II GSK 1402/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 350/19 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r. oddalił skargę P. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 26 marca 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, a w niej wniosek: "prośbę o wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zdaniem skarżącego brak wstrzymania wykonalności spowoduje, iż skarga kasacyjna zostanie zbędna albowiem to skarżący będzie musiał uiścić karę w wysokości 100 000 zł. Z tego względu wniosek o wstrzymanie wykonalności uznać należy za niezbędny dla zabezpieczenia prawidłowego toku procesu." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie kary pieniężnej tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie jest możliwe w stosunku do skarżącego zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w złożonym wniosku skarżący w ogóle swojego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uzasadnił. Aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja wskazanej w decyzji kwoty 100 000 zł może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do sytuacji majątkowej skarżącego. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i sytuacji majątkowej oraz rodzinnej skarżącego) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia skarżącego zawartego we wniosku, że w jego przypadku zapłata wspomnianej kwoty może rzeczywiście doprowadzić do szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym bez przedłożenia przez skarżącego stosownych dokumentów źródłowych nie jest w istocie możliwe zweryfikowanie zarówno wysokości uzyskiwanego przez niego dochodu, skali prowadzonej działalności gospodarczej, ani wartości posiadanego majątku. Informacji tych nie można również powziąć na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Brak udokumentowania przez stronę ustawowo określonych okoliczności nie daje podstaw do uznania że zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.