VI SA/Wa 2321/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie ze skargi Z. z siedzibą w [...], Rosja na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez zezwolenia postanawia zasądzić od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Z. z siedzibą w [...], Rosja kwotę 2977 (dwa tysiące dziewięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r. uwzględnił skargę Z. z siedzibą w [...], Rosja na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez zezwolenia. W pkt 2 sentencji wyroku Sąd zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 2217 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sad Administracyjny postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. II GZ 523/17 uchylił zawarte w pkt. 2 ww. wyroku postanowienie odnośnie kosztów postępowania i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Z. z siedzibą w [...], Rosja kwotę 2817 (dwa tysiące osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na skutek złożonego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 października 2017 r. sygn. II GZ 776/17 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wskazując, że Sąd w wydanym postanowieniu nie odniósł się do żądania dotyczącego zwrotu kosztów podróży pełnomocnika w wysokości 325,96 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a."), w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jednocześnie, zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wyjaśnić należy, że w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie stronę skarżącą reprezentował profesjonalny pełnomocnik - radca prawny. Bez wątpienia sprawa będąca przedmiotem rozpoznania należy do kategorii spraw, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). Zgodnie z § 2 pkt. 4 ww. rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 5000 złotych do 10000 złotych – 2400 złotych. Do niezbędnych kosztów strony reprezentowanej przez radcę prawnego należy również zaliczyć wydatek poniesiony przez nią w związku z koniecznością uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika (17 zł), kwotę wpisu sądowego od skargi, która w niniejszej sprawie wynosi 400 zł. Do wydatków strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, należy też zaliczyć koszty jego przejazdu do sądu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt III CZP 26/16 "kosztami przejazdu do sądu pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym - jeżeli ich poniesienie było niezbędne i celowe w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. - są koszty rzeczywiście poniesione." Należy jednocześnie podkreślić, że do ustalenia kosztów poniesionych przez profesjonalnego pełnomocnika nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony w dołączonym na rozprawie wykazie kosztów wskazał, że koszt dojazdu prywatnym samochodem na trasie Białystok – Warszawa i z powrotem (według stawki 0,8358 za km i liczby przejechanych kilometrów - 390), wyniósł 325,96 zł. Następnie przy piśmie z dnia 14 listopada 2017 r. pełnomocnik strony nadesłał do Sądu kopie faktur VAT na zakup paliwa: z dnia 28 marca 2017 r. na kwotę 165,75 złotych i z dnia 5 kwietnia 2017 r. na kwotę 160,01 złotych. Wobec powyższego, mając na uwadze, że rozprawa w niniejszej sprawie odbyła się w dniu 6 kwietnia 2017 r., zasadnym jest zwrot kosztów dojazdu w kwocie 160 złotych, udokumentowanych fakturą za paliwo z dnia 5 kwietnia 2017 r., jako kosztów rzeczywiście poniesionych. O wysokości zasądzonych kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.