II GSK 886/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia WSA (del.) Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 323/20 w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 323/20, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę Z. D. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zezwalających na czasowe zajęcie pasa drogowego. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2019 r. skarżąca wystąpiła, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej jako "k.p.a.") o stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji zezwalających na czasowe zajęcie pasa drogowego ul. [...] w K., działka nr [...] obręb [...], na wysokości budynku nr [...] o powierzchni [...] m2 (schody 7,54 m2+ część obiektu 34,51 m2), ze względu na wydanie tych decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. odmówiło stwierdzenia nieważności 39 decyzji zezwalających na czasowe zajęcie pasa drogowego ul. [...] w K., droga wojewódzka, działka nr [...] obręb [...] na wysokości budynku nr [...] o powierzchni 42,05m2 (schody 7,54m2 + część obiektu 34,51 m ) wydanych z upoważnienia Prezydenta Miasta Koszalina w dniach; [...] czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 323/20 nr [...], [...] marca 2019 r. nr [...], [...] stycznia 2019 r. nr [...], [...] października 2018 r. nr [...], [...] lipca 2018 r. nr [...], [...] marca 2018 r. nr [...], [...] grudnia 2017 r. nr [...], [...] września 2017 r. nr [...], [...] czerwca 2017 r. nr [...], [...] marca 2017 r. nr [...], [...] stycznia 2017 r. nr [...], [...] września 2016 r. nr [...], [...] czerwca 2016 r. nr [...], [...] marca 2016 r. nr [...], [...] grudnia 2015 r. nr [...], [...] listopada 2015 r. nr [...], [...] października 2015 r. nr [...], [...] września 2015 r. nr [...], [..] sierpnia 2015 r. nr [...], [...] lipca 2015 r. nr [...], [...] czerwca 2015 r. nr [...], [...] maja 2015 r. nr [...], [...] kwietnia 2015 r. nr [...], [...] marca 2015 r. nr [...], [...] lutego 2015 r. nr [...], [...] stycznia 2015 r. nr [...], [...] grudnia 2014 r. nr [...], [...] listopada 2014 r. nr [...], [...] października 2014 r. nr [...], [...] września 2014 r. nr [...], [...] sierpnia 2014 r. nr [...], [...] lipca 2014 r. nr [...], [...] czerwca 2014 r. nr [...]. [...] maja 2014 r. nr [...], [...] kwietnia 2014 r. nr [...], [...] marca 2014 r. nr [...], [...] lutego 2014 r. nr [...], [...] stycznia 2014 r. nr [...] oraz [...] grudnia 2013 r. nr [...]. W ocenie organu, wymienione w sentencji jego rozstrzygnięcia decyzje nie naruszają w sposób rażący art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.; dalej jako: "u.d.p."). Wyjaśnił, że do akt postępowania została dołączona mapa zasadnicza w skali 1:500 przedstawiająca fragmenty pasa drogowego ul. [...] z wyznaczoną linią graniczną pasa drogowego oraz działek nr[...], a także metryka ulicy [...] w K., odcinek [...], zaś w każdej sprawie załączona jest część mapy, na których określone zostały przez uprawniony do tego podmiot linie graniczne pasa drogowego z zaznaczeniem miejsca usytuowania schodów i części obiektu budowlanego w sposób, który pozwala jednoznacznie stwierdzić, że zachodzi przypadek zajęcia pasa drogowego. Dokumenty źródłowe pozwalają zatem na jednoznaczne ustalenie, jaki jest konkretnie przebieg linii granicznych pasa drogowego ul.[...], w szczególności obszaru przy działce nr[...], obręb [...]. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia [...] marca 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 40 u.d.p. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżąca złożyła skargę do sądu pierwszej instancji, którą sąd oddalił. Sąd pierwszej instancji na wstępie zaznaczył, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie utrzymującą w mocy własną decyzję, którą odmówiono stwierdzenia nieważności 39 decyzji wydanych z upoważnienia Prezydenta Miasta Koszalina zezwalających skarżącej na czasowe zajęcie pasa drogowego. Zdaniem sądu pierwszej instancji, na akceptacje zasługiwało stanowisko organu, że decyzje zezwalające skarżącej na czasowe zajęcie pasa drogowego nie są obarczone żadną z wad, o których mowa w art. 156 k.p.a. Wskazał także, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy już od lat 90-tych ubiegłego wieku były wydawane decyzje wyrażające zgodę na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w [...] pod lokalizację i funkcjonowanie części obiektu budowlanego (handlowego-usługowego), a później także schodów, gdyż obiekt ten podlegał rozbudowie. Przy czym każdoczesny właściciel nieruchomości, w tym skarżąca, występował z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. zezwolenia w formie decyzji były przez organ udzielane z jednoczesnym naliczeniem stosownej opłaty. Skarżąca nie zaskarżyła w trybie odwoławczym otrzymanych decyzji, wobec czego stały się ostateczne. Natomiast wniosek o stwierdzenie nieważności oparła na zarzucie, że decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem sądu pierwszej instancję, podzielić należy poglądy organu, że w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia jakoby ustalenia w zakresie przebiegu drogi nie zostały przez organ udzielający zezwolenia dokonane, czego dowodzi chociażby znajdująca się w aktach administracyjnych mapka w skali 1:500 wraz z metryczką przedstawiająca fragment pasa drogowego ul. [...] w K. z wyznaczoną linią graniczną pasa drogowego oraz działki, na której zlokalizowany jest obiekt skarżącej. Sąd pierwszej instancji zwrócił także uwagę na to, że oprócz mapy z 2019 r., akta zawierały również mapy z 1999 r. i 2000 r. sporządzone w skali 1:500, a te wcześniejsze mapy stanowiły niejednokrotnie załączniki do wniosków o udzielenie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego składanych przez kolejnych właścicieli, ale także dołączane były do pism zarządcy drogi. Niewątpliwie zatem obrazują one fakt zajęcia pasa drogowego przedmiotowej ulicy przez część obiektu budowlanego, jak i schody, a zatem i mapa z 2019 r. dodatkowo tylko potwierdza tę okoliczność. II Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie zaskarżonego w całości i rozpoznanie skargi co do istoty sprawy oraz zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania przed sądem pierwszej i sądem drugiej instancji według norm przepisanych. W przypadku natomiast ewentualnego uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. Skarżąca zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy w szczególności art. 4 pkt 1 u.d.p. • istotą definicji zawartej w wyżej wymienionym przepisie prawa jest wydzielenie liniami granicznymi gruntu, który stanowi pas drogowy: • w celu ustalenia granic pasa drogowego niezbędne jest dysponowanie przez organ planem gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu (a nie szkicem granic działki ewidencyjnej): • w aktach wszystkich kwestionowanych w niniejszej sprawie decyzji brak jest planu gruntu i tym samym brak jest jednoznacznego ustalenia przebiegu pasa drogowego; • Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie niesłusznie argumentuje, że treść poszczególnych wniosków o czasowe zajęcie pasa drogowego, składanych przez wnioskodawców w przedmiotowej sprawie rzekomo jest prawnie równoznaczna z wymaganym planem gruntu, mającym stanowić integralną część każdej z wyżej wymienionych spornych decyzji, którego w rzeczywistości w każdym z wyżej wymienionych przypadków zabrakło; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiały wydanie pozytywnej dla niej decyzji: • skarżąca wykazała, że jedna mapka dot. wymaganego planu gruntu, została przedłożona do akt przez organ pierwszej instancji dopiero na potrzeby postępowania o stwierdzenie nieważności spornych decyzji, i że wcześniej przy wydawaniu tych decyzji żadnego takiego wymaganego prawem dokumentu nie było; • Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnie argumentuje, iż to rzekomo wnioskodawca odpowiada za wydanie w/w wadliwych decyzji oraz za brak wymaganego prawem dokumentu (planu gruntu), niezbędnego przy wydawaniu każdej decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego; • Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnie sugeruje, że pismo Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w Koszalinie z dnia 3 września 2019 r. - w wystarczający sposób zastępuje wymagany prawem dokument (plan gruntu z wyodrębnionym pasem drogowym), który był niezbędny odrębnie przy wydawaniu 39 skarżonych decyzji w okresie od 2013 r. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, w związku z tym została oddalona. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W rozstrzyganej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego - wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. Mając na względzie, że skarga kasacyjna jest środkiem sporządzanym przez pełnomocnika profesjonalnego, zarzuty kasacyjne powinny być sformułowaneprawidłowo, czyli ze starannym przytoczeniem właściwych przepisów ustawy, na które strona się w złożonej skardze kasacyjnej powołuje, ale w szczególności powinny odnosić się do istoty sporu prawnego rozpatrywanej sprawy. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia sądu pierwszej instancji dotyczącego oceny zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy własną decyzję, którą odmówiono stwierdzenia nieważności 39 decyzji wydanych z upoważnienia Prezydenta Miasta Koszalina zezwalających skarżącej na czasowe zajęcie pasa drogowego ul. [...] w K., droga wojewódzka, działka nr [...] obręb [...] na wysokości budynku nr [...] o powierzchni 42,05 m2 (schody 7,54 m2+ część obiektu 34,51 m2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości stanowiska sądu pierwszej instancji, z którego wynika, że kontrolowana przez ten sąd decyzja wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na czasowe zajęcie pasa drogowego nie jest niezgodna z prawem. Ocena zasadności zarzutów skargi kasacyjnej wymaga przypomnienia, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, stanowiąca w rozpatrywanej sprawie przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli jej zgodności z prawem, wydana została w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia oceny zasadności oraz skuteczności skargi kasacyjnej. Podkreślić więc należy, że postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję, a celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ orzekający w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może więc rozpatrywać sprawy co do jej istoty, albowiem przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy załatwionej decyzją wzruszaną w trybie nieważnościowym. Przedmiotem tego postępowania jest sprawa procesowa rozumiana, jako "rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego (...) zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej, (...) jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne" (por. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, "Państwo i Prawo" 2001, z. 8, s. 31). W postępowaniu tym organ nie może więc przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został bowiem ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej. Konsekwencją powyższego jest to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się - tak jak w postępowaniu zwykłym - oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej obowiązków, a ocenia się legalność decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Ocena dokonywana przez organ administracji dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1021/13). Ponadto, skoro instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, to określone przepisem art. 156 § 1 k.p.a. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji muszą podlegać ścisłej interpretacji, a ustalenie ich zaistnienia powinno być bezsporne i mieć oczywisty charakter, co ma i tę konsekwencję, że nie jest dopuszczalne odwoływanie się do innych przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji, niż wymienione w zamkniętym katalogu określonym przepisem art. 156 § 1 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1889/97; wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1380/97; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt III RN 62/00). Przedstawione uwagi mają zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego wyroku w świetle stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zarzuty te oraz prezentowana w ich uzasadnieniu argumentacja oparte zostały na założeniu, że decyzja ostateczna, o wzruszenie której w trybie stwierdzenia jej nieważności wystąpiła strona skarżąca, jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego z tego powodu, iż wydana została z pominięciem okoliczności wskazujących na przebieg pasa drogowego. Jednocześnie należy zauważyć, że zarzuty skargi kasacyjnej nie odnoszą się do treści art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej przedstawiony w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, a wskazujący na naruszenie przez sąd pierwszej instancjiart.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W związku z powyższym przypomnieć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego wielokrotnie prezentowano stanowisko, które wskazuje, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej. Na stronę skarżącą, chcącą powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji, nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 612/20, wyrok NSA z 15 października2019 r., sygn. akt II OSK 2826/17). Ponadto zauważyć także należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. stanowi tzw. przepis wynikowy, który nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, z tego powodu, że jak to już zostało wyżej wskazane, błąd w postaci uchylenia zaskarżonego aktu albo oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Stawiając zarzut naruszenia tego przepisu należy zatem wskazać, jakie przepisy postępowania lub prawa materialnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej, którego działanie zaskarżono. Tak więc podnosząc zarzut naruszenia wskazanego wyżej przepisu prawa skarżący kasacyjnie nie powiązał go z żadnymi przepisami prawa materialnego, ani z przepisami postępowania, w związku z czym nie była możliwa prawidłowa kontrola tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną albowiem Sąd ten nie jest uprawniony od samodzielnej interpretacji czy uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że w sprawie nie zostały zakwestionowane ustalenia dotyczące stanu faktycznego. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, ponieważ sąd pierwszej instancji uznał, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia przez organ administracji publicznej, że wydając decyzje zezwalające na czasowe zajęcie pasa drogowego prawidłowo ustalono przebieg pasa drogowego, a tym samym prawidłowo ustalono okoliczności związane z jego zajęciem przez strony ubiegające się o wydanie decyzji w tym przedmiocie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie jest również trafny zarzut przedstawiony w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, a wskazujący na naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 4 pkt 1 u.d.p. przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. Przypomnieć należy, że przepis art.4 pkt 1 u.d.p. stanowi, że pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Kontrolując prawidłowość postępowania niewżnościowego sąd pierwszej instancji wskazał na dokumentację geodezyjną znajdującą się w aktach sprawy, a w szczególności odwołał się do map geodezyjnych z 1999 r. i 2000 r., które stanowiły niejednokrotnie załączniki do wniosków o udzielenie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego składanych przez kolejnych właścicieli, ale także dołączane były do pism zarządcy drogi. Niewątpliwie obrazują one fakt zajęcia pasa drogowego przez część obiektu budowlanego, jak i schody. Mapa z 2019 r. dodatkowo potwierdza tę okoliczność. Wskazany materiał dowodowy stanowił podstawę do ustalenia przebiegu pasa drogowego. Okoliczność ta nie została zakwestionowana ani na etapie zwykłe postępowania, ani na etapie postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. W tym miejscu podkreślić należy, że o przyjęciu, iż dany akt administracyjny został wydany z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) decydują, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, łącznie takie okoliczności jak: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, iż nie jest trafne stanowisko sądu pierwszej instancji wskazujące na to, że przy wydawaniu skarżonych decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, że nie jest trafne stanowisko sądu pierwszej instancji wskazujące na to że organ prawidłowo ocenił, iż przy wydawaniu skarżonych decyzji nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.