II SA/Łd 610/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Z.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 maja 2022 r. nr SKO.4150.209.2022 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 12 maja 2022 r. nr SKO.4150.209.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia Z.K., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 11 kwietnia 2022 r. nr DPRG-UA-VII.218.2022 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z akt sprawy decyzją z 27 lutego 2018 r. nr DAR-UA-VII.390.2018 Prezydent Miasta Łodzi ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną, przebudową drogi wewnętrznej oraz budową kanału sanitarnego w ul. [...] od ul. [...], przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na fragmencie działek [...], [...] oraz fragmencie działki drogowej [...] w obrębie [...], oraz na fragmencie działki drogowej [...] w obrębie [...]. W dniu 8 marca 2022 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 4 marca 2022 r. SKO.4140.43.2022 przekazujące zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta Łodzi wniosek Z.K. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 27 lutego 2018 r. Postanowieniem z 11 kwietnia 2022 r., Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a.") odmówił Z.K. wznowienia postępowania zakończonego własną ostateczną decyzją z 27 lutego 2018 r. ustalającą warunki zabudowy dla wspomnianej wyżej inwestycji. W zażaleniu na powyższe postanowienie Z.K. podniosła, że organ błędnie odmówił wznowienia postępowania opierając się na stwierdzeniu, że wniosek wpłynął po terminie ustawowym, traktując wnioskodawczynię jako pominiętą stronę postępowania. Jej zdaniem wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, co miało miejsce 7 lutego 2022 r., kiedy to wnioskodawczyni przeprowadziła rozmowę telefoniczną z pracownikiem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. W dniu 8 lutego 2022 r. Z.K. złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Nadto w jej przekonaniu, w piśmie skierowanym do SKO podniosła szereg okoliczności dotyczących zrealizowanej inwestycji, wskazywała na liczne uciążliwości i brak analizy terenu, co organ powinien poddać analizie z świetle podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 1, 2, 4-6 k.p.a. Podkreśliła, że ma świadomość, iż upłynął termin do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ zaś celowo pominął pozostałe argumenty przytoczone w sprawie i nie wyjaśnił, czy faktycznie wnioskodawczyni uchybiła terminowi do złożenia wniosku. Powołanym na wstępie postanowieniem z 12 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 503 – dalej w skrócie "u.p.z.p."), utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wyjaśnił charakter i przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, podnosząc że przed wznowieniem postępowania zobligowany jest do zbadania dopuszczalności wznowienia postępowania. Nie jest wówczas uprawniony do weryfikacji przesłanek uzasadniających, w ocenie wnioskodawcy, uchylenie decyzji w trybie przepisów o wznowieniu. Na etapie postępowania wstępnego organ sprawdza przede wszystkim czy powołano jedną z okoliczności, o jakiej mowa w przepisach dotyczących wznowienia postępowania; czy decyzja ma przymiot ostateczności i znajduje się nadal w obrocie prawnym; czy wnioskodawca legitymuje się interesem prawnym i wniósł żądanie w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Jak wynika z art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, które organ wyda gdy: podanie o wznowienie postępowania złoży osoba nielegitymująca się interesem prawnym w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych; podanie wniesiono z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. lub w podaniu o wznowienie postępowania nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonej w przepisach, bądź powoływana podstawa nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania. Zdaniem Kolegium z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Z.K. nie została uznana za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., zakończonego wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji. Organ pierwszej instancji analizując wniosek o wznowienie - przyjął zatem, że podanie Z.K. oparte jest na przyczynie wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. czyli pominięcie strony w postępowaniu. Konieczne było zatem ustalenie dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 148 § 2 k.p.a.). Organ drugiej instancji podkreślił następnie, że termin jednego miesiąca nie liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się, że jest taki tryb postępowania jak wznowienie i, że można złożyć w organie stosowny wniosek. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji o warunkach zabudowy na podstawie której procedowano pozwolenie na budowę i obiekt został wybudowany - co do której ma wątpliwości, pod względem jej zgodności z prawem. Kolegium nadmieniło, że w świetle akt sprawy Z.K. zwracała się kilkakrotnie do organu pierwszej instancji zgłaszając obiekcje do funkcjonowania myjni samochodowej zlokalizowanej przy ul. [...]. Strona wskazywała na liczne utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu (hałas, detergenty) z uwagi na zbyt bliską lokalizację myjni. Jak wynika z pisma organu z 29 czerwca 2020 r. skierowanego do Z.K. została ona poinformowana o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę z 12 lipca 2018 r. Również 2 kwietnia 2021 r. organ pierwszej instancji poinformował wnioskodawczynię o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o warunkach zabudowy nr DAR-UA-VII.390.2018 z 27 lutego 2018 r. Pismo z 2 kwietnia 2021 r. strona odebrała 21 kwietnia 2021 r. Zatem o decyzji o warunkach zabudowy dla rzeczonej myjni strona miała już wiedzę w kwietniu 2021 r. Skoro o decyzji o warunkach zabudowy strona wiedziała już w roku 2020, a najpóźniej w kwietniu 2021 r. to wniesienie podania o wznowieniu 8 lutego 2022 r. nie stanowi o dochowaniu terminu jednego miesiąca od daty powzięcia informacji o istnieniu decyzji. Bez znaczenia jest data, w jakiej strona powzięła wiedzę na temat tego, że okoliczność o której wiedzę już posiada, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Wobec tego organ pierwszej instancji prawidłowo w zaskarżonym rozstrzygnięciu uznał brak podstaw do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 27 lutego 2018 r. ustalającą warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zauważyło, że wnioskodawczyni faktycznie nie wskazała żadnej okoliczności stanowiącej podstawę materialną do uchylenia rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Jakkolwiek w piśmie powołano liczne uciążliwości inwestycji, mające w jej ocenie uzasadniać wznowienie, to nie stanowi to podstawy do wznowienia postępowania i nie może być uznane za przywołanie okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania, takich chociażby jak ujawnienie się nowych dowodów lub okoliczności, wydanie decyzji w wyniku przestępstwa lub przez pracownika albo organ podlegający wyłączeniu. Wnioskodawca obligowany jest do powołania okoliczności, które to miałyby stanowić podstawę do uchylenia kwestionowanej decyzji lub postanowienia. Reasumując, we wniosku nie przytoczono żadnej okoliczności, która świadczyłaby o tym, że jakikolwiek z dowodów okazał się fałszywy; decyzja wydana została w wyniku przestępstwa czy też ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania postanowienia, nieznane organowi. Wyjaśnić wypada, że na etapie postępowania wstępnego organ dokonuje jedynie formalnej oceny wniosku o wznowienie, nie dokonując merytorycznego badania przesłanek (okoliczności) mających w ocenie wnioskodawcy uzasadniać uchylenie aktu. Na tym etapie postępowania dokonuje się zatem wyłącznie oceny wniosku pod względem zgodności z wymogami formalnymi, to jest co do możliwości hipotetycznego uchylenia aktu, w oparciu o okoliczności powoływane przez wnioskodawcę. Organ dokonując formalnej oceny wniosku musi zatem posiadać wiedzę, co do tego jakie okoliczności stanowią podstawę żądania, by móc następnie zbadać czy faktycznie miały one miejsce. Nie powołanie żadnych okoliczności stanowiących podstawę wznowienia albo wskazanie takiej podstawy, która nie istnieje bądź nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania uzasadnia odmowę wznowienia postępowania w drodze postanowienia. Reasumując organ drugiej instancji stwierdził, że wnioskodawczyni nie wskazała żadnej okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., obligującej organ do wszczęcia postępowania. Samo zatytułowanie podania jako wniosek o wznowienie postępowania i wskazanie jako podstawy prawnej przepisów art. 145 § 1 k.p.a., nie jest wystarczające do żądania wznowienia postępowania, bowiem po wydaniu postanowienia o wznowieniu organ bada czy zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie postanowienia, a zatem musi posiadać wiedzę, co do tego jakie okoliczności stanowiły podstawę żądania i czy faktycznie one zaistniały. Wniosek niewskazujący na żadną okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania, nie odpowiada tym wymogom i należy go uznać za gołosłowny. Skoro wnioskodawczyni nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania zakończonego przywołaną w osnowie decyzją, to należało odmówić wznowienia postępowania. Brak jest przy tym podstaw do wezwania wnioskodawcy do sprecyzowania żądania, bowiem jest ono jasne i klarowne. Jednocześnie organ podkreślił, że żądanie wznowienia postępowania jest ukierunkowane na ściśle określone, kwalifikowane wady postępowania i nie może zmierzać do ponownego rozpoznawania zarzutów, które były np. przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym lub zażaleniowym. Wnioskodawca zobligowany jest do wskazania okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania, a organ nie może rozpoznawać każdego wniosku wyłącznie w oparciu o tytuł podania i wskazaną podstawę prawną. Konieczne jest przytoczenie w treści podania okoliczności przemawiających za wdrożeniem konkretnego postępowania administracyjnego, co jest szczególnie istotne przy tzw. postępowaniach nadzwyczajnych. Odmienne stanowisko, przyzwalające na składanie wniosków przy uwzględnieniu jedynie ich tytułu i przywołanych przepisów prawa, całkowicie oderwanych od co najmniej formalnych, minimalnych wymogów treści żądania, prowadziłoby do całkowitego paraliżu organów administracji publicznej. Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi wywiodła Z.K. reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy): 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy, poza pominięciem skarżącej jako strony w toczącym się postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę myjni, nie zaszły inne, podnoszone przez skarżącą okoliczności wskazane przez nią w zażaleniu, a unormowane w art. 145 § 1 pkt. 1, 2, 5-6 k.p.a.; 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 125 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzestając jedynie na twierdzeniach organu I instancji, podczas gdy skarżąca wskazywała w sposób precyzyjny na rozmowę z pracownikiem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, którą odbyła 7 lutego 2022 r., wskazując ją jako początek biegu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania; 3. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego pracownik Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska wskazał na oddziaływanie spornej myjni i stwierdził, że nie powinna ona powstać na osiedlu domów jednorodzinnych; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 2 grudnia 2022r. skarżąca podtrzymała skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w powyżej zakreślonych granicach stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 11 kwietnia 2022 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 27 lutego 2018 r. nr DAR-UA-VII.390.2018 ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną, przebudową drogi wewnętrznej oraz budową kanału sanitarnego w ul. [...] od ul. [...], przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na fragmencie działek [...], [...] oraz fragmencie działki drogowej [...] w obrębie [...], oraz na fragmencie działki drogowej [...] w obrębie [...]. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie dotyczy zatem kwestii procesowej, a mianowicie odmowy wznowienia postępowania. Tryb wznowienia postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Może się ono toczyć dopiero po wydaniu przez właściwy organ (art. 150 § 1 k.p.a.) postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), który to akt stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Wznowienie postępowania stwarza więc możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie można wznowić bądź z urzędu bądź też na wniosek strony, z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie powoduje automatycznie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Po wpłynięciu do organu wniosku o wznowienie postępowania organ ten dokonuje jego analizy pod kątem tego, czy wniosek ten opiera się na ustawowej przesłance, czy został złożony przez stronę postępowania i czy zachowano ustawowy termin do jego wniesienia. Brak pozytywnych ustaleń w tym zakresie skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Jak zgodnie wskazuje się w orzecznictwie sądowym i doktrynie, podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom k.p.a., dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 k.p.a.) liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania. Dopiero wystąpienie powyższych przesłanek łącznie, obliguje właściwy organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Natomiast w przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia przewidziane w art. 148 k.p.a., jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. W świetle art. 148 § 2 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania, które jako przyczynę wznowienia podaje przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podstawowe znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia tego rodzaju podania ma zatem ustalenie daty powzięcia wiadomości o tym, kiedy strona dowiedziała się o decyzji i daty wystąpienia przez nią z podaniem. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wprawdzie to strona winna wykazać, że termin ten zachowała, jednakże nie może to jednocześnie zwalniać organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie (por. wyrok NSA z 21 marca 2012 r. I OSK 463/11). Wszczęcie bowiem postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi o rażącym naruszeniu przez organ prawa, godzącym we wspomnianą wyżej zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Jak wynika z treści art. 148 § 2 k.p.a., bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest zatem to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po jej doręczeniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 10 marca 2006 r. II OSK 622/05, z 15 maja 2008 r. II OSK 547/07, Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, opubl.: WK 2019). Chodzi zatem o to, by strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji, a informacja ta nie musi pochodzić od organu, który ją podjął, ale także z innego źródła, byleby wskazywało ono na treść rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy należy uznać, że wbrew zrzutom skargi, zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi odpowiada prawu. Jak już wskazano wyżej, to na wnioskującym o wznowienie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia, kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Natomiast obowiązkiem organu administracji jest zweryfikowanie przedmiotowej informacji na podstawie dokumentów w sprawie. Tak więc strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA we Wrocławiu z 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97). W kontrolowanej sprawie, organ zweryfikował datę dowiedzenia się o przedmiotowej decyzji przez skarżącą. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że termin nie został dochowany, ponieważ strona o wydanej decyzji posiadała wiedzę znacznie wcześniej (dowód: pisma organu z 29 czerwca 2020 r. i z 2 kwietnia 2021 r., które doręczono jej 21 kwietnia 2021 r.). Wobec powyższego organ I instancji prawidłowo odmówił wznowienia postępowania, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Co prawda w podstawie prawnej rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi powołano obok art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. - art. 62 ust. 1 u.p.z.p., to jednak co do zasady zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd, pragnie podkreślić, że skarżąca we wniosku o wznowienie nie powołała żadnej konkretnej okoliczności, którą organ mógłby zakwalifikować jako jedną z przesłanek wznowienia postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. W sytuacji, gdy wznowienie postępowania ma nastąpić na żądanie strony to obowiązkiem wnioskodawcy jest powołanie konkretnej podstawy/podstaw wznowienia. Strona nie może oczekiwać, że organ niejako automatycznie wznowi postępowanie i będzie sam poszukiwał przesłanek wzruszenia decyzji w odniesieniu do art. 145 § 1 k.p.a. Postępowanie wznowieniowe nie jest kolejną instancją postepowania administracyjnego. Poza tym trzeba mieć na uwadze, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap wstępny, który ogranicza się do badania podstaw formalnych wznowienia (przesłanki, termin, czy pochodzi od strony, czy dotyczy decyzji ostatecznej) i może się on zakończyć wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 149 k.p.a. (pozytywnego bądź negatywnego). Tylko wydanie postanowienia o wznowieniu otwiera kolejny etap postępowania tzw. właściwego, którego rolą jest ustalenie, czy wskazana we wniosku przesłanka wznowienia rzeczywiście wystąpiła, czy też nie. W tej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do wznowienia postępowania. Oczekiwanie ze strony skarżącej, że organ będzie poszukiwał przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1, 2, 5-6 k.p.a. jest nieuprawnione. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał za usprawiedliwione twierdzenie organów obu instancji, że skarżąca składając wniosek o wznowienie postępowania z dnia 8 lutego 2022 r. nie zachowała jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 k.p.a. W związku z niezachowaniem przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organy nie miały podstaw do oceny zaistnienia wskazanych w sprawie przesłanek wynikających z art. 145 § 1 k.p.a. Postępowanie wznowieniowe nie mogło bowiem zostać wszczęte. W przypadku zbiegu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z innymi przesłankami wznowieniowymi, badanie tej pierwszej "wyprzedza" analizę pozostałych, gdyż dopiero po ustaleniu, że wnioskodawca powinien być uznany za stronę w postępowaniu, którego dotyczy wznowienie - a ustaleń w tym przedmiocie dokonuje się właśnie w ramach badania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - możliwe jest przejście do merytorycznego badania pozostałych przesłanek wznowieniowych. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia wykazała, że odpowiadają one wymogom prawa. W sprawie nie doszło wbrew zarzutom skargi do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. k.ż.