II SA/Łd 528/21

SENTENCJA Dnia 9 grudnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M.M. o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 21 stycznia 2022 roku sygn. akt II SA/Łd 528/21 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2021 roku nr SKO.4170.7.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 528/21, oddalił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 14 kwietnia 2021 r., nr SKO.4170.7.2021, w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w wniósł w dniu 23 marca 2022 r. skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.. Zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału II z 25 marca 2022 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez nadesłanie dodatkowo 6 egzemplarzy odpisów skargi kasacyjnej poświadczonych za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka listowa, zawierająca powyższe wezwanie, została zwrócona do sądu i opatrzona pieczątką: "ZWROT NIE PODJĘTO W TERMINIE" oraz datą 19 kwietnia 2022 r. Z uwagi na powyższe zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 kwietnia 2022 r., wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej uznano za doręczone pełnomocnikowi skarżącego z dniem 14 kwietnia 2022 r. Postanowieniem z dnia13 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 528/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną M.M. z powodu nieusunięcia braków formalnych w ustawowym terminie. W dniu 7 czerwca 2022 r. pełnomocnik skarżącego wnosiła o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej podnosząc, że wiedzę o wezwaniu sądu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej powziął w dniu 1 czerwca 2022 r., tj. w dniu odebrania postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie mają następujące okoliczności: Przesyłka o nr [...] została nadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na adres Kancelarii Radcy Prawnego ul. [...] lok [...][...] w Ł. Z informacji uzyskanych z pisma sądowego odebranego 1 czerwca 2022 r. oraz akt sądowych sprawy wynika, że przesyłka była awizowana 31 marca 2022 r., ze względu na niepodjęcie w terminie została 19 kwietnia 2022 zwrócona do nadawcy. Przesyłka nie została doręczona w siedzibie Kancelarii, w skrzynce pocztowej przynależącej do lokalu zlokalizowanej wewnątrz budynku, do którego wchodzi się drzwiami zaopatrzonymi w domofon nie pozostawiono również zawiadomień o możliwości odbioru przesyłki w Urzędzie Pocztowym. W związku z tym, że w tym okresie Pełnomocnik nie dokonywała odbioru żadnych innych przesyłek z UP nie miała możliwości dowiedzenia się o rzekomo pozostawionej w UP przesyłce sądowej także bezpośrednio w UP. W dniu 31 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącego przebywała na zwolnieniu lekarskim trwającym do 4 kwietnia 2022 r., w związku z tym nie była w tym dniu obecna w Kancelarii, podczas gdy już 8 kwietnia 2022 r. była obecna w godzinach 8:30/9 do godz. 12. Jednakże ani 31 marca 2022 r. ani też 8 kwietnia 2022 r. nie pozostawiono w Kancelarii, ani w skrzynce pocztowej awiza dotyczącego przesyłki. W okresie, w którym miała być awizowana przesyłka, rejon, w którym znajduje się Kancelaria był obsługiwany przez listonosza, któremu nie przynależy ten rejon (listonosza, który w zastępstwie wykonywał czynności). Informację tę potwierdziła Naczelnik Urzędu [...] na podstawie danych z systemu wewnętrznego poczty. Listonosz, który w zastępstwie nieobecnego listonosza wykonywał czynności doręczeń nie pozostawił w skrzynce pocztowej zawiadomień o możliwości odebrania przesyłek. Co istotne z informacji uzyskanych od innego prawnika prowadzącego Kancelarię w tym lokalu wynika, iż w tym okresie widoczny był chaos i nieprawidłowości w doręczeniach, bowiem w przypadku przesyłki adresowanej do niego nie pozostawiono pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym, a dopiero o pozostawionej przesyłce dowiedział się z drugiego awizo pozostawionego w skrzynce pocztowej. Nieprawidłowości w procedurze doręczania przesyłki potwierdzają również informacje zawarte na kopercie niedoręczonej przesyłki (zwróconej do akt sprawy). Po pierwsze na kopercie stempel o awizowaniu przesyłki zawiera nieczytelny znak nieprzypominający nawet parafki podpisu (uniemożliwia weryfikację kto sporządził powyższe) oraz nie zawiera informacji o pozostawieniu zawiadomienia w skrzynce pocztowej. Po drugie powtórne awizowanie (jak wynika z danych ze strony internetowej poczty umożliwiającej śledzenie przesyłek) nastąpiło o 7:53, a zatem przed rozpoczęciem godzin pracy Urzędu, a także godzin pracy listonosza, co czyni podjęcie próby doręczenia przesyłki/zawiadomienia niemożliwą faktycznie (powtórne awizowanie odznaczono jedynie w systemie). Po trzecie na kopercie zarówno stempel, podpis w tym kolor użytego długopisu wskazuje, że zarówno stempel o awizowaniu w dniu 8 kwietnia jak i o zwrocie przesyłki oraz podpis dokonane były przez tą samą osobę w tym samym czasie tj. prawdopodobnie w dniu daty zwrotu przesyłki, a nie w dniu awizowania. Po czwarte - co istotne i dyskwalifikujące uznanie przesyłki jako "prawidłowo" doręczonej - na formularzu potwierdzenia odbioru (załączonym do akt sprawy wraz ze zwróconą przesyłką) widnieje informacja o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym nr [...], tj. Urzędzie Pocztowym znajdującym się na ul. [...] w Ł., tj. w innym rejonie miasta, a nie w Urzędzie [...] (położonym przy ul. [...]) obsługującym rejon, w którym położona jest Kancelaria. Te wszystkie nieprawidłowości wskazują, że usługa pocztowa nie została należycie wykonana w efekcie czego przesyłka nie została doręczona do adresata. Zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w UP nie zostały pozostawione w skrzynce adresata, ponadto błędnie wskazano nr Urzędu Pocztowego, w którym przesyłka miała być pozostawiona. Awizowania zostały odznaczone jedynie w systemie wewnętrznym poczty, co nie znalazło odzwierciedlenia w równoległych faktycznych czynnościach doręczeniowych. W związku z tym pełnomocnik skarżącego 7 czerwca 2022 r. wniosła reklamacje na świadczenie usługi pocztowej w odniesieniu do ww. przesyłki. W ocenie pełnomocnika skarżącego okoliczności niniejszej sprawy dają podstawy do stwierdzenia, iż skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu oraz przemawiają za przywróceniem terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, na podstawie art. 87 p.p.s.a. Szereg nieprawidłowości, których dopuścił się Operator Pocztowy w wykonywaniu czynności doręczenia przesyłki, spowodował, że dopełnienie wymaganej przez sąd czynności było niemożliwe z przyczyn niezależnych, których nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku jakiego w danych okolicznościach można racjonalnie oczekiwać. Nie można bowiem wymagać od pełnomocnika by najwyższa staranność w wykonywaniu przez niego czynności zawodowych miała sprowadzać się do "dyżurowania" w UP w celu monitorowania czy pozostawiono jakieś przesyłki pocztowe, co do których operator nie pozostawił informacji o awizowaniu. Tym bardziej, że przesyłka - zgodnie z adnotacją na zwrotnym potwierdzeniu odbioru -miała być pozostawiona w UP nie znajdującym się w rejonie, który obsługuje Kancelarię. Ani pełnomocnik, ani strona w imieniu, której pełnomocnik działa nie może odpowiadać za skutki działania/niedziałania czy też nienależytego działania podmiotu trzeciego (poczty), czyli instytucji, która de facto w imieniu państwa ma realizować określone zadania z zakresu użyteczności publicznej. Wprawdzie w wieloletniej praktyce radcy prawnego pełnomocnikowi nie zdarzyły się wcześniej sytuacje niedoręczenia przesyłki pocztowej nie mniej jednak w praktyce działania poczty polskiej nie są to odosobnione przypadki kiedy do adresata nie docierają awiza (i pierwsze i drugie). Pomimo tego operator pocztowy nie wprowadził dotychczas żadnych instrumentów pozwalających na udowodnienie faktycznej realizacji określonych obowiązków przez swojego pracownika doręczającego przesyłki. W przypadku gdy przepisy przewidują fikcję doręczenia także w sytuacji nieodebrania przesyłki przez adresata, a więc daleko idące skutki prawne, poczta winna przewidzieć system monitorowania faktycznych czynności doręczeniowych listonoszy tak by była w stanie przedstawić dowody faktycznego wykonania usługi doręczenia poprzez faktyczne zawiadomienie adresata o przesyłce. Z tego względu nie można wymagać by konsekwencje nienależytego wykonywania obowiązków służbowych przez doręczycieli operatora przerzucać na inne podmioty, które mają być "beneficjentami" tych usług i działają w zaufaniu do instytucji realizującej swoiste zadania publiczne na rzecz zbiorowości. Nieprawidłowości stwierdzone w doręczeniu (w szczególności niedostarczenie do skrzynki pocztowej zawiadomień o pozostawieniu przesyłki, a także wskazanie błędnego nr UP, w którym pozostawiono przesyłkę) podważają zaufanie do tej instytucji, a przede wszystkim podważają skuteczność doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Dla skutecznego doręczenia pisma stronie konieczne jest by operator pocztowy przechowywał przesyłkę przez 14 dni w swojej placówce, przy czym o tym fakcie powinien powiadomić adresata, pozostawiając awizo. W przypadku kwestionowanego doręczenia okoliczności sprawy, w tym treść zwrotnego potwierdzenia odbioru (w aktach sprawy) wskazują, iż nie dopełniono wszystkich wskazanych przez przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. Jak już wskazywano, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazano, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki pozostawiono ją w Urzędzie Pocztowym nr [...], podczas gdy Urząd Pocztowy obsługujący Kancelarię ma nr [...] i znajduje się całkowicie w innym rejonie miasta niż wskazany nr [...]. Ponadto ani na przesyłce ani na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel nie zamieścił czytelnej informacji, czy i gdzie pozostawił informację o możliwości odbioru przesyłki w placówce UP. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie została prawidłowo awizowana, o czym świadczy niepozostawienie w skrzynce pocztowej pierwszego i drugiego awiza, a także nieodnotowanie na "niedoręczonej" przesyłce informacji o miejscu pozostawienia awiza, a także błędne wskazanie na potwierdzeniu odbioru nr placówki pocztowej, w której przesyłka mogła być odebrana. Te wszystkie nieprawidłowości w wystarczającym stopniu uprawdopodobniają, iż niezachowanie terminu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej nastąpiło bez winy pełnomocnika skarżącego i skarżącego. Pełnomocnik skarżącego zwróciła uwagę na wagę uchybienia (którego można uznać, że ze względu na nieskuteczne doręczenie wezwania - nie było), a wagę sprawy, w której została złożona skarga kasacyjna, w tym dla samego skarżącego, ale także dla ochrony społecznie ważnych wartości - życia i zdrowia ludzkiego. W interesie skarżącego, a także innych uczestników tego postępowania, jak i innych osób zamieszkujących w sąsiedztwie planowanej inwestycji (chlewni) uciążliwej dla środowiska i otoczenia poprzez generowane przez przedsięwzięcie uciążliwości odorowe i hałas pozostaje dopuszczenie do rozpoznania skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. Z kolei pismem z 8 czerwca 2022 r. pełnomocnik skarżącego wniosła zażalenie na powyższe postanowienie z 13 maja 2022 r. wskazując na tożsame okoliczności, co we wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej, tj. okoliczność nieprawidłowej awizacji przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W konsekwencji pełnomocnik skarżącego uznała, że nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Tym samym, nie było podstaw do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 6 września 2022 r., sygn. akt III OZ 505/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 13 maja 2022 r., sygn. akt 528/21, o odrzucenie skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że awizo nie zostało mu w ogóle pozostawione, nie znajduje oparcia w aktach sprawy. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął 31 marca 2022 r., powtórne awizo miało miejsce 8 kwietnia 2022 r., a następnie przesyłkę pozostawiono w określonej placówce pocztowej. Zawiadomienie o dokonaniu powyższych czynności pozostawiono w skrzynce pocztowej pełnomocnika skarżącego, o czym świadczy druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem doręczyciela oraz urzędową pieczęcią z datownikiem placówki pocztowej. Termin do odbioru tej przesyłki upływał więc w dniu14 kwietnia 2022 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji skarżącego prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza. Twierdzenia skarżącego o prawdopodobnych przyczynach braku awiza w skrzynce pocztowej są jednostronne, mające charakter polemiczny, a na ich poparcie nie przedstawił on przekonywujących dowodów. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone jedynie wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością, co w tej sprawie nie miało miejsca, gdyż świadectwo faktu i daty awizowanej przesyłki nie zostało dotychczas skutecznie obalone. Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia pełnomocnikowi skarżącego przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W konsekwencji zasadnie uznał, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Przy piśmie z dnia 3 października 2022 r. pełnomocnik skarżącego przedłożyła kopię pisma reklamacyjnego z dnia 25 sierpnia 2022 r. skierowanego do Poczty Polskiej, a następnie przy piśmie z dnia 10 października 2022 r. przedłożyła kopię pisma Poczty Polskiej z dnia 29 września 2022 r. (z którego wynikało, że odpowiedź na reklamację z dnia 7 czerwca 2022 r. przesłano drogą elektroniczną 28 czerwca 2022 r., na adres mailowy pełnomocnika skarżącego) oraz kopię kolejnego pisma reklamacyjnego pełnomocnika skarżącego do Poczty Polskiej z dnia 10 października 2022 r. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że wbrew twierdzeniom Poczty Polskiej nie udzielono jej żadnej odpowiedzi na pismo z dnia 7 czerwca 2022 r., stanowiącego reklamację usługi pocztowej, co jest równoznaczne z uwzględnieniem reklamacji. Zarządzeniem sędziego z dnia 25 października 2022 r., wobec treści pisma procesowego z dnia 3 października 2022 r. pełnomocnik skarżącego wezwany został do nadesłania odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. w Warszawie na reklamację usługi pocztowej z dnia 7 czerwca 2022 r – w terminie 7 dni, pod rygorem rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, datowaną na dzień 14 listopada 2022 r. pełnomocnik skarżącego po raz kolejny oświadczyła, że nie udzielono jej żadnej odpowiedzi na wniesioną w dniu 7 czerwca 2022 r. reklamację oraz, że podtrzymuje dotychczasowe wnioski. Jednocześnie powołując się na § 9, § 13 i § 14 rozporządzenia z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (tekst jedn.: Dz.U. 2019 r. poz. 474) pełnomocnik skarżącego stwierdziła, że brak udzielenia odpowiedzi na reklamację w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania przesyłką poleconą skutkuje uznaniem reklamacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 325) – dalej: p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej musi jednak spełniać warunki określone w art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi kasacyjnej wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy, zatem strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczności powołane przez pełnomocnika skarżącego nie usprawiedliwiają uchybienia terminowi do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej w ustawowym terminie. Do okoliczności mogących stanowić podstawę do przywrócenia terminu zalicza się tylko takie, które mają charakter nagły, niespodziewany, od nikogo niezależny. W orzecznictwie podkreśla się, że za brak winy uważa się sytuację, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego tłumaczy uchybienie terminu faktem wadliwego świadczenia usługi pocztowej przez Pocztę Polską S.A., co w konsekwencji skutkowało nieodebraniem przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Nie jest to jednak okoliczność uzasadniająca przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Owszem wadliwe świadczenie usługi pocztowej może być przesłanką do przywrócenia terminu, ale tylko i wyłącznie wtedy, gdy będzie miało to bezpośredni wpływ na jego uchybienie. Innymi słowy fakt wadliwie wykonanej usługi pocztowej mógłby uzasadniać przywrócenie terminu tylko w sytuacji, gdyby pełnomocnik skarżącego w terminie nadała przesyłkę zawierającą brakujące odpisy skargi kasacyjnej, ale z winy operatora pocztowego nadanie tej przesyłki zostałoby zarejestrowane po terminie. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano pełnomocnik skarżącego, w treści składanych do sprawy pism nie kwestionuje usługi pocztowej polegającej na nadaniu przesyłki zawierającej brakujące odpisy skargi kasacyjnej, lecz usługę pocztową w zakresie doręczenia jej wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Jest to zatem równoznaczne z próbą obalenia domniemania fikcji doręczenia, o której mowa w art. 73 § 1-4 p.p.s.a. Jednakże w tej kwestii wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z 6 września 2022 r., sygn. akt III OZ 505/22, na podstawie tych samych okoliczności faktycznych jednoznacznie stwierdził, że świadectwo faktu i daty awizowanej przesyłki nie zostało skutecznie obalone. Natomiast w świetle art. 170 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest ww. rozstrzygnięciem Sądu II instancji oraz zawartym w jego uzasadnieniu stanowiskiem. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobniła w należyta sposób, że przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do usunięcia braków formalnych skargi była od niej niezależna, a skoro tak, to należy również stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego nie wykazała należytej staranności w prowadzeniu spraw swoich spraw, a w konsekwencji braku winy w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej z dnia 23 marca 2022 r. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.