II SA/Kr 855/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska, Sędziowie NSA Anna Szkodzińska (spr.), WSA Paweł Darmoń,, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Spółdzielni "[...]" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 kwietnia 2020 r., znak: [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji skargę oddala. UZASADNIENIE Uzasadnienie: Postanowieniem z dnia 4 lutego 2020 r. ([...]) na podstawie art. 113 §1 kpa Prezydent Miasta K. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 17 września 2019 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, w ten sposób, że w załączniku Nr [...] do ww. decyzji na str. 3 w wierszu 26 do 29 zamiast: "Należy utrzymać wysokie standardy przyrodnicze tego terenu, w tym zachować minimum 50% powierzchni biologicznie czynnej, w oparciu o art. 3 pkt 13, art. 71 ust. 3, art. 101, art. 127 ust. 1 pkt 2, ust. 2pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799), które wprowadzając zasadę racjonalnego kształtowania i gospodarowania zasobami środowiska, wskazują konieczność tworzenia warunków optymalnego spełniania przez zwierzęta i roślinność funkcji biologicznej w środowisku, zachowania walorów krajobrazowych oraz ograniczenia likwidacji terenów zieleni" wpisać: "Należy utrzymać wysokie standardy przyrodnicze tego terenu,, w oparciu o art. 3 pkt 13, art. 71 ust. 3, art. 101, art. 127 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799), które wprowadzając zasadę racjonalnego kształtowania i gospodarowania zasobami środowiska, wskazują konieczność tworzenia warunków optymalnego spełniania przez zwierzęta i roślinność funkcji biologicznej w środowisku, zachowania walorów krajobrazowych oraz ograniczenia likwidacji terenów zieleni". Organ wyjaśnił, że błąd pisarski powstał na skutek omyłki pisarskiej podczas przygotowywania decyzji. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]" w K., zarzucając naruszenie art. 113 kpa, polegające na nieuprawnionej ingerencji w treść zaskarżonej decyzji oraz usunięcie istotnego fragmentu pod pretekstem "omyłki pisarskiej podczas przygotowywania decyzji". W uzasadnieniu zażalenia Spółdzielnia podniosła, że postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki w rzeczywistości zmienia istotne elementy decyzji, modyfikuje prawa i obowiązki stron postępowania, a więc omyłka nie ma cech oczywistości. Zabieg podjęty przez organ l instancji polegający na usunięciu z niej spornego fragmentu dotyczącego wymogu zachowania minimum 50 % powierzchni biologicznie czynnej, nie może być kwalifikowany jako sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w trybie art. 113 kpa, gdyż jest to, zdaniem Spółdzielni ingerencja w treść decyzji. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2020 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Wskazał organ, że zarzuty Spółdzielni były przedmiotem wniesionego przez Spółdzielnię odwołania od decyzji z dnia 17 września 2019 r., które ostateczną decyzją z dnia 1 lutego 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ustalając, że wyznaczony w decyzji wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 40 % jest prawidłowy. Aprobujące stanowisko w tej sprawie zajął w swej opinii z dnia 6 czerwca 2019 r. Zespół Urbanistyczny powołany przez Prezydenta Miasta K. - dowód: k. nr 656 tomu 2 akt sprawy. Dlatego też sformułowanie zawarte w załączniku nr 1 dotyczące zachowania minimum 50% powierzchni biologicznie czynnej, należy uznać za oczywistą omyłkę. Na powyższe rozstrzygnięcie Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Podniesiono, że w trybie sprostowania nie można zmieniać istotnych elementów decyzji administracyjnej. Niedopuszczalna jest modyfikacja praw i obowiązków stron postępowania, w którym wydano prostowaną decyzję. Wskazano, że akceptacja stanowiska organu I instancji w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, wyrażona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze powtórnie narusza przepis art. 113 § 1 kpa W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził brak podstaw do jego uchylenia. Sposób zapisywania ustaleń w decyzji o warunkach zabudowy został szczegółowo uregulowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U.2003.164.1589). W § 2 tego aktu ustalenia zostały pogrupowane tematycznie w odrębnych punktach. Zgodnie z punktami 3 i 4: 3) ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu; 4) ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zapisuje się poprzez nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, wynikające z: a)potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności art.72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.2)), b)obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody, o których mowa w przepisach o ochronie przyrody. Tak więc w decyzji o warunkach zabudowy ustalenia w zakresie wskaźników i parametrów zabudowy zamieszczane są w odrębnym niż ustalania z zakresu ochrony środowiska, punkcie. Powierzchnia czynna biologicznie to wskaźnik z zakresu kształtowania ładu przestrzennego, a nie element ustaleń z zakresu ochrony środowiska. W sprostowanej zaskarżonym postanowieniem decyzji w załączniku nr 1 zatytułowanym "Warunki zabudowy" wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej został ustalony w wartości 40% w pkt II.1. , w ramach "warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego", w podpunkcie b. nazwanym "wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej". Cytowane ustalenie – to powtórzenie projektu decyzji przygotowanego przez autora analizy architektoniczno-urbanistycznej. W dalszej części załącznika, ale już w punkcie II.2. nazwanym "warunki ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu" znalazł się usunięty sprostowaniem zapis. Także i on stanowi powielenie projektu decyzji. Brak spójności pomiędzy oboma zapisami jest oczywisty. Niewątpliwie błąd ten powstał wskutek nieuważnego przenoszenia projektu decyzji. Wobec jednak tego, że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalony został jednoznacznie i stosownie do przepisów w/w rozporządzenia w ramach "warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego", a wartość 50% pojawiła się niejako "przy okazji" w odrębnym punkcie dotyczącym ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody, krajobrazu, za prawidłowy należało uznać przyjęty sposób usunięcia omawianego błędu. Z całą pewnością błąd ten był wynikiem oczywistej omyłki, a jego naprawienie w niczym merytorycznej treści decyzji nie zmieniło. Przepis art. 113 § 1 kpa został więc, w ocenie Sądu, prawidłowo zastosowany. Z tych powodów skargę, jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić.