I FSK 1969/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia NSA Krzysztof Stanik (sprawozdawca), Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dawniej S. T. Sp. z o. o. z siedzibą w W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 29/11 w sprawie ze skargi S. T. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 14 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Sygn. I FSK 1969/11 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16.09.2011r., sygn. III SA/Wa 29/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług. Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że skarżąca dokonała zgłoszenia celnego SAD, w którym dla towaru w postaci części do rejestratora cyfrowego zadeklarowała stawkę celną w wysokości 4% oraz stawkę podatku od towarów i usług 22%. Naczelnik Urzędu Celnego w W. decyzją z dnia 29.07.2009r. zmienił klasyfikację taryfową importowanych towarów, określił kwotę długu oraz zarejestrował retrospektywnie kwotę wynikającą z długu celnego w prawidłowej wysokości. W związku z powyższym decyzją z dnia 10.12.2009r. organ I instancji określił również prawidłową podstawę opodatkowania i wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów ujętych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. Zaskarżoną decyzją z dnia 14.10.2010r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał decyzję z dnia 10.12.2009r. w mocy. W złożonej skardze spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako wydanych bez podstawy prawnej, lub alternatywnie o ich uchylenie w całości jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a także przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Wskazując na motywy oddalenia skargi Sąd I instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe uwzględniły wartość celną określoną decyzją w przedmiocie prawidłowości dokonanych przez skarżącą zgłoszeń celnych towarów. Zdaniem Sądu, zasadne było oparcie się na tak ustalonej wartości celnej, skoro wynikała ona z decyzji ostatecznej w administracyjnym toku instancji. Sąd zauważył, że zarzuty skargi sprowadzały się w istocie do kwestii objętych decyzją dotyczącą wartości celnej towaru, w którym to zakresie Sąd I instancji nie był władny się wypowiadać w niniejszym postępowaniu. Na powyższe orzeczenie strona złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniosła również o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – "Ppsa". Jako podstawy kasacyjne skarżąca powołała naruszenie - art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 3 § 2 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – "Ppsa" poprzez ich niezastosowanie, wbrew obowiązku wynikającemu wprost z ustawy, a w wyniku tego zaakceptowanie (sanowanie) rażącego naruszenia przepisów postępowania znajdujących się w szczególności w ustawie z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) – dalej "Op", tj. art. 120, art. 121 w zw. z art. 2 Konstytucji, art. 187, art. 190, art. 197 oraz art. 210 § 1 pkt 4 Op, a to w bezpośredniej konsekwencji niezgodnego z prawem przyjęcia, iż postępowanie podatkowe było prowadzone prawidłowo; - art. 1 Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23.07.1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej – "Taryfa Celna", poprzez błędne przyjęcie, iż w odniesieniu do importowanych przez skarżącą towarów zastosowanie ma pozycja 8521900090 kodu nomenklatury towarowej; - art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – dalej "Uptu" poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż określone zobowiązania w podatku VAT w imporcie może nastąpić bez prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania; - art. 29 ust. 13 Uptu poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podstawa opodatkowania może być oparta na rozstrzygnięciu zawartym w decyzji celnej wydanym w odrębnym postępowaniu. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Przed przystąpieniem do oceny postawionych zarzutów należy w pierwszej kolejności odnieść się do wniosku strony o zawieszenie postępowania. Ów wniosek kasator uzasadnił w ten sposób, że niniejsze postępowanie zależy od rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej, wniesionej od wyroku Sądu I instancji z dnia 01.04.2011r., sygn. V SA/Wa 25/11, dotyczącego stawek celnych w spornym w niniejszej sprawie zgłoszeniu celnym. Mając jednak na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14.06.2012r., sygn. I GSK 1086/11 wymienioną skargę kasacyjną rozpoznał, wniosek o zawieszenie postępowania należało uznać za bezpodstawny. Przechodząc w związku z tym do rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej w niniejszym postępowaniu, rację przyznać należało kasatorowi, że powołany wyrok w sprawie celnej miał decydujące znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii określenia prawidłowej podstawy opodatkowania w podatku VAT. Jak wynika z akt sprawy zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług wynikała wyłącznie z zastosowania przez organ celny innej niż podatnik stawki celnej w stosunku do towarów objętych spornym zgłoszeniem celnym. W związku z tym, że NSA w wyroku w sprawie I GSK 1086/11 działanie organu celnego w tym zakresie zaaprobował, to wobec braku innych punktów spornych, odnoszących się do rozliczenia podatku VAT, orzeczenie w sprawie tego podatku należało uznać za prawidłowe. W ocenie tut. Sądu postępowanie wyjaśniające w sprawie rozpoznawanej stanowiło w zasadzie kontynuację postępowania wyjaśniającego w sprawie celnej, tj. wnioski z tego postępowania, prowadzonego nota bene przez ten sam organ, posłużyły w rozliczeniu podatku od towarów i usług. W kwestii postępowania dowodowego w sposób szczegółowy NSA wypowiedział się w sprawie I GSK 1086/11, która to argumentacja, jako doskonale znana stronom niniejszego postępowania, nie wymagała ponownego przytaczania. Sąd kasacyjny w niniejszym składzie, był zresztą tą argumentacją stosownie do treści art. 170 Ppsa związany. Przechodząc szczegółowo do postawionych zarzutów należało stwierdzić, że wskazane przez kasatora naruszenie przepisów Taryfy celnej odnosiło się wyłącznie do prawomocnie przesadzonej kwestii zastosowania właściwej stawki celnej, objętej odrębnym postępowaniem. W tym zakresie należało zatem odesłać kastora do doskonale znanej mu argumentacji wyroku I GSK 1086/11, którą to NSA w składzie niniejszym w pełni podziela. Za niezasadne uznać trzeba także zarzuty naruszenia przepisów Uptu, albowiem podstawa opodatkowania w rozpoznawanej sprawie została prawidłowo ustalona. Nastąpiło to w efekcie zakwestionowania zastosowanej przez podatnika niewłaściwej stawki celnej, która to w myśl art. 29 ust. 13 Uptu wpływa bezpośrednio na podstawę opodatkowania podatkiem VAT. Organ wydał tym samym decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości, a zatem postąpił zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 Uptu. Odwołanie się w decyzji podatkowej do orzeczenia wydanego w sprawie celnej nie stanowiło również naruszenia powołanych przepisów proceduralnych, a z całą pewnością, w świetle stanowiska NSA wyrażonego w sprawie art. I GSK 1086/11, nie stanowiło naruszenia tychże przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W ocenie NSA, rozstrzygnięcie w sprawie podatkowej stanowiło w pewnym sensie jedynie automatyczne odwzorowanie zmian, które organ wprowadził w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem celnym w zakresie stawek celnych. Powody tychże zmian były podatnikowi szczegółowo przedstawione w odrębnym postępowaniu, które to postępowanie zostało ocenione i w konsekwencji uznane za prawidłowe. Można wprawdzie odnieść wrażenie, że kontrola zaskarżonego aktu w sprawie rozpoznawanej była niejako iluzoryczna i Sąd w pewnym sensie się od niej uchylił, lecz w ostatecznym rozrachunku, wobec wyroku I GSK 1086/11, nie sposób postawić Sądowi w tym zakresie zarzutu, który mógłby w myśl art. 174 pkt 2 Ppsa stanowić skuteczną podstawę kasacyjną. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w wyroku.