II SA/Sz 198/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności. UZASADNIENIE W dniu [...].06.2014 r. za pośrednictwem Posterunku Policji w S. na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji została złożona do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w S. broń palna myśliwska wraz z amunicją, stanowiąca własność A. S. (dalej: "Strona", "Skarżący"). Podstawą przyjęcia ww. broni do depozytu był wniosek Prokuratury Rejonowej w K. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem wobec Strony skierowano do sądu akt oskarżenia o czyny z art. 278 § 3 kk i inne. W toku postępowania karnego A. S. został poddany badaniom sądowo-psychiatrycznym, które ujawniły u niego osobowość paranoiczną, co w konsekwencji doprowadziło do cofnięcia pozwolenia na broń, na podstawie decyzji z [...]11.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10.09.2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 778/15 oddalił skargę Strony na decyzje o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską a wyrokiem z tej samej daty w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 779/15 skargę w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Korespondencję w sprawie zdeponowanej broni, zasad i warunków jej przechowywania oraz rozliczenia broni palnej myśliwskiej Komenda Wojewódzka Policji w S. kierowała do Strony, jako deponenta - właściciela depozytu. Pismem z [...]04.2015 r., doręczonym [...]04.2015 r., organ Policji poinformował Stronę, że w razie niepodjęcia depozytu w terminie 3 lat od dnia doręczenia wezwania stosownych działań, zgodnie z art. 4 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów przedmiotowy depozyt ulegnie likwidacji. Kolejne pismo z [...]09.2015 r. zostało odebrane przez Stronę [...]09.2015 r. W dniu [...]10.2015 r. do Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w S. wpłynęło pismo Strony informujące o zmianie miejsca zamieszkania, kwitujące odbiór lunety oraz zawierające oświadczenie, że broń będzie sprzedana po uzyskaniu przez nabywcę zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni palnej. Następnie w dniu [...]01.2016 r. na nowy adres Strony skierowano kolejne pismo, w którym podobnie jak poprzednio, informowano o terminie do odbioru depozytu, opłatach z tym związanych i ewentualnej likwidacji depozytu. Pismo zostało odebrane przez osobę uprawnioną [...]02.2016 r., jednak pozostało ono bez odpowiedzi. Następne pisma, zgodnie z informacjami znajdującymi się w bazie PESEL kierowano na adres zameldowania Strony. Wszystkie były obierane przez dorosłego domownika, w tym żonę Strony. O obowiązkach związanych z zadysponowaniem broni palnej Organ przypominał Stronie pismem z [...]01.2018 r. oraz pismem z [...]06.2018 r., które zostały odebrane. W związku z brakiem reakcji, działając na podstawie art. 9 ust. 1 i zgodnie z art. 2 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz.U.2006.208.1537), wnioskodawca - Skarb Państwa Komendant Wojewódzki Policji w S. w dniu [...]10.2018 r. złożył do Sądu Rejonowego S. [...] w S. wniosek o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu, w postaci broni palnej myśliwskiej i amunicji, tj.: dryling "[...]" nr [...], kal. [...] wraz z amunicją kal. [...] w ilości [...] szt. oraz kal. [...] w ilości [...] szt. Postanowieniem z dnia [...]07.2019 r. w sprawie o sygn. akt I Ns 578/18 Sąd Rejonowy [...] w S. I Wydział Cywilny stwierdził likwidację niepodjętego depozytu w postaci wskazanej broni palnej i amunicji przechowywanej w Wydziale Postępowań Administracyjnych KWP w S. pod nr depozytu [...]. Orzeczenie uprawomocniło się w dniu [...].08.2019 r. Nawiązując do tego postanowienia, wydanego na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz. U. z 2004 r. Nr 152, poz. 1609) – dalej: "rozporządzenie MSWiA", stwierdzającego likwidację deponowanej ww. broni palnej gazowej i amunicji - Komendant Wojewódzki Policji w S. (dalej: "Organ") pismem z dnia [...]01.2020 r. nr [...] poinformował Stronę, że prawo własności do ww. broni i amunicji zostało przeniesione na rzecz Skarbu Państwa, zgodnie z treścią przywołanego wyżej postanowienia. Ponadto Organ poinformował, że zgodnie z § 11 i 12 ww. rozporządzenia MSWiA Strona jest zobowiązana do zapłaty kwoty [...]zł tytułem opłaty za przechowywanie broni w depozycie w okresie: od [...] marca 2015 r. do [...] sierpnia 2019 r. (data uprawomocnienia się ww. postanowienia), z uwzględnieniem okresu przedawnienia. Organ przedstawił też stosowne rozliczenie tej opłaty, tj.: od [...]03.2015 do [...]12.2015 r. - [...] dni, 2016 r. - [...] dni, 2017 r. - [...] dni, 2018 r. - [...] dni, 2019 r. - [...] dni. Łącznie [...] dni x [...] zł x [...] szt. broni = [...] zł. Ponadto Organ podkreślił, że w przypadku nieuregulowania ww. kwoty bądź też niezłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania pisma udokumentowanego wniosku o rozłożenie przedmiotowej należności na raty, zostaną podjęte czynności zmierzające do wyegzekwowania należności w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżący podniósł, że naliczone przez Organ koszty deponowania broni nie powstały z jego winy lecz spowodowane zostały działaniami Policji. Po otrzymaniu pisma Policji o konieczności odbioru broni w ciągu trzech lat Skarżący udał się do KWP w S. i odebrał lunetę oraz złożył oświadczenie, że broń zamierza sprzedać wskazanemu nabywcy. Nie mógł jednak sprzedać broni we wskazanym przez Policję okresie, bowiem na kilka miesięcy przed upływem tego terminu został aresztowany. Z tego powodu Skarżący uważa, że – oprócz tego, że broń przekazana została na rzecz Skarbu Państwa - naliczenie mu opłaty za magazynowanie tej broni uważa za nieporozumienie albo złośliwość. Do dnia opuszczenia Aresztu Śledczego nie otrzymał w tej sprawie żadnej informacji od KWP w S.. Skarżący powołał się też na swój podeszły wiek (ponad [...] lata) oraz zły stan zdrowia, utrudniający mu normalne funkcjonowanie, a także załączył do skargi stosowne dokumenty. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Uzasadniając takie stanowisko Organ wyjaśnił, że z wykładni celowościowej art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576) – dalej: "u.b.a." - wynika, że koszty przechowywania broni w depozycie powinna ponieść osoba deponująca ją w trybie art. 22 ust. 3 u.b.a, która utraciła prawo do jej posiadania. Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji (art. 22 ust. 1 i 3 u.b.a.). Zgodnie z przepisami § 11 i 12 rozporządzenia MSWiA Strona, jako osoba która utraciła prawo do posiadania broni, została zobowiązana do zapłaty kwoty [...]zł tytułem opłaty za przechowywanie broni w depozycie w okresie od [...] marca 2015 r. do [...] sierpnia 2019 r. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia MSWiA za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana opłata w wysokości 1 % opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania. Opłata jest pobierana od każdej sztuki broni lub broni wraz z amunicją przyjętej do depozytu na podstawie protokołu i powinna być uiszczona najpóźniej w dniu odbioru broni i amunicji z depozytu. Organ podkreślił przy tym, że dla jednostki deponującej wyliczenie opłaty za przechowywanie broni palnej jest czynnością czysto techniczną (rachunkową) i sprowadza się do ustalenia liczby dni, przez które broń była przechowywana w depozycie i pomnożeniu jej przez stawkę dzienną opłaty. Tak wyliczona opłata w przypadku jej nieuiszczenia przez dłużnika podlega dochodzeniu przez komórkę finansową organu na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie bowiem z art. 2 § 1 pkt 1a tej ustawy, egzekucji administracyjnej podlegają niepodatkowe należności budżetowe, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Z art. 67 tej ustawy wynika, że do spraw dotyczących należności o których mowa w art. 60 mają zastosowanie przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa dotyczą zobowiązań podatkowych, w tym przedawnienia. Przedmiotowa opłata uwzględnia termin przedawnienia tego roszczenia. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z tym "Organ domaga się opłaty za - łącznie [...] dni, w okresie od dnia [...] marca 2015 r. (data wpływu decyzji KGP do organu, powinno być od [...]03.2015 r.) do daty uprawomocnienia się orzeczenia, tj. do [...] sierpnia 2019 r. w związku z likwidacją niepodjętego depozytu", przy stosowaniu stawki [...] zł za dobę, tj. łącznie [...] zł. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że: "Policja miejscowa postanowiła uniemożliwić sprzedaż broni, a wejść w jej posiadanie", Organ stwierdził, że nie jest on zasadny. Wprawdzie w dniu [...]10.2015 r. Skarżący oświadczył, że zamierza sprzedać jednostkę broni, wskazując potencjalnego nabywcę, jednakże z tego oświadczenia, pomimo upływu blisko 4 lat, nie wywiązał się i nie podjął w tej sprawie żadnych dalszych kroków, mimo iż miał pełną świadomość konieczności zadysponowania bronią w celu uniknięcia dalszych kosztów jej deponowania. Organ podkreślił, że Skarżący był informowany o terminie do odbioru depozytu, opłatach z tym związanych i ewentualnej jego likwidacji. Nadto obowiązek ponoszenia kosztów za przechowywanie broni w depozycie jest obowiązkiem ustawowym, a zatem nie wynika on z wezwania organu deponującego, lecz wprost z przepisu prawa, a organy administracji publicznej, w tym także, a nawet przede wszystkim, organy Policji, zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa. Załączone do skargi pismo z [...]12.2017 r. podpisane przez Komendanta Miejskiego Policji w K. nie ma związku ze sprawą przedmiotowej broni znajdującej się w depozycie WPA KWP w S.. Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w S. nie posiada szczegółowej wiedzy na temat odrębnego postępowania prowadzonego przez Komendę Miejską Policji w K., nie związanego z tym depozytem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Po dokonanej kontroli legalności zaskarżonej czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Sąd uznał, że skarga jest zasadna, bowiem czynność ta narusza prawo. Na wstępie wskazać należy, że wymóg uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika z treści art. 23 ust. 1 ww. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (u.b.a.)., określającego podmioty na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni. Zgodnie z tym przepisem: "1. Koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi: 1) Policja lub Żandarmeria Wojskowa - w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie określonym w art. 19 ust. 1, 1a oraz ust. 3 lub art. 36 ust. 3, oraz przekazania do depozytu przez znalazcę; 2) osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3; 3) osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej; 4) osoba deponująca ją w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art. 43 ust. 5 oraz w art. 54.". Jak wynika z zaskarżonej czynności oraz odpowiedzi na skargę Organ uznał, że w przedmiotowej sprawie obowiązek poniesienia przez Skarżącego opłat za deponowanie broni i amunicji powstał na podstawie punktu 2 ww. przepisu. Organ stwierdził bowiem, że zgodnie z art. 22 ust. 1 i 3 u.b.a., osoba która utraciła uprawnienie do posiadania broni, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni, a jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. Zatem stosownie do przepisów § 11 i 12 rozporządzenia MSWiA, Skarżący jako osoba, która utraciła prawo do posiadania broni zobowiązany jest do zapłaty naliczonej przez Organ opłaty za przechowywanie broni w depozycie w okresie od [...] marca 2015 r. do [...] sierpnia 2019 r. Jak z powyższego wynika, Organ uznał, że przedmiotowy obowiązek Skarżącego powstał w wyniku złożenia broni do depozytu Policji, w związku z utratą pozwolenia na broń, będącego aktem administracyjnym stanowiącym formę reglamentacji dostępu do broni i faktycznego nią władania. W takim przypadku stosunek prawny nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu, a deponującym. Wyłączona jest przy tym swoboda stron w uregulowaniu tego stosunku, a powstające w jego zakresie obowiązki i uprawnienia reguluje ustawa, natomiast kwestie związane z wysokością opłaty za przechowywanie broni i amunicji w depozycie regulują przepisy ww. rozporządzenia MSWiA, wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 24 u.b.a. Zgodnie z § 11 i 12 tego rozporządzenia: "§ 11. 1. Za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana opłata w wysokości 1% opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania. 2. Opłata określona w ust. 1 jest pobierana od każdej sztuki broni lub broni wraz z amunicją przyjętej do depozytu na podstawie protokołu, o którym mowa w § 2. § 12 Opłatę, o której mowa w § 11, wpłaca się do kasy lub na rachunek bankowy jednostki deponującej, najpóźniej w dniu odbioru broni i amunicji z depozytu.". Zatem w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organ administracji uprawniony jest do podjęcia działań, mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni. Wezwanie przez organ podmiotu, na który mocą ustawy nałożony jest obowiązek uiszczenia kosztów depozytu stanowi czynność, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Obowiązek poniesienia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji ma bez wątpienia charakter publicznoprawny. Ustawa ściśle określa krąg podmiotów, które mogą być obciążone kosztami związanymi z deponowaniem broni i amunicji (są to osoby deponujące, czyli osoby które faktycznie złożyły broń i amunicję do depozytu – z zastrzeżeniem sytuacji opisanej w art. 23 ust. 1 pkt 1 u.p.a., w której koszty takie ponosi Policja lub Żandarmeria Wojskowa, co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia), jak również moment powstania obowiązku ponoszenia tych kosztów. Z wykładni literalnej przepisu art. 23 ust. 1 pkt 2 u.b.a. wynika, że "osoba deponująca" to osoba, która legalnie weszła w posiadanie broni i amunicji lecz utraciła prawo do jej posiadania, oraz dokonała czynności faktycznej złożenia broni i amunicji do depozytu w trybie określonym w art. 22 ust. 3 u.b.a. Z chwilą złożenia broni i amunicji do depozytu nawiązuje się zatem stosunek prawny przechowania pomiędzy osobą deponującą a organem przyjmującym je do depozytu. W związku z powyższym niezbędne jest też przytoczenie przepisów art. 22 u.b.a., powołanych też przez Organ w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z ust. 1 i 3 tego artykułu: "1. Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. 3. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji.". Stosownie do ust. 4 tego artykułu, złożenie broni i amunicji do depozytu nie stanowi przeszkody do ich zbycia w trybie, o którym mowa w ust. 2. Mając zatem na względzie fakt, że Organ uznał, iż Skarżący zdeponował przedmiotową broń w trybie art. 22 ust. 3 u.p.a. i wobec tego uznał, że Skarżący obowiązany jest do ponoszenia opłat za przechowywanie tej broni w depozycie, w związku z tym naliczając taką opłatę prawidłowo wskazał na konieczność uwzględnienia przedawnienia takiej należności – nie wskazując jednak, czy i za jaki okres opłata taka uległa przedawnieniu. Wskazać zatem należy, że opłaty za przechowywanie broni w depozycie, o których stanowi art. 23 ust. 1 pkt 2 – 4 u.b.a., należy zaliczyć do niepodatkowych należności budżetowych. Opłaty tego rodzaju są dochodami pobieranymi przez państwowe jednostki budżetowe (art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - Dz. U. z 2019 r. poz. 869) na podstawie wskazanych powyżej przepisów u.b.a. Zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.). Analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, że opłaty za przechowywanie broni ulegają więc przedawnieniu w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej (O.p.). W orzecznictwie przyjmuje się także, iż do przedawnienia takich opłat należy stosować przepisy art. 70 O.p. (vide: wyroki WSA w Łodzi z 26.02.2019 r. sygn. III SA/Łd 908/18 i z 19.09.28.03.2019 r. sygn. III SA/Łd 482/19 oraz wyroki NSA z 18.05.2020 r. sygn. II OSK20744/19 i z 17.07.2020 r. sygn. II OSK 346/20). W orzeczeniach tych wskazuje się ponadto, że obowiązek ponoszenia takich opłat wynika wprost z ustawy o broni i amunicji i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej oraz bez wątpienia ma charakter publicznoprawny. Powstanie tego obowiązku jest konsekwencją obowiązku złożenia broni do depozytu. Obliczenie tej opłaty przez organ jest więc czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisów prawa a rola organu w ustaleniu wysokości takiej opłaty sprowadza się do ustalenia liczby dni, przez które broń była przechowywana w depozycie i pomnożeniu jej przez stawkę dzienną opłaty. Organ dokonuje więc czynności czysto technicznej (rachunkowej), która jednak powoduje ustalenie zakresu obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni w depozycie przez podmioty wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 2-4 ustawy. Skoro obowiązek ponoszenia omawianych opłat wynika wprost z przepisów prawa, a więc w sposób określony w art. 21 § 1 O.p., zatem do czynności określenia (naliczenia) wysokości tej opłaty przez organ prawidłowe jest stosowanie przepisów art. 70 O.p. w kwestiach dotyczących przedawnienia tak określonego (obliczonego) zobowiązania do zapłaty. Zgodnie z § 1 tego artykułu: "Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku." Ponadto, w art. 70 § 4 O.p. uregulowano instytucję przerwania biegu terminu przedawnienia a w §§ 6 i 7 tego artykułu uregulowano też instytucję zawieszenia biegu przedawnienia. Podstawowym zagadnieniem jest zatem ustalenie początkowego terminu biegu przedawnienia. Zgodnie z § 11 ust. 1 i § 12 ww. rozporządzenia MSWiA, opłata za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana za każdą dobę przechowywania i wpłaca się ją do kasy lub na rachunek bankowy jednostki deponującej, najpóźniej w dniu odbioru broni i amunicji z depozytu. W sytuacji, gdy osoba deponująca broń nie odbiera jej z depozytu, przechowujący depozyt, stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537), zobowiązany jest wezwać uprawnionego do odbioru depozytu w terminie określonym w art. 4 ust. 2 tej ustawy (trzech lat) oraz pouczyć go o skutkach jego niepodjęcia. W myśl art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, nieodebranie depozytu we wskazanym wyżej terminie skutkuje likwidacją depozytu z mocy prawa, co oznacza, że prawa do depozytu przechodzą na rzecz Skarbu Państwa. W orzecznictwie przyjęto też roczne (lata kalendarzowe) okresy przedawniania opłat za przechowywanie broni w depozycie, pomimo że w myśl ww. przepisów o opłatach, są one "pobierane za każdą dobę przechowywania" broni. Zasada ta wynika właśnie z odpowiedniego stosowania przepisu art. 70 § 1 O.p., który w taki roczny sposób "porządkuje" okresy przedawnienia zobowiązań podatkowych. Uznać też należy, że naliczonych opłat dziennych z okresu przechowywania broni, pomimo brzmienia § 12 ww. rozporządzenia, iż "opłatę wpłaca się (...) najpóźniej w dniu odbioru broni i amunicji z depozytu", nie należy traktować jako jednej opłaty – w odniesieniu do ustalania terminu jej przedawnienia – i obliczać pięcioletni okres jej przedawnienia od końca roku kalendarzowego, w którym została ona naliczona (vide ww. wyrok NSA II OSK 2744/19, nieprawomocny wyrok WSA w Szczecinie sygn. II SA/Sz 316/20 z 11.12.2020 r.). Oznacza to również, że wezwania do uiszczenia opłaty za poszczególne okresy przechowywania broni w depozycie mogą być doręczane już w trakcie tego przechowywania. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, skoro w myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, zatem – odpowiednio – przyjąć należy, że zobowiązanie z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstało prawo podmiotu przechowującego depozyt do "pobrania" najwcześniejszej dziennej opłaty - a tym samym powstał obowiązek "wpłacenia" (odpowiednio: "płatności") tej opłaty przez deponującego broń. Oznacza to, że np. zobowiązanie z tytułu opłat za okres od 1 stycznia 2014 r. (lub krótszy okres, jeśli zobowiązanie powstało w trakcie tego roku) przedawni się z upływem 5 lat od końca 2014 r., a zatem z upływem roku 2019 - jeśli wezwanie do uiszczenia opłat dziennych za 2014 r. nie zostanie doręczone przed upływem 2019 r. Niezachowanie takiego terminu doręczenia wezwania skutkuje więc przedawnieniem opłat za najwcześniejszy okres (tj. za rok 2014 lub jego część) i - odpowiednio - za następny rok kalendarzowy, w razie niedoręczenia wezwania przed upływem kolejnego roku (2020). Skoro zatem przedmiotowe wezwanie (informację) do uiszczenia opłat (naliczonych od [...]03.2015 r.) Organ doręczył Skarżącemu w dniu [...]02.2020 r., zatem nie zostały naruszone przepisy dotyczące przedawnienia takich należności. Pomimo tego, Sąd uznał jednak, że skargę należy uwzględnić, bowiem zaskarżona czynność organu Policji narusza prawo i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wyjaśnić tu należy, że powyższe rozważania prawne Sąd poczynił mając na względzie stanowisko Organu, iż obowiązek poniesienia przedmiotowej opłaty przez Skarżącego powstał w okolicznościach wskazanych w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.b.a. Nawet jednak przy przyjęciu takiego założenia, zasadna jest powyższa ocena, że zaskarżona czynność Organu narusza prawo. W ocenie Sądu, nieprawidłowo bowiem organ Policji ustalił datę końcową naliczania tych opłat, przyjmując, że opłaty mogą być naliczane aż do dnia uprawomocnienia ww. postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 2019 r. o likwidacji broni, tj. do [...] sierpnia 2019 r. Jak bowiem wyżej wskazano, w sytuacji gdy osoba deponująca broń nie odbiera jej z depozytu, przechowujący depozyt zobowiązany jest wezwać uprawnionego do odbioru depozytu w terminie trzech lat oraz pouczyć go o skutkach jego niepodjęcia. Nieodebranie depozytu we wskazanym terminie skutkuje likwidacją depozytu z mocy prawa, co oznacza, że prawa do depozytu przechodzą na rzecz Skarbu Państwa, a więc deponujący traci prawo do dysponowania przedmiotem depozytu (vide: ww. wyrok NSA o sygn. II OSK2744/19). Wskazane postanowienie Sądu Rejonowego w S. z [...] lipca 2019 r. miało więc jedynie charakter deklaratoryjny, skoro likwidacja niepodjętego depozytu nastąpiła już wcześniej z mocy prawa. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika bowiem (co organ potwierdza w odpowiedzi na skargę), że pismem z [...] kwietnia 2015 r. (doręczonym [...]04.2015 r.), na podstawie art. 6 ust. 1 ww. ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów wezwano Skarżącego do odbioru zdeponowanej broni "przed upływem 3 lat od daty doręczenia niniejszego pisma". Zatem to upływ trzyletniego terminu odbioru broni (od [...]04.2015 r.) skutkował przejściem prawa jej własności na rzecz Skarbu Państwa i po dniu [...] kwietnia 2018 r. nie mogły być naliczane dalsze opłaty. Wprawdzie Organ następnie kierował do Strony kolejne pisma podobnej treści, to jednak zdaniem Sądu przyjąć należy, że już to pierwsze pismo do Skarżącego wywołało wskazane skutki prawne. Już z tego powodu, nieuwzględniająca tej zasady zaskarżona czynność organu Policji podjęta więc została z naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów prawa o przechowywaniu broni w depozycie i jej likwidacji, wobec czego niezbędne było orzeczenie o jej bezskuteczności. Niezależnie jednak od powyższego "zakresowego" (dotyczącego okresu naliczania opłat) naruszenia prawa, stwierdzić należy, że przy podejmowaniu zaskarżonej czynności (naliczaniu Skarżącemu opłaty) Organ nie wyjaśnił należycie przyjętej podstawy prawnej naliczenia tej opłaty (tj. art. 23 ust. 1 pkt 2 u.b.a.) – pomimo szczegółowego przedstawienia w odpowiedzi na skargę stanu faktycznego sprawy - a kwestia ta ma podstawowe (fundamentalne) znaczenie dla rozstrzygnięcia czy okoliczności złożenia przedmiotowej broni do depozytu skutkować mogły powstaniem zobowiązania do uiszczenia przedmiotowych opłat przez Skarżącego. Z akt sprawy wynika bowiem, że przedmiotowa broń została złożona do depozytu w dniu [...] czerwca 2014 r. przez funkcjonariusza Policji, na podstawie art. 19 ust. 1 u.b.a. - co wskazano w protokole przyjęcia broni. Czynność ta została poprzedzona odebraniem tej broni Skarżącemu w dniu [...] czerwca 2014 r. przez funkcjonariusza Policji "celem przekazania do depozytu" KWP w S. "w związku ze skierowaniem przez Prokuraturę Rejonową w K. do Sądu Rejonowego w K. aktu oskarżenia o czyn z art. 278 § 3 kk w zw. z art. 278 § 1 kk" – jak wskazano w pokwitowaniu odbioru broni. Również w piśmie z [...] czerwca 2014 r. Organ poinformował Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K., że "w dniu [...]06.2014 r. Komisariat Policji I w K. złożył do depozytu [...] KWP w S. oddział zamiejscowy w K., dwa egzemplarze broni" należące do Skarżącego. W tych okolicznością powstaje wątpliwość – niewyjaśniona przez Organ - czy istniały prawne i faktyczne podstawy do przyjęcia przez Organ, że koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi Skarżący, jako "osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3" – cytowanym powyżej. Powyższe wątpliwości mają związek z brzmieniem przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 u.b.a., w myśl którego, powyższe koszty "ponosi Policja [...] - w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie określonym w art. 19 ust. 1, 1a oraz ust. 3 [...]" – a w takim właśnie trybie przejęto do depozytu broń Skarżącego - w protokole wskazano ust. 1. Podkreślić przy tym należy, że (cytowany wyżej) przepis § 11 ust. 2 rozporządzenia MSWiA stanowi, że opłata za przechowywanie broni w depozycie "jest pobierana od każdej sztuki broni lub broni wraz z amunicją przyjętej do depozytu na podstawie protokołu, o którym mowa w § 2". Z kolei powołany § 2 tego rozporządzenia stanowi, że: "1. Z czynności przyjęcia do depozytu broni i amunicji jednostka deponująca sporządza protokół, do którego dołącza opinię dotyczącą stanu technicznego broni sporządzoną przez specjalistę z zakresu rusznikarstwa. 2. Protokół, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzany w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje osoba składająca broń i amunicję do depozytu, drugi - jednostka deponująca. 3. Wzór protokołu, o którym mowa w ust. 1, stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia.". W ten sposób prawodawca podkreślił wagę formalną tego protokołu, a jego treść musi być brana pod uwagę przy określaniu zobowiązania do ponoszenia opłat za przechowywanie broni w depozycie. Niewątpliwie więc brak ustaleń i analizy prawnej dotyczącej okoliczności związanych z przyjęciem przedmiotowej broni do depozytu, w tym braku należytego i przekonującego wyjaśnienia, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki do przyjęcia, że Skarżący jest, określoną w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.b.a., osobą "deponującą broń w trybie określonym w art. 22 ust. 3", stanowi naruszenie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego opisanych w art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 11, a także art. 77 § 1 k.p.a. Uznać równocześnie należy, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pełni przy tym zgodzić się należy ze stwierdzeniem zawartym w odpowiedzi na skargę, że "organy administracji publicznej, w tym także, a nawet przede wszystkim, organy Policji, zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa". W ponownym rozpoznaniu sprawy organ Policji uwzględni ocenę prawną przytoczoną powyżej i wyjaśni ww. kwestie związane z przyjęciem broni do depozytu. W razie ustalenia, że koszty przechowywania przedmiotowej broni ponosi Policja, Organ umorzy postępowanie jako bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – orzekł jak sentencji wyroku. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.