I OZ 925/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 223/07 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie ze skargi M. Ś. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: 1. oddalić zażalenie, 2. przyznać adwokatowi Z. G. od Skarbu Państwa wynagrodzenie w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia) za pomoc prawną udzieloną z urzędu. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. Ś. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 10 maja 2007 r., którym oddalona została skarga na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż skarżąca zawiadomiona była o terminie rozprawy, na której zapadł powyższy wyrok, zaś zawiadomienie zawierało pouczenie o sposobie i terminie wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wnioskiem z dnia 20 lipca 2007 r., uzupełnionym pismem z dnia 15 sierpnia 2007 r. strona wystąpiła o przywrócenie uchybionego terminu podnosząc, że w rozprawie nie mogła uczestniczyć oraz nie była reprezentowana w Sądzie i o rozstrzygnięciu dowiedziała się dopiero z informacji uzyskanej telefonicznie. Ponadto udzielono jej błędnej porady prawnej, iż wyrok zostanie jej doręczony z urzędu. Zdaniem Sądu I instancji okoliczności wskazane przez skarżącą nie wskazują, by zaistniały przesłanki dla przywrócenia uchybionego terminu wskazane w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd podkreślił, iż M. Ś. nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, a ponadto nie wykazała, że dochowała należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zażalenie na to postanowienie wniosła M. Ś., domagając się przywrócenia uchybionego terminu oraz sporządzenia uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 10 maja 2007 r. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, iż z uwagi na trudną sytuację materialną i konieczność sprawowania opieki nad matką nie mogła stawić się na rozprawie oraz, iż błędnie została poinformowana o tym, że wyrok Sądu doręczony jej zostanie z urzędu. Wyznaczony z urzędu pełnomocnik, adwokat Z. G., w uzupełnieniu zażalenia podniosła te same argumenty co skarżąca, podkreślając jednocześnie, żart 87 powołanej ustawy wymaga jedynie uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu, a także stwierdzając, iż skarżąca niewątpliwie dochowała należytej staranności, bowiem zareagowała na brak doręczenia wyroku ze strony Sądu i zasięgnęła informacji telefonicznej. Zdaniem pełnomocnika zbyt rygorystyczne traktowanie wymogów określonych w art. 86 i 87 powołanej ustawy stanowi ograniczenie prawa strony do sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 86 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, iż na wniosek strony Sąd może przywrócić uchybiony termin do dokonania czynności w postępowaniu, o ile uchybienie nastąpiło bez winy strony. Z kolei z art. 87 § 2 tej ustawy wynika, iż obowiązek wykazania braku takiej winy spoczywa na stronie. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż M. Ś. nie wykazała, aby uchybienie terminowi do wystąpienia z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 10 maja 2007 r. nastąpiło bez jej winy. Stanowisko to uznać należy z zasadne. Zdaniem skarżącej na brak winy w uchybieniu miałaby wskazywać okoliczność, iż uzyskała ona błędną informację co do tego, że wyrok Sądu doręczony zostanie jej z urzędu, i że gdyby nie takie pouczenie dokonałaby ona czynności w terminie. Takie twierdzenie nie znajduje uzasadnienia, szczególnie wobec faktu, iż zawiadomienie o wyznaczeniu terminu rozprawy zawierało pouczenie o treści art. 141 § 2 wskazanej ustawy, zgodnie z którym uzasadnienie wyroku, którym oddalona została skarga, sporządza się na wniosek strony, zgłoszony w terminie siedmiu dni od ogłoszenia tego wyroku. Skarżąca, wiedząc o terminie rozprawy, na której nie była obecna, powinna podjąć czynności, aby niezwłocznie uzyskać informację z Sądu o zapadłym rozstrzygnięciu. Dokonanie tej czynności po upływie ponad dwóch miesięcy nie może być uznane za wskazujące na zachowanie przez skarżącą należytej staranności, a tylko w takim wypadku możliwym byłoby przywrócenie uchybionego terminu. Wobec wyraźnego pouczenia zawartego w zawiadomieniu Sądu o terminie rozprawy powoływanie się przez stronę na błędną poradę uzyskaną od adwokata nie stanowi okoliczności zwalniającej skarżącą od skutków zawinionej zwłoki. Nie można zatem zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, iż odmawiając M. Ś. przywrócenia terminu naruszył prawo, zaś tylko taki zarzut może stanowić podstawę dla uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe i uznając postanowienie Sądu I instancji za odpowiadające prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)