VII SO/Wa 29/11

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie dotyczącej skargi K. K. postanawia: odmówić K. K. przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. UZASADNIENIE K. K. pismem z dnia 26 lipca 2011 r. zwróciła się o ustanowienie adwokata, wskazując, że pomoc adwokata jest konieczna do złożenia przez nią skargi na bezczynność m.in. Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, Kolegium NIK. Z treści wniosku złożonego na urzędowym formularzu wynika, iż skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Skarżąca posiada mieszkanie o powierzchni 73,5 m2 i garaż (24 m2). K. K. wraz z mężem utrzymuje się z dochodów w wysokości 6569 zł miesięcznie, na które składa się wynagrodzenie za pracę uzyskiwane przez skarżącą oraz emerytura jej męża. Skarżąca wskazała ponadto, iż posiada oszczędności w kwocie 29.000 zł. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Stosownie do treści art. 245 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie częściowym, np. poprzez ustanowienie adwokata, może być przyznane osobie fizycznej wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w ustawie, należy natomiast rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że udzielenie stronie prawa pomocy przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Mając na uwadze powołany przepis oraz sytuację majątkową i finansową wnioskodawcy stwierdzić należy, iż brak jest uzasadnienia dla przyznania K. K. prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wykazana sytuacja majątkowa i finansowa skarżącej nie pozwala uznać, iż należy ona do osób nie posiadających środków na zapewnienie sobie i rodzinie minimum warunków socjalnych, a tylko w takiej sytuacji możliwe jest przyznanie stronie prawa pomocy. K. K. wykazała, iż uzyskuje wraz z mężem dochód w wysokości 6569 zł miesięcznie, posiada ponadto oszczędności w kwocie 29.000 zł. W przypadku takiej sytuacji finansowej strony nie można uznać, iż poniesienie kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika wiązałoby się z pozbawieniem jej możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Poniesienie tych kosztów umożliwiają stronie zwłaszcza posiadane oszczędności. Jak się wydaje, złożenie przez K. K. wniosku o ustanowienie adwokata wynika z niezrozumienia instytucji przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca wnosząc o ustanowienie adwokata wskazywała jednocześnie, że pokryje koszty jego wynagrodzenia, bowiem jej sytuacja materialna ją do tego obliguje. Zasadniczą przyczyną złożenia przez skarżącą wniosku jest fakt, iż adwokaci odmawiają prowadzenia jej sprawy. Wyjaśnić zatem trzeba, że w przypadku ustanowienia adwokata z urzędu koszty jego wynagrodzenia ponoszone są przez Skarb Państwa, a jak wynika z treści art. 246 powołanej ustawy jedyną przesłanką uzasadniającą przyznanie stronie prawa pomocy może być jej trudna sytuacja materialna. Sytuacja materialna i finansowa K. K. nie uzasadnia natomiast przyznania jej prawa pomocy. Mając powyższe względy na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).