II FSK 3232/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. K. i A. K. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "M." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 268/18 oddalającego skargę M. K. i A. K. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "M." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 16 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie opłaty targowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 268/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. K. i A. K. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "M." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 16 lutego 2018 r. w przedmiocie opłaty targowej. Od ww. wyroku skarżący wywiedli skargę kasacyjną, wnosząc w niej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podnosili, że zapłata kwoty orzeczonej decyzją organu, tj. 4.630,00 zł wraz z odsetkami jest dla nich olbrzymią dolegliwością i z uwagi na niewielkie przychody spółki w stosunku do poniesionych wydatków istnieje niebezpieczeństwo utraty finansowej przez spółkę. Skarżący wskazali również, że wynajmują nieruchomość pod prowadzoną działalność oraz mają znaczne obciążenia publiczne przy niewielkich zarobkach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący już na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji wnioskowali o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 268/18, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że skarżący w złożonym wniosku nie wykazali istnienia żadnej z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie uprawdopodobnili bowiem okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej - znacznej szkody lub konkretnych - trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się ze stratami dla skarżących. Brak było zatem odniesienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. do konkretnej sytuacji gospodarczej, majątkowej i rodzinnej skarżących, a świadczącej o tym, że w stosunku do wnioskodawców wstrzymanie wykonania danego aktu jest uzasadnione. Skarżący nie złożyli zażalenia na ww. postanowienie. W skardze kasacyjnej zawarli jednak ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 P.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 538/17, z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 222/17 czy z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 392/16, orzeczenia dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, CBOSA). Z ponownego wniosku złożonego przez skarżących w niniejszej sprawie nie wynikają jednakże żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania ww. decyzji, bowiem po raz drugi skarżący złożyli wniosek nie zawierający wymaganego uzasadnienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego mianem uzasadnienia udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można bowiem określić lapidarnego stwierdzenia skarżących, że zapłata kwoty orzeczonej decyzją SKO wraz z odsetkami jest dla skarżących olbrzymią dolegliwością i z uwagi na niewielkie przychody spółki w stosunku do poniesionych wydatków stanowi niebezpieczeństwo utraty finansowej przez spółkę. Jak zostało to już wskazane powyżej to na wnioskujących o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował sytuację finansową i majątkową wnioskującego, a tym samym uprawdopodabniał, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem skarżących było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje również, że w sytuacji, gdy wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy aktu rodzącego obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności potwierdzających trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Skarżący nie wywiązali się z ww. obowiązków. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do udzielenia im ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji działali przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego wymaga się wyższego miernika dbałości o prowadzone sprawy niż od osób niezajmujących się zawodowo prawem. Taki pełnomocnik powinien wiedzieć, jakie są skutki braku wskazania konkretnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu oraz niepoparcia twierdzeń zawartych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stosownymi dokumentami źródłowymi. Wiedza ta z pewnością była i jest znana pełnomocnikowi skarżących. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.