II SA/Łd 773/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2007 roku przy udziale - sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta T., na podstawie art. 8, art. 14, art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, art. 106 ust. 1 - 4 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 104, art. 108 § 1 kpa, rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, po rozpoznaniu wniosku z dnia 12 kwietnia 2007 roku przyznał Z.S. zasiłek stały w wysokości 444 złotych miesięcznie oraz świadczenie w postaci opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne od dnia 1 kwietnia 2007 roku do 7 marca 2009 roku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż prawo do zasiłku przysługuje osobie samotnie gospodarującej, całkowicie niezdolnej do podjęcia pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeśli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Organ ustalił, że w marcu 2007 roku wnioskodawca nie uzyskał żadnego dochodu i posiada aktualne orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Z.S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, z którego wynika, iż pobierał on zasiłek stały do października 2006 roku, obecnie zaś uzyskał aktualne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 8 marca 2007 roku, według którego stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 23 maja 2005 roku. Z uwagi na ciągłość stopnia niepełnosprawności, strona jest zdania, że zasiłek był należny również za okres od października 2006 roku do 1 kwietnia 2007 roku. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 37 ust. 1 pkt 1, art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż początek terminu, od którego przyznaje się i wypłaca świadczenia pomocy społecznej określa przepis art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym świadczenia te przyznaje się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek wraz z niezbędną dokumentacją. W sprawie przyznania zasiłku stałego niezbędnym dokumentem jest orzeczenie o niepełnosprawności. Z akt sprawy wynika, iż strona złożyła wniosek o przyznanie zasiłku w dniu 12 kwietnia 2007 roku, zatem organ I instancji prawidłowo przyznał wnioskowane świadczenie od dnia 1 kwietnia 2007 roku. Organ odwoławczy zauważył ponadto, iż zasiłek stały został przyznany poprzednią decyzją do dnia 3 października 2006 roku, natomiast wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności skarżący złożył dopiero w dniu 4 grudnia 2007 roku, a sam wniosek o przyznanie zasiłku – w dniu 12 kwietnia 2007 roku, co uzasadnia przyznanie świadczenia dopiero od 1 kwietnia 2007 roku. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z.S. ponownie podkreślił, iż w dniu 4 grudnia 2006 roku wniósł o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, co spowodowało, że nie utracił prawa do zasiłku stałego z uwagi na ciągłość stopnia niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż rodzaje świadczeń oraz tryb i zasady ich udzielania zostały uregulowane w przepisach ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U.Nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Wśród świadczeń z pomocy społecznej, jak wynika z art. 36 ustawy o pomocy społecznej, ustawodawca przewidział m. in. świadczenie w formie zasiłku stałego. Stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeśli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Jak wynika zaś z postanowień ust. 2 i 3 zasiłek stały ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej w wysokości stanowiącej różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 444 złotych i niższa niż 30 złotych miesięcznie. W rozpoznawanej sprawie organy administracji zasadnie uznały, iż skarżący spełnia ustawowo określone przesłanki uprawniające do przyznania zasiłku stałego, tj. posiada orzeczenie o stopniu niepełnoprawności i nie osiąga dochodów. Kwestią sporną pozostawał jedynie moment, od którego świadczenie pomocowe ma zostać skarżącemu przyznane. Należy zauważyć, iż stosownie do art. 102 i art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej świadczenia z pomocy społecznej są udzielane na wniosek osoby zainteresowanej za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, tj. m. in. orzeczeniem potwierdzającym stopień niepełnosprawności. Powszechnie przyjmuje się, iż przepis art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy wniosek o przyznanie świadczenia pomocowego jest pierwszym wnioskiem wszczynającym postępowanie, nie zaś w przypadku, gdy strona występuje o świadczenie w związku z uzyskaniem kolejnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006 roku o sygn. akt I SA/Wa 1253/06 czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 roku o sygn. akt I OSK 353/05). Jak wynika z akt administracyjnych Z.S. uzyskał orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. z dnia [...], w którym stwierdzono umiarkowany stopień niepełnosprawności o charakterze okresowym - do dnia 3 października 2006 roku. Na jego podstawie skarżącemu został przyznany zasiłek stały na okres do dnia 3 października 2006 roku. Z kolejnym wnioskiem o przyznanie zasiłku stałego skarżący wystąpił w dniu 12 kwietnia 2007 roku, przedstawiając orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 8 marca 2007 roku. Orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w T. z dnia [...] wskazuje, iż stopień niepełnosprawności datuje się od 23 lutego 2005 roku, co oznacza, iż mamy do czynienia z kontynuacją stopnia niepełnosprawności. Nie sposób jednak na tle tego konkretnego stanu faktycznego uznać, iż wobec ciągłości stopnia niepełnosprawności wystąpi również kontynuacja prawa do świadczenia z pomocy społecznej. Świadczenie z formie zasiłku stałego jest przyznawane i wypłacane w przypadku spełnienia ustawowo określonych przesłanek. Co do zasady zatem, jeśli osoba uprzednio uprawniona do pobierania zasiłku stałego, przy ponownym ubieganiu się o jego przyznanie przedstawi stosowne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności potwierdzające jego ciągłość, nie powinna zostać naruszona ciągłość w prawie do zasiłku stałego. W tym miejscu warto jednak podkreślić, iż kontynuacji prawa do świadczenia z pomocy społecznej nie determinuje wyłącznie udokumentowana ciągłość w stwierdzonym stopniu niepełnosprawności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi warunkiem kontynuacji jest również wystąpienie przez osobę zainteresowaną do organu orzekającego o niepełnosprawności we właściwym terminie, tj. przed upływem ważności poprzedniego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2005 roku o sygn. akt I OSK 80/05 i z dnia 16 listopada 2006 roku o sygn. akt I OSK 353/05 czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2006 roku o sygn. akt I SA/Wa 1253/06). Jeżeli strona w powyższym terminie wystąpi o potwierdzenie istniejącego stopnia niepełnosprawności, to nawet w przypadku, gdy orzeczenie organu orzekającego zostanie wydane ze znacznym opóźnieniem, okoliczność ta nie wpłynie negatywnie na uprawnienia wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wydane zostało w dniu 8 marca 2007 roku, jednakże strona wystąpiła ze stosownym wnioskiem w dniu 4 grudnia 2006 roku, podczas gdy poprzednie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności straciło ważność w dniu 3 października 2006 roku. W świetle powyższego należy uznać, iż przez dwa miesiące strona nie podjęła działań zmierzających do uzyskania kolejnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, co musi skutkować stwierdzeniem, że przerwana została ciągłość prawa do zasiłku stałego, a wniosek złożony przez skarżącego w dniu 12 kwietnia 2007 roku należy rozpoznawać z uwzględnieniem postanowień wynikających z art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. W konsekwencji zaś wniosek skarżącego o przyznanie zasiłku stałego złożony w dniu 12 kwietnia 2007 roku wywołuje ten skutek, iż świadczenie przyznane jest i wypłacane od miesiąca kwietnia 2007 roku. Wobec powyższego należy uznać, iż organy administracji w sposób prawidłowy ustaliły datę wypłacania zasiłku stałego, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. A.G.