II SA/Bk 680/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze sprzeciwu J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala sprzeciw UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., orzekając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: K.p.a., uchyliło w całości decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak [...] o odmowie przyznania J. G. pomocy finansowej i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem z dnia 20 marca 2018 r. J. G. (dalej: wnioskodawca) zwrócił się do Kierownika GOPS w W. o przyznanie pomocy na sfinansowanie ocieplenia i remontu częściowo spróchniałego i załamanego sufitu, wymianę dwóch okien, wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej, a także na zakup ciepłych posiłków lub dostarczenie takich posiłków do domu, pomoc na zakup okularów i obuwia letniego, koszulek na rehabilitację, na naprawę uszkodzeń powstałych po gradobiciu w dniu 1 maja 2018 r., zakup węgla, ubrania i butów na zimę, dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego, wykup leków, dojazdy do lekarzy specjalistów. Odnośnie powyższego wniosku organy obydwu instancji orzekały już kilkakrotnie decyzjami administracyjnymi, w tym: - Kierownik GOPS decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. odmówił przyznania zasiłku celowego z uwagi na odmowę przez wnioskodawcę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Decyzja ta została uchylona przez SKO w Ł. w dniu [...] maja 2019 r. i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że wywiad środowiskowy przeprowadzono w dniu 19 grudnia 2018 r., zatem odmowa jego przeprowadzenia nie mogła być podstawą odmowy przyznania pomocy; - ponownie orzekając w pierwszej instancji Kierownik GOPS decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. odmówił przyznania wnioskowanej pomocy ustalając przekroczenie przez wnioskodawcę kryterium dochodowego. Kolegium w dniu [...] lipca 2019 r. uchyliło na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. również i tę decyzję. W jego ocenie, niedostatecznie rozważono przesłanki przyznania specjalnego zasiłku celowego uregulowanego w art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1508 ze zm.), dalej: u.p.s. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji nie udowodnił dlaczego nie było możliwe przyznanie tej formy pomocy choćby w części oraz nie wykazał niedostatecznej ilości środków finansowych na cele pomocowe. Tymczasem, w ocenie organu odwoławczego, należało przedstawić w uzasadnieniu decyzji szczegółowe rozpisanie przyznanych Ośrodkowi środków pieniężnych i celów ich wydatkowania, a także ilość wydatkowanych środków na dzień wydania decyzji. Należało wskazać, ile osób czy rodzin ubiega się o pomoc, które ze zgłaszanych potrzeb są pilniejsze niż te zgłoszone w rozpatrywanej sprawie, a także wskazać zasady pierwszeństwa przyznawania pomocy. Kolegium zaleciło zwrócenie się do wnioskodawcy o wypowiedź czy podtrzymuje zgłoszony wniosek wobec nieaktualności jego żądań w zakresie przyznania pomocy na naprawienie szkód po gradobiciu oraz na zakup ubrań i butów na zimę wobec przyznania już pomocy na te cele. Zdaniem Kolegium, nie wyjaśniono zupełnie aktualności wniosku dotyczącego dojazdów na rehabilitację oraz dojazdy do lekarzy specjalistów i lekarza rodzinnego. Wskazało, że w wywiadzie środowiskowym z dnia 4 czerwca 2019 r. skupiono się wyłącznie na ustaleniu schorzeń wnioskodawcy, podczas gdy nie budzi wątpliwości, że jest on osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym od 2 sierpnia 2018 r. do 31 sierpnia 2020 r. na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...] sierpnia 2018 r. W po raz kolejny prowadzonym postępowaniu, po decyzji kasacyjnej SKO w Ł. z dnia [...] lipca 2019 r., Kierownik GOPS wezwał J. G. w piśmie z dnia 15 lipca 2019 r. na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. do wypowiedzenia się, czy podtrzymuje wniosek z dnia 20 marca 2019 r. między innymi w zakresie naprawy uszkodzeń powstałych po gradobiciu w dniu 1 maja 2018 r. (bowiem na ten cel przyznano pomoc) oraz na zakup węgla (pomoc przyznano w 2019 r.), jak również czy podtrzymuje wniosek o przyznanie pomocy na zakup ubrania i butów na zimę, wykup leków, na dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego i lekarzy specjalistów w Ł. i lekarza rodzinnego. Zakreślono termin 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono w dniu 16 lipca 2019 r. Wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Kierownik GOPS: 1. odmówił J. G. przyznania pomocy finansowej na ocieplenie i remont częściowo spróchniałego i załamanego sufitu, wymianę dwóch okien, wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej, a także na zakup ciepłych posiłków lub dostarczenie takich posiłków do domu; 2. pozostawił bez rozpoznania wniosek o pomoc na naprawę uszkodzeń powstałych po gradobiciu w dniu 1 maja 2018 r., zakup węgla, ubrania i butów na zimę, dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego, wykup leków, dojazdy do lekarzy specjalistów i lekarza rodzinnego. Organ pierwszej instancji ustalił, powołując się na związanie wytycznymi Kolegium (których, jak zaznaczył, nie podziela) oraz na treść wywiadu środowiskowego z dnia 16 maja 2019 r., że wnioskodawca nie spełnia kryterium dochodowego do przyznania zasiłku celowego. Posiada on orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszka w drewnianym domu zajmując dwa pomieszczenia (pokój, kuchnia), nie posiada łazienki ani WC, wodę donosi wiadrami z własnej studni. Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 7,05 ha fizycznych, tj. 2,7475 ha przeliczeniowych. Za miesiąc kwiecień 2019 r. uzyskał dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 846, 23 zł, który pomniejsza o składkę KRUS w wysokości 133 zł miesięcznie (dowodu uiszczenia składki KRUS wnioskodawca nie dostarczył, o dokument wystąpiono z urzędu). Dochód wynosi zatem 713, 23 zł w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.s. i jest wyższy o 12, 23 zł od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, które wynosi 701 zł. Nie została zatem, w ocenie Kierownika GOPS, spełniona przesłanka do przyznania zasiłku celowego. Zdaniem organu pierwszej instancji, wnioskodawca nie wykazuje własnej inicjatywy i nie wykorzystuje własnych możliwości aby poprawić sytuację finansową. Posiada wyższe wykształcenie, lecz nie stara się o żadną pracę. Z dochodu z prowadzonego gospodarstwa rolnego powinien wygospodarować środki na utrzymanie oraz na wykup leków i dojazdy oraz zakup odzieży. Organ wskazał, że wnioskodawca decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. otrzymał pomoc finansową na zakup węgla w wysokości 400 zł a wcześniej zasiłek na naprawę dachu w wysokości 1977 zł. Ośrodek posiada środki finansowe na wypłatę zasiłków celowych i specjalnych zasiłków celowych na rok 2019 r. w kwocie 25 000 zł, z czego na dzień 5 sierpnia 2019 r. na jednorazowe zasiłki celowe i specjalne zasiłki celowe wypłacono kwotę 9 235, 20 zł. Zasiłki przyznano osobom samotnie gospodarującym, matkom samotnie gospodarującym, osobom niepełnosprawnym i innym rodzinom. Pozostałe środki zostaną wykorzystane w okresie jesienno-zimowym, bowiem wówczas rosną wydatki na zakup opału. Organ wskazał, że wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 lipca 2019 r. czy podtrzymuje żądania i w jakim zakresie. Nie zgłosił się do Ośrodka, nie przedłożył żadnych dokumentów, np. skierowania do lekarzy specjalistów, niezrealizowanej recepty na zakup leków czy skierowania na zabiegi rehabilitacyjne, dlatego w powyższym zakresie pozostawiono wniosek bez rozpatrzenia. Zdaniem Kierownika OPS, rozważano również pomoc w postaci specjalnego zasiłku celowego, jednak w przypadku wnioskodawcy nie ustalono wystąpienia nieprzewidzianych, nadzwyczajnych, wyjątkowych okoliczności uzasadniających przyznanie takiej formy pomocy. W dniu 16 sierpnia 2019 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły dwa pisma J. G.: - oświadczenie, w którym wskazał, że podtrzymuje i będzie podtrzymywał treść dotychczas złożonych wniosków, bowiem od marca 2019 r. nie otrzymał pomocy; - odwołanie, w którym wskazał, że wydana decyzja narusza ustawę o pomocy społecznej, ustawę o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, K.p.a., Konstytucję RP oraz dyskryminuje jego osobę. W jego ocenie, pomimo dołączania do wniosków skierowań do lekarzy i poradni specjalistycznych, celowo odmawia mu się pomocy, a pomijane są argumenty przytaczane w rozmowach z pracownikiem socjalnym. Wskazał, że przedkładał w organie w dniu 17 maja 2019 r. "kserokopie składki na KRUS", ale pracownik nie chciał "odbić na ksero". Zakwestionował niespełnienie przesłanek do przyznania specjalnego zasiłku celowego. Zaskarżoną decyzją, orzekając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., Kolegium uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę Kierownikowi GOPS do ponownego rozpoznania. Przede wszystkim organ odwoławczy zakwestionował prawidłowość pozostawienia w części bez rozpoznania podania J. G. Wskazał, że wezwanie z dnia 15 lipca 2019 r. nie mogło być wystosowane pod takim rygorem, bowiem żaden przepis K.p.a. ani u.p.s. nie stawia takich wymogów podaniu wnoszonemu w sprawie udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Brak reakcji strony na takie wezwanie lub reakcja niewystarczająco dokładna mogły skutkować wyłącznie w zakresie ustalenia przesłanek oraz oceny zasadności wniosku. Zdaniem Kolegium, nadanie pozostawieniu bez rozpoznania formy decyzji administracyjnej nie znajduje nadto oparcia w przepisach prawa, natomiast uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej tylko w tej części i rozpoznanie merytoryczne w postępowaniu odwoławczym jest niemożliwe z uwagi na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji nie wykonał również wszystkich zaleceń decyzji kasacyjnej z dnia [...] lipca 2019 r., bowiem niewystarczająco uzasadnił odmowę przyznania wnioskowanej pomocy, co uniemożliwia kontrolę instancyjną, w szczególności odnośnie tego, że udzielenie pomocy w pełnym zakresie nie było możliwe z uwagi na brak środków finansowych. Zdaniem Kolegium, organ powinien był szczegółowo rozpisać ilość posiadanych środków pieniężnych, ilość osób ubiegających się o pomoc i ilość wydatkowanych na tę pomoc środków ze wskazaniem jak realizuje zasadę pierwszeństwa. Braki te uniemożliwiały wydanie decyzji merytorycznej, bowiem organ nie rozpoznał całości wniosku w sposób wszechstronny. Ponownie rozpoznając sprawę powinien zaś wskazać zasadę pierwszeństwa, średnią wysokość przyznanego zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego. Powinien również wskazać, w oparciu o dane z poprzedniego roku, jaka jest konkretnie liczba potrzebujących jeśli chodzi o wsparcie na zakup opału oraz jakie kwoty na ten cel mogą być przeznaczone. Sprzeciw od decyzji Kolegium złożył do sądu administracyjnego J. G. Zarzucił, że decyzja SKO jest nierzetelna, celowo pobłażliwa dla Kierownika GOPS, który świadomie łamie prawo, nie wykonuje zaleceń pokontrolnych Wojewody Podlaskiego, ignoruje zalecenia SKO, kłamie w różnych pismach pomawiając przy tym skarżącego, nie uwzględnia przepisów ustawy o pomocy społecznej, Konstytucji, ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dyskryminuje osobę skarżącego, celowo odmawia prawa pomocy, nawet specjalnego zasiłku celowego. Tymczasem skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym z przewlekłymi chorobami układu ruchu i do tego dotknęły go różne klęski żywiołowe (gradobicie 1 maja 2018 r., nawalny deszcz 23 maja 2019 r.) oraz zdarzenia losowe, jak upadki zwierząt w gospodarstwie. Skarżący wniósł o jak najszybsze rozpatrzenie sprzeciwu; zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby przyznać mu specjalny zasiłek celowy w wysokości 700 zł; zobowiązanie SKO do wydania postanowienia sygnalizacyjnego; ukaranie Kierownika GOPS grzywną w najwyższej wysokości za celowe, świadome po raz kolejny łamanie przepisów prawa, a co za tym idzie szkodzenie najbiedniejszym mieszkańcom gminy potrzebującym pomocy społecznej; przyznanie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Sprzeciw podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja kasacyjna nie narusza art. 138 § 2 K.p.a. w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wykładanie i stosowanie powyższego przepisu nie może abstrahować od tego, że decyzja wydawana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. zapada w postępowaniu administracyjnym drugoinstancyjnym. Zasada dwuinstancyjności uregulowana w art. 15 K.p.a. oznacza zaś, że postępowanie odwoławcze jest również postępowaniem merytorycznym, a strona powinna mieć zagwarantowane prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez dwie instancje administracyjne. Nie jest możliwe zrealizowanie tej reguły, jeśli orzeczenie pierwszoinstancyjne nie jest orzeczeniem w całości merytorycznym, tak jak ma to miejsce w sprawie niniejszej. Kierownik GOPS orzekający w pierwszej instancji wydał decyzję, która w części jedynie jest rozstrzygnięciem merytorycznym (odmownie ustosunkowującym się do pewnego zakresu wniosku z dnia 20 marca 2019 r.), zaś w pozostałym zakresie pozostawia wniosek bez rozpoznania z uwagi na nieudzielenie przez wnioskodawcę odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 lipca 2019 r. Przedmiotowe wezwanie zawierało zapytanie o zakres podtrzymywania wniosku wobec znanych organowi z urzędu informacji o otrzymaniu przez stronę pomocy finansowej. Rację ma Kolegium, że w takiej sytuacji organ pierwszej instancji nie miał podstaw do decyzyjnego pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. To bowiem, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., następuje gdy określony wniosek nie spełnia wymagań formalnych pisma procesowego przewidzianych prawem dla takiego żądania. Tymczasem ani w K.p.a., ani w u.p.s. nie przewidziano wymagań formalnych dla wniosku o przyznanie zasiłku celowego, których spełnienie uzasadniałoby podjęcie czynności na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. Dlatego decyzyjne pozostawienie wniosku (w części) bez rozpoznania nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa, a świadczy o naruszeniu przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest czynnością materialno-techniczną a nie decyzją administracyjną. Brak było podstaw do orzekania decyzją w punkcie 2 rozstrzygnięcia z dnia [...] sierpnia 2019 r. Uchylenie tej decyzji z tego powodu jest zatem uzasadnione. Jednocześnie spełniona została druga przesłanka (obok naruszenia przepisów postępowania) z art. 138 § 2 K.p.a. uzasadniająca zastosowanie tego przepisu, tj. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zauważyć należy, że decyzja pierwszoinstancyjna w jej części merytorycznej jest decyzją odmowną tak w zakresie prawa do zasiłku celowego (art. 39 pkt 1 u.p.s. – przyznawany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej), jak i w zakresie specjalnego zasiłku celowego, co do którego podstawą orzekania jest art. 41 pkt 1 u.p.s. Powód odmowy przyznania zasiłku celowego z art. 39 pkt 1 u.p.s. wynika, jak wskazały organy, z przekroczenia kryterium dochodowego z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 701 zł. Zauważyć jednak należy, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów na wielkość posiadanego przez stronę gospodarstwa rolnego oraz wysokość opłacanych składek KRUS i za które miesiące. Nie sposób zweryfikować tych okoliczności. Fakt natomiast, że skarżący składa znaczną ilość wniosków nie zwalnia organu z zebrania materiału dowodowego i utworzenia akt administracyjnych, które odzwierciedlają ocenę przyjętą przez organ w decyzji kończącej postępowanie zainicjowane konkretnym wnioskiem. Zgodnie bowiem z art. 80 K.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu okoliczności, czy dana okoliczność została udowodniona. Brak stosownych dowodów w aktach sprawy (w tym choćby wskazanego przez organ jako uzyskany z urzędu dokumentu o wysokości opłacanych składek na KRUS) uniemożliwia sądowi przeprowadzenie rzetelnej weryfikacji w tym zakresie. Jako że uchybienie to wystąpiło na etapie pierwszoinstancyjnym przed organem, a Kolegium wobec braku rozpoznania wniosku w całości przez Kierownika GOPS nie było uprawnione do wydania decyzji merytorycznej – sytuacja ta dodatkowo uzasadniała orzeczenie na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Zdaniem Kierownika GOPS, brak było również podstaw do przyznania specjalnego zasiłku celowego, której to oceny Kolegium nie podzieliło jako uzasadnionej w sposób zbyt ogólnikowy. Zgodnie z art. 41 pkt 1 u.p.s., w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżącemu chodzi o realizację zasiłku w warunkach punktu 1, tj. zasiłku bezzwrotnego. Zauważyć przy tym należy, że w poprzedniej decyzji kasacyjnej Kolegium (z dnia [...] lipca 2019 r.), zalecono rozważenie przyznania tej pomocy choćby w części, wyjaśnienie jak wygląda dysponowanie środkami na pomoc społeczną, w tym na wypłatę spornego zasiłku przez podanie konkretnych danych oraz wyjaśnienie, według jakich kryteriów realizowana jest w takich sytuacjach zasada pierwszeństwa. Dopiero wtórnie wskazano na konieczność wyjaśnienia, czy wnioskodawca popiera wniosek w całości. Zdaniem sądu, bez naruszenia prawa Kolegium w obecnie zaskarżonej sprzeciwem decyzji wskazało, że tych wytycznych nie zrealizowano. Uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej dotyczące prawa strony do specjalnego zasiłku opiekuńczego jest zawarte na ostatniej stronie rozstrzynięcia, nie odnosi się do żadnych konkretnych okoliczności, nie wskazuje ile wypłacono środków finansowych na ten rodzaj zasiłku, w jakiej były one wysokości (brak wskazania choćby wielkości uśrednionych) oraz w jakich przypadkach miało to miejsce. W szczególności wskazanie tej ostatniej okoliczności umożliwiłoby ocenę, czy – jak twierdzi organ pierwszej instancji – niewystąpienie w przypadku skarżącego okoliczności nieprzewidzianych, nadzwyczajnych czy wyjątkowych w jakiś sposób wpisuje się w kryteria wyboru organu w sytuacjach przyznania bądź nieprzyznania (w części lub w całości) specjalnego zasiłku celowego innym potrzebującym. Dodać również należy, że decyzja w przedmiocie tego rodzaju zasiłku ma charakter uznaniowy, uzależniony od oceny organu a nie od prawnie przewidzianych (wskazanych ustawowo) okoliczności, poza brakiem konieczności spełnienia kryterium dochodowego. Tym bardziej zatem odmowa przyznania świadczenia w postaci specjalnego zasiłku celowego powinna być wyczerpująco uzasadniona, z powołaniem się na konkretne okoliczności. Nie jest w tym przypadku, zdaniem sądu, wystarczające wskazanie łącznej ilości środków w 2019 r. w dyspozycji organu oraz kwoty już wypłaconej na dzień orzekania. Nie pozwala to bowiem ocenić, jak sytuuje się skarżący w odniesieniu do pozostałych potrzebujących, którym przyznano lub odmówiono (w całości bądź w części) specjalnego zasiłku celowego. Innymi słowy, nie pozwala to zweryfikować, jak organ w konkretnych przypadkach rozumie przesłanki szczególności sytuacji opisanej w art. 41 pkt 1 u.p.s. i jakimi kryteriami się w takich sytuacjach kieruje, a w konsekwencji – nie pozwala na weryfikację oceny zastosowanej wobec skarżącego. Decyzja pierwszoinstancyjna narusza zatem przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, art. 80 praz art. 107 § 3 K.p.a. Tym samym okoliczności, które wskazał organ odwoławczy na poparcie swojego stanowiska odnośnie orzeczenia kasacyjnego, są prawidłowe, a samo orzeczenie nie narusza prawa. Podzielić należy także stanowisko tutejszego sądu sformułowane w sprawie o sygnaturze II SA/Bk 289/19, zgodnie z którym skarżący wnosząc sprzeciw wykazuje niezrozumienie instytucji decyzji kasacyjnej jak i samego sprzeciwu. Żądania zawarte w sprzeciwie świadczą o tym, że skarżący ten środek zaskarżenia traktuje jak skargę na bezczynność. W sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z bezczynnością, a decyzja kasacyjna wydana przez SKO jest właściwie "korzystnym" rozstrzygnięciem dla strony. Zaskarżone rozstrzygnięcie ma charakter wyłączenie formalny i w żaden sposób nie odnosi się co do zasadności żądań skierowanych przez skarżącego do Kierownika GOPS. Uchylenie tej decyzji przez SKO oznacza, że organ pierwszej instancji jeszcze raz będzie musiał rozpoznać wniosek skarżącego z dnia 20 marca 2019 r., tym razem w całości merytorycznie, a swoją decyzję uzasadnić zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a., w tym po uzupełnieniu materiału dowodowego, tak aby ustalenia decyzji poddawały się kontroli instancyjnej i sądowej. Końcowo wskazać należy, że zgodnie z art. 64e P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z przepisu art. 138 § 2 K.p.a. W konsekwencji, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z art. 138 § 2 K.p.a. Sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest kierowany wyłącznie przeciwko uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Inicjuje on postępowanie szczególne, w którym sąd powinien wyłącznie ocenić, czy organ odwoławczy zasadnie uchylił się od wydania rozstrzygnięcia merytorycznego co do istoty sprawy, nie powinien zaś, jak w przypadku spraw ze skarg, rozstrzygać w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Kontrola ta nie może zatem obejmować oceny materialnoprawnej co do istoty sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby niedopuszczalne i przedwczesne (vide uzasadnienie wyroku w sprawie II SA/Bk 289/19 oraz powołane tam orzecznictwo, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151a § 2 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.