I GSK 1128/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko - Jabłońska Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I SAB/Bd 9/19 w sprawie ze skargi [...] na bezczynność Poczty Polskiej S. A. w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w przedmiocie rozstrzygnięcia o zwrocie nadpłaty abonamentu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Poczty Polskiej S. A. w Warszawie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 28 stycznia 2020r.,sygn. akt I SAB/Bd 9/19, oddalił skargę [...] (dalej też: "strona", "skarżąca") na bezczynność Poczty Polskiej S.A. (dalej też: "PP S.A", "Poczta Polska", "organ") w przedmiocie niewydania rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu nadpłaty abonamentu RTV. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że [...] kwietnia 2016r. skarżąca dokonała formalności zgłoszenia zwolnienia od opłat abonamentowych w placówce pocztowej. Zwolnienie zostało wydane na czas określony od miesiąca maja 2016r. do miesiąca sierpnia 2017r. W dniu [...] grudnia 2017r. organ wysłał do skarżącej upomnienie, wzywające do uregulowania zaległych opłat za okres od sierpnia 2014r. do kwietnia 2016r. Pismami z [...] grudnia 2017r. i [...] kwietnia 2018r. skarżąca poinformowała organ, że zwolnienie od opłat abonamentowych powinno jej przysługiwać od 18 grudnia 2012r. W obu pismach złożyła wnioski o zwrot nadpłaty w opłatach abonamentowych za okres od 18 grudnia 2012r. do sierpnia 2014r. Zasadność stanowiska oparła na wydanym przez Sąd Okręgowy w [...] wyroku z dnia [...] listopada 2014r., sygn. akt [...], utrzymanym w mocy przez Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] grudnia 2015r., sygn. akt [...]. w następstwie których Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] marca 2016r. przyznał skarżącej rentę z tytuł całkowitej niezdolności do pracy w okresie od 18 sierpnia 2012r. do 17 sierpnia 2017r. Pismami z [...] maja 2018r. oraz [...] lipca 2018r. organ uznał jako bezpodstawne żądanie skarżącej o uznanie zwolnienia od opłat z datą wsteczną oraz o zwrot opłat abonamentowych za okres od 18 grudnia 2012r. do sierpnia 2014r. Pismem z [...] stycznia 2019r. skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieistnienia obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych za okres od sierpnia 2014r. do kwietnia 2016r. oraz ponaglenie w sprawie niezałatwienia w terminie ustawowym wniosku z [...] grudnia 2017r. oraz kolejnego z [...] kwietnia 2018r., jak również o zwrot nadpłaty w opłatach abonamentowych za okres od 18 grudnia 2012r. do sierpnia 2014r. Podniosła również, że do dnia wniesienia ponaglenia organ nie wydał w tym zakresie decyzji. Pismem z [...] lutego 2019r. organ ponownie wskazał skarżącej, że posiadanie uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych nie jest podstawą do zaprzestania wnoszenia opłat za używanie odbiorników, a skoro dokumenty uprawniające do zwolnienia od opłat zostały złożone [...] kwietnia 2016r., to zwolnienie od opłat abonamentowych przysługuje dopiero od 1 maja 2016r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Poczty Polskiej oraz wniosła o zobowiązanie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. do wydania w terminie miesiąca decyzji będącej odpowiedzią na jej wniosek. Organ w odpowiedzi na skargę podał, że pismem z [...] maja 2019r. zwrócił stronie oryginał skargi z [...] maja 2019r. z powodu jej niedopuszczalności. Dodał, że na skutek wniosku skarżącej z [...] sierpnia 2019r. o wymierzenie grzywny zostało wszczęte przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy postępowanie sądowe pod sygn. akt [...]. Następnie wskazał, że udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek złożony w dniu [...] grudnia 2017r., który wpłynął [...] stycznia 2018r. w przedmiocie zwrotu nadpłaty abonamentu za okres od 18 grudnia 2012r. do sierpnia 2014r. oraz wyjaśnił wątpliwości co do legalności upomnienia. Organ wskazał, że formalności związane ze zwolnieniem zostały przez skarżącą dokonane skutecznie w dniu [...] kwietnia 2016r., a tym samym zwolnienie od opłat abonamentowych przysługuje stronie od 1 maja 2016r. Natomiast odpowiedź na wniosek z [...] kwietnia 2018r. udzielono skarżącej pismem z [...] lipca 2018r. W piśmie tym organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z [...] maja 2018r. i dodatkowo wyjaśnił, że nie istnieje nadpłata abonamentu na jej numerze identyfikacyjnym, a tym samym nie przysługuje zwrot nadpłaty. Organ podkreślił, że pomimo udzielenia odpowiedzi skarżąca pismem z [...] stycznia 2019r. wniosła ponaglenia w sprawie niezałatwienia w terminie ustawowym wniosku z [...] grudnia 2017r. oraz kolejnego z [...] kwietnia 2018r., na które została udzielona kolejna odpowiedź pismem z [...] lutego 2019r., obejmującym zarówno odpowiedź na ponaglenie w sprawie zwrotu rzekomej nadpłaty z okres od 18 grudnia 2012r. do sierpnia 2014r., jak i odpowiedź na pismo skarżącej z [...] stycznia 2019r. w sprawie stwierdzenia nieistnienia obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych za okres od sierpnia 2014r. do kwietnia 2016r., które nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Organ zaznaczył, że przyznanie skarżącej renty z tytuł całkowitej niezdolności do pracy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych od 18 sierpnia 2012r., na podstawie wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń społecznych z dnia [...] listopada 2014r., nie było jednoznaczne z uzyskaniem uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych. Następnie organ stwierdził, że w sprawach takich, jakie wynikają z wniosku skarżącej zawartego w piśmie z [...] grudnia 2017r. i z dnia [...] kwietnia 2018r. o zwrot nadpłaty, nie jest uprawniony do wydawania decyzji administracyjnej. W kwestii podnoszonej przez skarżącą przewlekłości postępowania organ wskazał, że bezpośrednią przyczyną opóźnień w realizacji wniosków jest złożoność prowadzonych spraw i ogromna liczba składanych rożnego typu wniosków na wszystkich etapach prowadzonego postępowania, co powoduje opóźnienie w realizacji spraw. Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał skargę za niezasadną. Stwierdził, że tylko w jednej sytuacji Poczta Polska S.A. ma uprawnienie do wydania decyzji i to wówczas gdy stwierdzi używanie odbiornika bez rejestracji i wówczas nakazuje zarejestrowanie odbiornika - zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2019r., poz. 1801 ze zm. dalej: "ustawa o opłatach abonamentowych"). Oznacza to że organ, od którego skarżąca oczekuje wydania decyzji w żądanym zakresie jest tylko inkasentem i wierzycielem działającym w oparciu o ustawę egzekucyjną. Działa wówczas na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych i art. 1a pkt 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. 2014, poz. 1619, dalej: "u.p.e.a."). Jako wierzyciel wysyła upomnienie, a następnie wystawia tytuł wykonawczy, który kieruje do organu egzekucyjnego. Na podstawie stosownego wniosku i tytułu wykonawczego organ ten wszczyna egzekucję administracyjną (art. 26 § 1 i § 5 pkt 1 u.p.e.a.). WSA podkreślił, że na tym kończą się uprawnienia organu. Zaznaczył, że skoro organ ten nie miał umocowania do wydania decyzji to należało stwierdzić, że nie można było mówić o bezczynności w tym zakresie. W opinii Sądu I instancji bezczynność organu musi być powiązana z kompetencją do wydania żądanego aktu, w tej sprawie decyzji. Skoro organ nie miał takich uprawnień, to nie mogło być mowy o bezczynności przy wydaniu decyzji. WSA końcowo nadmienił, że organ na wszystkie pisma i wnioski skarżącej udzielał wyczerpujących odpowiedzi. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a oraz zasądzenie od Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. Wydział Abonamentu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: Naruszenie przepisów art.151 p.p.s.a., iż pomimo istnienia przesłanek do stwierdzenia bezczynności organu w wydaniu decyzji lub uznaniu że jest organem niewłaściwym i przekazaniu sprawy do organu właściwego tj. Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji (dalej: "KRRiT") o czym stanowią zarówno przepisy art.170 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz. 800 ze zm. - dalej: "O.p."), jak również przepisy art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257 - dalej: "k.p.a.") Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenia prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że organ nie pozostawał w niniejszej sprawie w bezczynności, pomimo że działania organu mogły być przedmiotem rozważań w przedmiocie jego ewentualnej bezczynności w uznaniu, że jest organem niewłaściwym i przekazaniu sprawy organowi właściwemu tj. KRRiT, o czym stanowią zarówno przepisy art.170 O.p., jak również przepisy art.65 k.p.a.; - art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności w celu merytorycznego załatwienia sprawy i przekazania sprawy do organu właściwego skoro uznał, że nie jest uprawniony do wydania decyzji w sprawie nadpłaty i nieistnienia obowiązku zapłaty abonamentu RTV; - art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęcie, że szczególne okoliczności przemawiają za tym, iż organ nie dopuścił się bezczynności. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wnosząca skargę kasacyjną złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś organ, w terminie czternastu dni od doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to Sąd I instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z 26 października 2009r., I OPS 10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny i na czym owo naruszenie polegało (por. podobnie wyroki NSA z: 7 stycznia 2010r., II FSK 1289/08; 22 września 2010r., II FSK 764/09; 16 lipca 2013r., II FSK 2208/11). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano też wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje Sądu Administracyjnego w fazie orzekania, takie jak art. 145 § 1, art. 146 § 1, art. 147, art. 149 czy art. 151 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy). Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym jej zdaniem Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., jak również zarzut naruszenia art. 149 § 1, art. 149 § 1a oraz art. 149 § 2 p.p.s.a. zostały powiązane przez skarżącą z art.170 O.p., jak również art. 65 k.p.a. Należy wskazać, że w art. 37 k.p.a. ustawodawca przyznał stronie instrumenty prawne umożliwiające podjęcie obrony przed uchylaniem się organu administracji publicznej od sprawnego i szybkiego załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, ani w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy ponaglenie. W art. 37 § 1 k.p.a. zdefiniowane zostało pojęcie bezczynności (pkt 1) i przewlekłości (pkt 2). Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. przez bezczynność należy rozumieć niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z przepisów prawa ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., natomiast przewlekłość występuje wówczas, gdy postępowanie prowadzone jest dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Pojęciem bezczynności określa się więc stan niezgodny z prawem, wywołany niezałatwieniem w terminie sprawy indywidualnej. Z bezczynnością mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy w ustalonym prawem terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale także wówczas, gdy prowadził postępowanie w sprawie i podejmował pewne czynności, lecz nie zakończył go wydaniem w ustawowym terminie rozstrzygnięcia (por. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, s. 138). Upływ ustawowego bądź wyznaczonego terminu będzie więc oznaczał powstanie stanu bezczynności organu prowadzącego postępowanie. Stan ten może powstać zarówno wskutek niepodjęcia jakichkolwiek działań przez organ, jak i wówczas, gdy w postępowaniu były przez organ podejmowane czynności. O przewlekłości postępowania może natomiast świadczyć wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy czy nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Stosownie do art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania tejże bezczynności. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki (por. wyroki: WSA w Warszawie z 9 września 2016r., VIII SAB/Wa 49/16; WSA w Krakowie z 8 września 2016r., II SAB/Kr 126/16; WSA w Gorzowie Wlkp. z 7 lipca 2016r., II SAB/Go 43/16; WSA w Gliwicach z 6 lipca 2015r., IV SAB/Gl 22/16; WSA w Bydgoszczy z 4 lipca 2016r., II SAB/Bd 56/16 i WSA w Gdańsku z 8 czerwca 2016r., II SAB/Gd 86/16). Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. (lub przepisu szczególnego) można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki NSA z: 21 marca 2018r., II OSK 3253/17; 10 października 2018r., II OSK 721/18; 10 stycznia 2017r., II FSK 3646/14; 8 lipca 2015r., I OSK 237/15). Ocena czy doszło do rażącego naruszenia prawa musi być dokonana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni ocenę prawną ustalonego w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji. WSA prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie organ nie był umocowany do wydania decyzji a tym samym że nie można mówić o bezczynności w tym zakresie. O bezczynności organu bowiem można mówić jedynie wtedy, kiedy organ ma kompetencje do wydania żądanego aktu. Słusznie Sąd I instancji przyjął, iż tylko w jednej sytuacji Poczta Polska S.A. ma uprawnienie do wydania decyzji to jest, gdy stwierdzi używanie odbiornika bez rejestracji i wówczas nakazuje jego zarejestrowanie zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych. Oznacza to, że skoro organ ten nie miał umocowania do wydania decyzji to nie można było mówić o bezczynności w tym zakresie. Odnosząc się zaś do zarzutów stwierdzenia bezczynności organu w uznaniu że w niniejszej sprawie winna być wydana decyzja bądź organ powinien przekazać sprawę do KRRiT na podstawie przepisu art. 170 O.p. oraz art. 65 k.p.a. należy wskazać, że organ wykazał w niniejszym postępowaniu, iż jest uprawniony do wyliczenia należnej opłaty abonamentowej od zarejestrowanego abonenta w tym do ustalania ewentualnej nadpłaty, której, dokonuje w drodze czynności materialno-technicznej, polegającej na wyliczeniu wysokości nieuiszczonej opłaty, bądź ustaleniu istnienia nadpłaty lub jej braku. Należy zauważyć, że pismami z [...] maja 2018r., [...] lipca 2018r. oraz [...] lutego 2019r., organ w ramach posiadanych kompetencji udzielał skarżącej odpowiedzi na jej wnioski i ponaglenie. Należy też zaznaczyć, iż kompetencji do stwierdzenia istnienia lub braku istnienia nadpłaty w drodze decyzji nie posiada ani organ ani także KRRiT. Zatem w tym zakresie organ nie mógł przekazać KRRiT pism skarżącej w przedmiocie ewentualnej nadpłaty do załatwienia. Ustalenie wysokości nadpłaty jest wyłącznie czynnością rachunkową, materialno - techniczną, do dokonywania których kompetencje ma wyłącznie organ a nie KRRiT. Ustawa z dnia 12 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych reguluje tryb, zasady sposób obliczania opłaty i czynności jakie w tym zakresie podejmuje organ i odnosi się zarówno do opłaty należnej, jak i zwrotu opłaty nienależnej, co oznacza iż zarówno zwrot nadpłaty, jak i odmowa zwrotu opłaty winna być dokonywane wyłącznie przez organ jako czynność materialno - techniczna, nie wymagająca wydania decyzji. W tym zakresie zasadnie powołano stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 11 lipca 2007r., sygn. II GSK 91/07, iż:" zwrot nienależnej bezspornie opłaty za korzystanie z zezwoleń (...) nastąpić powinien w takim samym trybie, jak jej pobranie, tzn. czynności materialno - technicznej, której zarządzenie jest rolą organu gminy." Udzielone więc przez organ odpowiedzi na pisma skarżącej wyczerpywały obowiązki Poczty Polskiej w zakresie wniosków o zwrot nadpłaty. Należy też wskazać, iż zgodnie z art. 9 i 10 ustawy z dnia 12 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych KRRiT posiada dwie kompetencje a mianowicie na wniosek zobowiązanego kompetencję do umarzania opłat abonamentowych oraz do umarzania lub rozkładania na raty zaległości w opłatach abonamentowych. Przepisy ustawy zatem nie przewidują kompetencji KRRiT odnośnie kwestii stwierdzania nadpłaty w opłatach abonamentowych, bowiem jest to czynność rachunkowa, przewidziana do kompetencji organu na podstawie posiadanych danych o uiszczonych lub nieuiszczonych opłatach abonamentowych. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804 ze zm.) Zasądzona kwota [...] zł stanowi zwrot kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika organu, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną przy uwzględnieniu, że na etapie postępowania przed NSA organ reprezentowany był przez pełnomocnika nie prowadzącego sprawy przed Sądem I instancji.