I OZ 1738/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/17 odmawiające wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/17 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/17, odmówił wykładni postanowienia tegoż Sądu z dnia 28 marca 2017 r., o odrzuceniu skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 13 lipca 2017 r. skarżący zwrócił się o dokonanie wykładni w/w postanowienia z dnia 28 marca 2017 r. "co do skutków zastosowanych wcześniej orzeczeń WSA w Krakowie i dokładnej wykładni wyroku WSA w Warszawie w zakresie jego związania, lub braku związania organów Policji (...)". Sąd zaznaczył, że z konieczność dokonania wykładni wyroku lub uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania, z czym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu zarówno treść sentencji postanowienia z dnia 28 marca 2017 r., jak i jego uzasadnienie, nie budzą żadnych wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia, jak również motywy jakimi kierował się Sąd. Zdaniem Sądu okoliczności podniesione we wniosku o wykładnię postanowienia poprzez wyjaśnienie jego uzasadnienia stanowią w istocie zarzuty, które podnieść należało wnosząc we właściwym terminie i trybie odpowiedni środek zaskarżenia. Nie dotyczą natomiast wątpliwości co to treści postanowienia oraz jego uzasadnienia, która jak wyżej wskazano jest jasna. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie wskazując, że okoliczności rozpoznawania sprawy są wątpliwe prawnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."),sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Jednocześnie, stosownie do art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi K. J. nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 p.p.s.a. Sentencja w/w orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny odrzucenia skargi. Sąd wskazał, że ze względu na brak podstaw prawnych do prowadzenia przez Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie postępowania, które obligowałoby ten organ do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie nie miał obowiązku rozpoznać sprawy dotyczącej prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Natomiast zarówno z treści wniosku o wykładnię postanowienia, jak i zażalenia na postanowienie o odmowie wykładni postanowienia wynika, że skarżący domaga się w istocie wyjaśnienia zajętego przez Sąd stanowiska i polemizuje z rozstrzygnięciem postanowienia o odrzuceniu skargi, co jest niedopuszczalne w świetle art. 158 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie z dnia 28 marca 2017 r. o odrzuceniu skargi jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o całości sprawy, a zatem żądanie uzupełnienia postanowienia nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.