II SA/Rz 1198/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku BM o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi BM na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Opisaną w sentencji postanowienie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], wydaną w przedmiocie zobowiązania BM do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych, w kwocie 10 086 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie BM zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawiając jednakże żadnej argumentacji na jego poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) - dalej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznaje wniosek nie badając jednak zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności należy podać, że strona skarżąca na poparcie zgłoszonego wniosku nie przedstawiła żadnej argumentacji, co jednak nie zwalniało Sądu od merytorycznego jego rozpoznania przy uwzględnieniu materiału zgromadzonego w aktach sprawy (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2014 r. II FPS 9/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując analizy akt sprawy pod kątem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa, Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie nadesłanego wniosku PPF ustalono bowiem, że skarżący jest osobą bezrobotną, zamieszkującą samotnie, nie posiadającą żądnych oszczędności pieniężnych, a jego comiesięczne dochody stanowi świadczenie rentowe w wysokości 1 170 zł. Wobec powyższego – zdaniem Sądu – zapłata kwoty 10 086 zł może spowodować niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, związanych chociażby z zapewnieniem środków finansowych na zapewnienie niezbędnych potrzeb życiowych skarżącego, w razie konieczności wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.