I SA/Kr 426/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Urszula Zięba Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skarg E. B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata: 2015, 2016 i 2017 - skargi oddala - UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzjami z dnia 16 października 2017 r. Nr [...], [...] i [...], ustalił E. B. podatek od nieruchomości za lata 2015, 2016 i 2017. W uzasadnieniu wskazano, że jak wynika z zawiadomienia o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków skarżąca jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. 65,10 m2, położonego w K. przy ul. [...], z którego własnością związany jest udział w częściach wspólnych tj. 611 m2 gruntu (1/2 części działki nr [...] o pow. 1222 m2 oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe - B). Działka nr [...] zabudowana jest budynkiem gospodarczym o pow. 47 m2, co wynika ze złożonej przez podatniczkę w dnia 24 kwietnia 2009 r. informacji o nieruchomościach. Od powyższych decyzji odwołania złożyła E. B. podnosząc, iż budynek do produkcji rolniczej, użytkowany w sposób rolniczy od ponad 40 lat o pow. 47 m2 został zakwalifikowany, jako pozostały i opodatkowany stawką [...] zł/m2, co w istotny sposób zmienia wymiar podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 2 lutego 2018r., nr [...] [...] i [...], na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne; § 67 i 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało zaskarżone decyzje w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż wysokość należnego podatku od nieruchomości ustalono przy zastosowaniu stawek właściwych dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania określonych w uchwale Rady Miasta K. dla budynków mieszkalnych lub ich części od 1 m2 powierzchni użytkowej, dla budynków pozostałych od 1m2 powierzchni użytkowej, dla gruntów pozostałych - od 1 m2 powierzchni. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż przedmiotowy budynek gospodarczy o pow. użytkowej 47 m2, od maja 2012 r. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż działka nr [...], na której jest usytuowany, przekwalifikowana została na tereny mieszkaniowe (B) - zmiana nr [...] z dnia 20 kwietnia 2012 r. Zatem zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie ma już zastosowania. W skargach na powyższe decyzje wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. B. podniosła, że organ II instancji nie wyjaśnił, na jakiej drodze doszło do zmiany stawki w zakresie budynku do produkcji rolnej, a zmiana planu miejscowego nie powoduje automatycznie zmiany funkcji budynku, gdyż nie utracił on swojej funkcji rolniczej. Odpowiadając na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniach decyzji. Sąd postanowieniem z dnia 22 listopada 2018 r. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt od I SA/Kr 426/18 do I SA/Kr 428/18, celem prowadzenia ich pod wspólną sygnaturą akt I SA/Kr 426/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a., natomiast w myśl art. 151 tej ustawy w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Skargi są niezasadne. Istotą rzeczy w poddanej sądowej weryfikacji sprawach było ustalenie, czy zaistniały okoliczności uzasadniające modyfikacją dotychczasowego statusu działki nr [...] i zakwalifikowanie jej, jako nieruchomości podlegającej właściwej stawce podatku od nieruchomości. Organy prawidłowo ustaliły, w oparciu o zawiadomienie o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków, iż przedmiotowy budynek gospodarczy o pow. użytkowej 47 m2 od maja 2012 r. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż działka nr [...], na której jest usytuowany, przekwalifikowana została na tereny mieszkaniowe (B) -zmiana nr [...] z dnia 20 kwietnia 2012 r., zatem zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie ma już zastosowania. Wyliczenia podatku przedstawione w uzasadnieniach decyzji nie budzą żadnych wątpliwości, gdyż uzasadnienia te zawierają dokładne odniesienie zarówno do kwestii ustalenia powierzchni nieruchomości podlegających opodatkowaniu, jak i wskazują podstawy prawne tj. przepisy ustaw jak i uchwały, która wprowadziła stawki mieszczące się w granicach delegacji ustawowej, co organ odwoławczy zweryfikował i szczegółowo omówił. Organ ten zasadnie wywiódł, iż oparł się na danych z ewidencji gruntów i budynków, zwłaszcza na wykazie zmian nr [...] z dnia 20 kwietnia 2012r. Regulacja art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi bowiem, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania, nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni są wiążące dla organu podatkowego dla określenia wysokości podatku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie akcentuje się, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości wiążące są dla organów podatkowych zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych, bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (wyrok NSA z 13.01 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08) Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (vide wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonej podstawie i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454). Zgodnie z § 44 zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu (§ 46). Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2007 roku, syg. akt IV SA/Wa 301/07, LEX nr 347773). Zmian w ewidencji gruntów nie dokonują organy podatkowe, lecz starosta. Wobec powyższego niezasadny okazał się zarzut braku ustalenia innych stawek podatku w oparciu o kryteria wskazane przez skarżącą. Jak wyżej akcentowano organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w powyższych kwestiach, będąc związanymi danymi z ewidencji gruntów. Organy podatkowe czyniąc zadość treści art. 122 Ordynacji podatkowej podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z przywołaną zasadą ustaliły okoliczności sprawy, niezbędne do określenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisu prawa. W konsekwencji niewadliwie, na podstawie art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne odwołały się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i na ich podstawie ustaliły należny podatek. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a., oddalając skargi.