I C 565/23

Суди загальної юрисдикції2024-02-22

Номер справи

I C 565/23

Дата рішення

2024-02-22

Тип

SENTENCE

Судді

Agnieszka Kuryłas (PRESIDING_JUDGE)

Правова підстава

art. 720 § 1 k.c.

Текст рішення

Sygn. akt I C 565/23 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 22 lutego 2024 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Kuryłas po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko D. B. o zapłatę 1. oddala powództwo , 2. zasądza od powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz pozwanej D. B. kwotę 287 zł ( dwustu osiemdziesięciu siedmiu złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty .  Sędzia Agnieszka Kuryłas Sygn. akt: I C 565/23 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> W dniu 9 marca 2023 r. (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła o zasądzenie od D. B. kwoty 703,01 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia 25 listopada 2022 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że dochodzona kwota stanowi zadłużenie pozwanej z tytułu umowy pożyczki zawartej dnia 8 kwietnia 2022 r. z (...) sp. z o. o. z siedzibą w W.. Pomimo upływu terminu płatności określonego w umowie pożyczki pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania, co skutkowało postawieniem całego zobowiązania w stan wymagalności z dniem 10 maja 2022 r. Powód nabył przedmiotową należność na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 15 września 2022 r. Na dochodzone niniejszym pozwem roszczenie składa się kwota 662,72 zł tytułem niespłaconego kapitału pożyczki i prowizji, 8,71 zł tytułem sumy niespłaconych odsetek kapitałowych oraz kwota 31,58 zł tytułem sumy skapitalizowanych odsetek za opóźnienie. W odpowiedzi na pozew pozwana D. B. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu pisma pozwana zakwestionowała roszczenie dochodzone pozwem co do zasady i co do wysokości. Podniosła zarzut niewykazania zawarcia ważnej umowy pożyczki z pozwaną, abuzywności postanowień umownych, a także niewykazania skutecznego zawarcia umowy cesji i w konsekwencji braku legitymacji procesowej czynnej po stronie powoda. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 8 kwietnia 2022 r. (...) sp. z o. o. z siedzibą w W., dla której usługi pośrednictwa kredytowego świadczy (...) sp. z o. o. z siedzibą w W., sporządziła umowę pożyczki refinansującej nr (...) na odległość z D. B., jako pożyczkobiorcą. Na jej podstawie D. B. miała uzyskać pożyczkę w kwocie 662,72 zł, która podlegała zwrotowi w terminie 30 dni, tj. do dnia 8 maja 2022 r. wraz z prowizją 159,05 zł i odsetkami 8,71 zł. Całkowity koszt pożyczki miał wynieść 167,76 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki miała wynosić 1.457,12 %. Stopa oprocentowania pożyczki w stosunku rocznym była zmienna i wynosiła w dniu sporządzenia umowy 16 %. W dniu 18 listopada 2021 r. na rachunek nr (...) mający należeć do (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. przelała kwotę 662,72 zł tytułem pożyczki nr (...) z dnia 8 kwietnia 2022 r.  Dowód: - umowa pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 8 kwietnia 2022 r. wraz z załącznikami, k. 22-31; - potwierdzenie operacji, k. 32-33; Pismem sporządzonym dnia 23 maja 2022 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. w imieniu (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. wezwała pozwaną D. B. do zapłaty kwoty 677,36 zł w terminie 5 dni od dnia doręczenia pisma.  Dowód: - wezwanie do zapłaty z dnia 23 maja 2022 r., k. 34; W dniu 15 września 2022 r. (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. sporządziła umowę przelewu wierzytelności na rzecz (...) sp. z o. o. z siedzibą w W.. W imieniu cedenta pod umową podpisała się prezes zarządu M. Ł., a w imieniu cesjonariusza prezes zarządu H. L.. Zgodnie z § 2 ust. 3 ww. umowy cedent przelewa na rzecz cesjonariusza wierzytelności wskazane w umowie, a cesjonariusz te wierzytelności nabywa w całości, przy czym skutek przeniesienia własności wierzytelności następuje z dniem zapłaty przez cesjonariusza pełnej kwoty określonej w niniejszej umowie. Zapłata ceny miała nastąpić w formie przelewu na rachunek bankowy cedenta o nr (...) prowadzony przez (...). Pismem sporządzonym dnia 10 października 2022 r. (...) sp. z o. o. w imieniu (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. poinformowała pozwaną o cesji wierzytelności i wezwała ją do zapłaty kwoty 683 zł w terminie 3 dni roboczych, tj. do dnia 12 października 2022 r.  Dowód: - umowa przelewu wierzytelności z dnia 15 września 2022 r. wraz z załącznikami, k. 16-21; - zawiadomienie o przelewie wierzytelności z dnia 10 października 2022 r., k. 35. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: W ocenie Sądu Rejonowego , powództwo okazało się niezasadne i podlegało oddaleniu w całości. Przedmiotowe roszczenie powód wywodził, jak wskazał w uzasadnieniu żądania pozwu, z umowy pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 8 kwietnia 2022 r., która miała zostać zawarta przez pozwaną D. B. z (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. na odległość, na podstawie której tenże podmiot miał udzielić pozwanej pożyczki pieniężnej kwocie 662,72 zł, a pozwana zobowiązała się pożyczkę tę zwrócić na zasadach określonych w umowie. Wierzytelność z tego tytułu powód miał nabyć na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 15 września 2022 r. Podstawę prawną dochodzonego roszczenia powoda miały zatem stanowić postanowienia ww. umowy pożyczki pieniężnej. Niezależnie od postanowień umowy pożyczki podstawę prawną dochodzonego roszczenia stanowią również przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 ()">ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</a> oraz przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a>. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Natomiast zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 k.c.</a> przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Stosownie zaś do treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1;art. 509 § 2)">art. 509 § 1 i 2 k.c.</a> wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd ustalił w oparciu o bardzo skromny materiał dowodowy zaoferowany przez stronę powodową, który okazał się niewystarczający do uwzględnienia wniesionego przezeń powództwa. Podkreślenia wymaga bowiem, iż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. A zatem skoro powód twierdził, iż przysługuje mu od pozwanej roszczenie wywodzące się z umowy pożyczki refinansującej nr (...) z dnia 8 kwietnia 2022 r. to okoliczność tę oraz fakt późniejszej cesji wierzytelności powinien był udowodnić. W tym miejscu odnieść należało się przede wszystkim do podniesionych przez stronę pozwaną zarzutów niewykazania przez powoda okoliczności zawarcia umowy pożyczki, a także występowania klauzul niedozwolonych w odniesieniu do postanowień określających wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki oraz co do skuteczności cesji wierzytelności. W przedmiotowej sprawie powód nie udowodnił, aby pozwana w jakikolwiek sposób wyraziła oświadczenie woli zawarcia przedmiotowej pożyczki. Zgodnie z twierdzeniami powoda umowa miała być zawarta na odległość, jednak nie zwalnia to z obowiązku wykazania za pomocą dowodów, iż faktycznie doszło do jej zawarcia, w szczególności, iż pożyczkobiorca złożył oświadczenie woli, kiedy i w jaki sposób. Powód tymczasem nie przedłożył żadnego dokumentu, czy innego dowodu, z którego w istocie wynikałaby wola pozwanej do zawarcia umowy pożyczki z dnia 8 kwietnia 2022 r. Powód nie złożył w tym zakresie jakiegokolwiek dokumentu, np. wniosku, który zawierałby własnoręczny podpis pozwanej, potwierdzenia przelewu przez nią konkretnej uzgodnionej kwoty celem potwierdzenia warunków umowy, dowodu z nagranej rozmowy telefonicznej lub w jakikolwiek inny sposób , w jaki zwyczajowo się to odbywa przy tego typu czynności. Na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby uznać, iż umowa pożyczki z dnia 8 kwietnia 2022 r. została zawarta, była ważna i skuteczna, to należy po krótce odnieść się do pozostałych zarzutów dotyczących tejże umowy. W odniesieniu do postanowień określających wysokość pozaodsetkowych kosztów pożyczki , to w tym zakresie Sąd ustalił, iż wysokość prowizji określona we wzorze umowy nie przekraczała wysokości wskazanej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 36 a)">art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim</a>, który ustala maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu według konkretnego wzoru. Dodatkowo w ust. 2 i 3 ww. artykułu wskazano, iż pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu, zaś w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu są nienależne. Kwota prowizji nie była przy tym wyższa od kwoty pożyczki rzekomo udzielonej pozwanej. Stąd też należało uznać, iż była ona zgodna z przepisami i nie stanowiła niedozwolonej klauzuli umownej, ani nie naruszała zasad współżycia społecznego, w tym zasady ekwiwalentności świadczeń. Idąc dalej wskazać należy, iż powód nie wykazał również, aby doszło do skutecznego zawarcia w dniu 15 września 2022 r. umowy przelewu wierzytelności z (...) sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz (...) sp. z o. o. z siedzibą w W.. W tym zakresie powód nie złożył bowiem dowodu z dokumentu świadczącego o zapłacie przez cesjonariusza pełnej kwoty ceny z umowy. Nie wiadomo nawet, jaka była wysokość ceny, gdyż w złożonej wraz z pozwem wersji umowy przelewu wierzytelności została ona ukryta. Umowa przelewu wierzytelności w jej § 2 ust. 3 uzależniała natomiast nabycie wierzytelności przez cesjonariusza od uiszczenia ceny. W postanowieniu tym wprost bowiem wskazano, iż skutek przeniesienia własności wierzytelności miał nastąpić z dniem zapłaty przez cesjonariusza pełnej kwoty określonej w niniejszej umowie przelewem na rachunek bankowy cedenta o nr (...) prowadzony przez (...). Faktu przelania ceny tytułem ww. umowy wierzytelności powód nie wykazał, a zatem nie sposób uznać, aby przysługiwało mu roszczenie wobec pozwanej, a w konsekwencji, aby był on legitymowany czynnie do wystąpienia z niniejszym powództwem. Tym bardziej, iż wierzytelności wskazane w złożonym wraz z pozwem załączniku do umowy cesji, mającym stanowić część z wykazu wierzytelności, nie zostały w ocenie Sądu wystarczająco określone, np. nie zostały w nim wskazane dane dłużników, w tym pozwanej. Reprezentacja cedenta i cesjonariusza nie budziła przy tym wątpliwości Sądu i wbrew temu co twierdziła pozwana, wynikała z wydruków z KRS. Mając na uwadze wszystkie powyższe argumenty Sąd oddalił powództwo jako niewykazane w całości, o czym orzekł w punkcie 1. sentencji wyroku. Zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W niniejszej sprawie pozwana wygrała spór w całości, stąd też , w punkcie 2. sentencji wyroku , zasądzono na jej rzecz od powoda poniesione przez nią koszty procesu, tj. koszty zastępstwa przez radcę prawnego ustalone w oparciu o wartość przedmiotu sporu i stawki minimalne w kwocie 270 zł oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa – 17 zł. Odsetki od kosztów procesu zostały zasądzone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 1 k.p.c.</a> Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sędzia Agnieszka Kuryłas </div>