I SA/Wa 164/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty S. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. UZASADNIENIE I SA /Wa 164/08 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na korzystanie z nieruchomości budynkowych (bloków) stanowiących własność Wspólnot Mieszkaniowych utworzonych dla nieruchomości położonych w S. przy ul. [...] – w celu instalacji urządzeń umożliwiających dostęp do szerokopasmowego Internetu. Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych: Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Starosta [...] umorzył – na podstawie art. 104 i 105 § 1 k.p.a. - postępowanie wszczęte z wniosku K. A., właściciela firmy A. z siedzibą w S. o wydanie – w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) – decyzji ograniczającej prawo do korzystania z wymienionych na wstępie nieruchomości budynkowych w celu umożliwienia realizacji inwestycji, która przewiduje udostępnienie mieszkańcom budynku i budynków sąsiednich dostępu do szerokopasmowego Internetu. W uzasadnieniu decyzji Starosta podniósł, że – zgodnie z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami – jest możliwe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Powyższe ograniczenie następuje jednak zgodnie z planem miejscowym a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ podniósł, że inwestycja polegająca na instalacji urządzeń umożliwiających dostęp do szerokopasmowego Internetu nie wymaga pozwolenia na budowę a tym samym nie jest w jej przypadku wymagane wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy celu publicznego. Ponadto podkreślono, że katalog celów publicznych został zawarty w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i musi on korespondować z treścią art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Treść zaś tego przepisu wskazuje, iż pojęcie inwestycji celu publicznego należy rozumieć jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponad lokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym). Przedmiotowa inwestycji natomiast nie spełnia tego rodzaju celu. Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, na skutek odwołania wniesionego przez K.A., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w całości jego stanowisko. Organ odwoławczy podkreślił, że ograniczenie prawa właściciela - w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami - może nastąpić jedynie w przypadku braku zgody właściciela (użytkownika wieczystego) na realizację inwestycji i posiadaniu przez inwestora ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Przepis ten, regulując szczególne przypadki wywłaszczenia, jest powiązany z ogólnymi zasadami regulującymi wywłaszczenie nieruchomości i funkcja tej instytucji jest ściśle powiązana z celami publicznymi (art. 12 ustawy o gospodarce nieruchomościami). W związku z powyższym Wojewoda podniósł, że - w rozumieniu przepisów cytowanej ustawy - instalacja urządzeń, umożliwiających dostęp do szerokopasmowego Internetu mieszkańcom Wspólnot Mieszkaniowych, zgodnie z w/w regulacją prawną, nie jest celem publicznym. Skargę na powyższą decyzje wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. A. Skarżący, zasadność skargi uzasadniał brzmieniem przepisu art. 140 pkt 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo Telekomunikacyjne, który to przepis odwołuje się do art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, choć – jak podkreślał - budowa instalacji internetowej wewnątrz budynku nie może być uwzględniona przez plan zagospodarowania przestrzennego i nie jest też inwestycją celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga sprawę w jej granicach nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W związku z powyższym, choć skarżący nie podnosił w skardze zarzutu naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania administracyjnego, Sąd - oceniając legalność wydanych w niniejszej sprawie decyzji – był obowiązany z urzędu zauważyć wspomniane wyżej naruszenie procedury administracyjnej. Podnieść należy, że choć decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. umorzono - na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - postępowanie o udzielenie zezwolenia w trybie przepisu art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż organ w istocie rzeczy rozpoznał sprawę merytorycznie. Przytoczył bowiem treść w/w przepisu art. 124 cytowanej ustawy, zaanalizował ją i wskazując na brak jednej z przesłanek zawartych w tym przepisie (brak interesu publicznego), stwierdził, że z tego powodu nie było możliwe uwzględnienie wniosku. W sprawie nie zachodziła żadna przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., a która warunkuje możliwość wydania decyzji o umorzeniu postępowania, zaś - jak wspomniano wyżej – uzasadnienie obu wydanych w tej sprawie decyzji dowodzi, że sprawa została rozpoznana merytorycznie. Jeśli zatem organ stał na stanowisku, że wspomniany przepis art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym przypadku, nie mógł stanowić podstawy do ograniczenia prawa właścicieli budynków, to zamiast umarzać postępowanie, winien odmówić uwzględnienia wniosku. Ponadto trzeba dodatkowo zwrócić uwagę, że, co zresztą słusznie w toku postępowania administracyjnego sygnalizował zarządca nieruchomości, iż strona postępowania prowadzonego w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami powinien być właściciel nieruchomości (względnie użytkownik wieczysty), bowiem przepis ten dotyczy ograniczenia prawa własności (użytkowania wieczystego). Zarządca jest natomiast uprawniony jedynie do podejmowania czynności w ramach tzw. zwykłego zarządu czyli administrowania nieruchomością w sprawach typowych, powtarzalnych, związanych z normalną eksploatacja i konserwacją obiektu. Kwestia ograniczenia prawa własności wykracza zaś poza ramy związane z podejmowaniem decyzji w ramach czynności zwykłego zarządu. Z tego zresztą powodu dla zgody związanej z okablowaniem budynków konieczne było zajęcie stanowiska przez odpowiednie Wspólnoty Mieszkaniowe a nie przez zarządcę budynków. Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze należy zauważyć, że na tym etapie jednak postępowania, Sąd nie ma możliwości przesądzenia o wyniku postępowania administracyjnego. Przed wydaniem bowiem przez organ decyzji merytorycznej, nie jest możliwe wypowiadanie się w tej kwestii przez Sąd. Stanowiłoby to w istocie rzeczy zastąpienie organu w jego samodzielnym rozstrzygnięciu a zatem naruszałoby to granice kompetencji Sądu. Ponadto praktycznie uniemożliwiałoby to zajęcie stanowiska w sprawie przez poszczególnych właścicieli budynków, z których udziałem postępowanie to winno się toczyć. Stwierdzając zatem, że obie wydane w tej sprawie decyzje naruszają przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie a ponadto naruszenie to może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania – Sąd z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.