I OZ 1716/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 69/17 odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi T. R. i J. M. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza [...] postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 69/17 (dalej postanowienie z 4 lipca 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił zażalenie w sprawie ze skargi T. R. i J. M. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza [...]. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 20 marca 2017 r., II SA/Op 69/17 (dalej postanowienie z 20 marca 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę T. R. i J. M. (dalej skarżący) na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...], w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza [...]. Odpis postanowienia z 20 marca 2017 r. wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącym dnia 27 marca 2017 r., co wynika ze zwrotnych pocztowych potwierdzeń odbioru przesyłek znajdujących się w aktach sprawy (k. 45 i 46 akt II SA/Op 69/17). Dnia 5 kwietnia 2017 r. wpłynęły do Sądu dwa pisma z 3 kwietnia 2017 r., stanowiące sporządzone osobiście przez T. R. i J. M. skargi kasacyjne od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 20 marca 2017 r. Postanowieniem z dnia 16 maja 2017 r., II SA/Op 69/17 (dalej postanowienie z 16 maja 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił ww. skargi kasacyjne. Postanowienie to zostało doręczone T. R. (dalej skarżący) w dniu 22 maja 2017 r. (85 akt II SA/Op 69/17). Dnia 29 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł sporządzone osobiście zażalenie na postanowienie z16 maja 2017 r. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej ppsa), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 ppsa stosuje się odpowiednio (art. 194 § 4 ppsa.) Sporządzenie zażalenia przez stronę z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 ppsa i powoduje odrzucenie zażalenia, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ppsa. Zażalenie sporządzone osobiście przez T. R., który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1 i 2 ppsa (tj. nie jest adwokatem, radcą prawnym, a także sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej RP, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych), obarczone jest brakiem nieusuwalnym, co w konsekwencji czyni je niedopuszczalnym. Pismem z 16 maja 2017 r., przy którym doręczono żalącemu odpis postanowienia 16 maja 2017 r., został on poinformowany o przysługującym prawie zażalenia na doręczone rozstrzygnięcie Sądu. Jednocześnie został pouczony, że zażalenie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Mimo tego pouczenia, skarżący samodzielnie sporządził zażalenie, zatem należało je odrzucić. Zażalenie na postanowienie z 4 lipca 2017 r. wniósł T. R., zrzucając mu naruszenie prawa do rzetelnego i obiektywnego postępowania przed niezawisłym i bezstronnym sądem ustanowionym ustawą oraz nieposzanowanie praw do rzetelnej reprezentacji, naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli/strony wprost wynikającego z bezwzględnych warunków przepisów prawa materialnego i procesowego tak w prawie prywatnym jak i publicznym. W związku z powyższym wniósł o przywrócenie terminu, jeżeli doszło do jego uchybienia oraz o zmianę aktu prawnego objętego zażaleniem, ewentualnie stwierdzenie nieważności wydanego aktu administracyjnego przypisanego ustawą (k. 135-139 akt II SA/Op 69/17). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawidłowo przywołał art. 194 § 4 ppsa, zgodnie z którym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i 3 ppsa, tj. podmioty zwolnione od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Sąd I instancji należycie pouczył skarżącego o treści powyższych przepisów. Mimo udzielonego mu pouczenia, zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną skarżący sporządził osobiście. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący był adwokatem, radcą prawnym lub którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 ppsa (k. 33-36, 41-42, 47-49,77-79, 83-83v pkt 1, 2, 5; k. 88-89, 85, 10-109 akt II SA/Op 69/17). Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani nie należy do kręgu osób wskazanych w treści art. 175 § 2 i 3 ppsa, na podstawie art. 178 ppsa, winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone, jako obarczone nieusuwalnym brakiem (postanowienie NSA z 30.9.2004 r., OZ 474/04, ONSAiWSA 2004/2/34, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 482, uw. 8; postanowienie NSA z 8.1.2008 r., I OZ 986/07, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: R. Hauser, M. Wierzbowski; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. C.H. Beck 2017 r. s. 795, nb 22). Z tych względów Sąd I instancji słusznie uznał, że zażalenie skarżącego było niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.