoliczności związanych z działaniem ustanowionego dla niego pełnomocnika z urzędu oraz powołując się na liczne orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, lub nadania biegu złożonej osobiście przez stronę kasacji, albo przyznanie pełnomocnika z urzędu lub też zawieszenia postępowania do czasu wyznaczenia nowego pełnomocnika przez Okręgową radę Adwokacką. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Art. 194 § 4 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. M.C., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, co oznacza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zauważyć należy, iż skarżący korzysta z przyznanego mu w sprawie prawa pomocy, w ramach którego ustanowiono dla niego adwokata z urzędu, lecz dobrowolnie zrezygnował on z jego usług, wypowiadając pełnomocnictwo. Sąd nie może procedować wbrew woli strony i związany był stanowiskiem skarżącego w zakresie jego reprezentacji w postępowaniu. Okoliczność wypowiedzenia pełnomocnictwa nie miała jednocześnie żadnego wpływu na prawidłowość sporządzenia zarówno skargi kasacyjnej jak i zażalenia na postanowienie odrzucające ten środek zaskarżenia, bowiem – jak już wyżej wskazano – obarczone były one nieusuwalnym brakiem, powodującym konieczność ich odrzucenia. Nawet późniejsze wyznaczenie nowego pełnomocnika przez ORA nie sanowałoby braków środków procesowych sporządzonych z naruszeniem przymusu adwokacko – radcowskiego. Odnosząc się do żądania przyznania pełnomocnika, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż postanowienie wydane w tej sprawie w zakresie prawa pomocy jest prawomocne i Sąd nie może ponownie orzekać w tym przedmiocie. Ewentualna zmiana pełnomocnika może nastąpić jedynie na skutek działań właściwego samorządu adwokackiego i to wyłącznie z inicjatywy strony. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.