IV SA/Po 46/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi G. R., A. R. i P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania M. R., od decyzji Prezydenta Miasta P. (dalej: Prezydent, organ I instancji) nr [...] (sygn. [...]) z dnia [...].07.2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie części budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i nr [...], ark. [...], obręb Ł., położonych przy ul. [...] i [...] w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. [...], dalej: k.p.a.) i art. 59, 60 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. [...], dalej: u.p.z.p.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r. M. Ś. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i przebudowie części budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i nr [...], ark. [...], obręb Ł., położonych przy ul. [...] i [...] w P.. Prezydent decyzją nr [...] z dnia [...].06.2017 r. ustalił warunki zabudowy dla tego zamierzenia. Organ I instancji wskazał, że w obszarze analizowanym jest istniejąca zabudowa, która pozwalała na ustalenie parametrów dla planowanej zabudowy. Odwołanie od tej decyzji wniósł pełnomocnik M. R., jednego ze współwłaścicieli działki nr [...], objętej tym postępowaniem. SKO po ponownym rozpatrzeniu sprawy w toku postępowania decyzją nr [...] z dnia [...].12.2017 r. uznało, że decyzja Prezydenta z dnia [...].06.2017 r. nie może pozostać w obrocie prawnym z powodu naruszenia przepisów procesowych. Nową decyzją z dnia [...].07.2018 r. Prezydent ustalił warunki zabudowy dla tego zamierzenia. Także i od tej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik M. R., podnosząc że decyzja ta winna zostać uchylona z uwagi na to, że: 1/ narusza art. 6, art.7, art. 10 oraz art. 28 k.p.a, poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie kręgu stron postępowania i oparcie się na niezweryfikowanych informacjach dot. następców prawnych po zmarłym M. C., 2/ narusza art. 61 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z § 12, § 13, § 57 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niewłaściwe zastosowanie i zezwolenie na zabudowę bliżej niż 4 metry od granicy z działką sąsiednią, 3/ naruszenie art. 60 ust .4 u.p.z.p poprzez sporządzenie analizy projektu decyzji i wydanie decyzji przez tę samą osobę, 4/ naruszenie art. 61 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zgodę na niewystarczającą ilość miejsc parkingowych dla planowanej rozbudowy. Mając na uwadze dokumenty zgromadzone w aktach sprawy SKO ustaliło, że organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, mające w sprawie zastosowanie i przeprowadził postępowanie bez naruszenia norm prawa procesowego w tej sprawie, co spowodowało utrzymanie zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym. Tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy oraz przesłanki, jakie muszą zostać spełnione, aby mogła zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy regulują przepisy u.p.z.p. oraz aktu wykonawczego do tejże ustawy: rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie). Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, iż dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku zaś braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). SKO powołało regulacje prawne u.p.z.p. i rozporządzenia i wskazało, że postępowanie organu I instancji było z nimi zgodne. W części graficznej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania, załączonej do akt sprawy (karty nr [...] akt), obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia i obejmuje on głównie tereny zabudowane budynkami wielorodzinnymi. Zamierzenie dotyczy nadbudowy dwóch kondygnacji na istniejącym budynku wielorodzinnym, który jest usytuowany pomiędzy dwoma wyższymi budynkami wielorodzinnymi. Ta nadbudowa pozwoli praktycznie zrównać wysokość budynku rozbudowywanego do wysokości budynków sąsiednich. Nadbudowa nie zwiększa powierzchni zabudowy na tym terenie, pozwoli tylko na zwiększenie ilości mieszkań w tym budynku o cztery. Zarzuty zgłaszane dot. naruszenia prawa materialnego nie mogły zostać uwzględnione. Organ II instancji podkreślił, że, zamierzenie dotyczy nadbudowy istniejącego budynku. W tym przypadku zwiększenie wysokości budynku, którego dotychczasowa wysokość wyraźnie odstaje od zabudowy przyległej jest w pełni uzasadniona. Samo cofnięcie nadbudowy nie powoduje dysonansu przestrzennego, gdyż zabudowa przyległa wzdłuż tej samej pierzei ul. [...] nie posiada wyjątkowych walorów architektonicznych (karta akt 102 ) a ponadto na taki kształt zamierzenia wyraził zgodę Miejski Konserwator Zabytków, który jest jedynym uprawnionym podmiotem do wypowiadania się w kwestii walorów architektonicznych w przypadku inwestycji w obszarach podlegających ochronie konserwatorskiej. Zabudowa w obszarze analizowanym została opisana wystarczająco szczegółowo w analizie urbanistycznej. W tej sprawie inwestor wyraźnie i dokładnie przedstawił pełny kształt tego zamierzenia a skoro Miejski Konserwator Zabytków wyraził zgodę na tę rozbudowę w tym kształcie to oczywistym jest, że jest to wystarczająca przesłanka do zaakceptowania tego zamierzenia w tym konkretnym kształcie, określonym we wniosku. Samo opracowanie analizy, wyników analizy i projektu decyzji nie stanowi naruszenia prawa, to brzmienie decyzji zostało także zaakceptowane przez Miejskiego Konserwatora Zabytków. Decyzja jest podpisywana z upoważnienia Prezydenta Miasta Poznania i jest ona zgodna z prawem, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. SKO stwierdziło, że żaden z przepisów prawa, obowiązujących na tym etapie procesu inwestycyjnego, związanego z ustalaniem warunków zabudowy nie wymaga bezwzględnie ustalenia konkretnej i ścisłej ilości miejsc postojowych dla planowanego zamierzenia. Takie stanowisko potwierdza także orzecznictwo sądowoadministracyjne ( vide wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...].03.2014r. sygn. II SA/Po [...] ). Skoro inwestor zaakceptował, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy mają być zabezpieczone 4 miejsca postojowe, po jednym na każdy nowoprojektowany lokal mieszkalny to brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania decyzji o warunkach zabudowy w tej sprawie. Powoływanie się przy próbie zanegowania decyzji o warunkach zabudowy na przepisy dotyczące warunków technicznych budynków i ich usytuowania, skoro są to przepisy wydane w oparciu o ustawę prawo budowlane, jest niedopuszczalne na tym etapie procesu inwestycyjnego, który kończy się wydaniem decyzji w sprawie warunków zabudowy. Na tym etapie procesu inwestycyjnego wystarczająca jest ocena zgodności zamierzenia z ustaleniami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako przepisami prawa materialnego, mającymi w tej sprawie zastosowanie. Ponieważ zamierzenie dotyczy nadbudowy istniejącego budynku wielorodzinnego w taki sposób aby swoją wysokością był zbieżny z zabudową na działce nr [...] (budynek po drugiej stronie ma inny kształt dachu i wyższą wysokość), trudno znaleźć potwierdzenie zarzutów o przyjęciu przez organ I instancji błędnych ustaleń faktycznych i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niewyczerpująco zebrany i niewnikliwie rozpatrzony materiał dowodowy oraz niedostateczne wyjaśnienie rozstrzygnięcia, a w konsekwencji wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w sytuacji, gdy organ winien wydać decyzję odmowną. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób wyraźny, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, preferują prymat uprawnień właścicielskich dla zagospodarowania własnego terenu. Niezasadny jest także ostatni zarzut odwołującego się w tej sprawie, dotyczący błędnych ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia następców prawnych po zmarłym M. C.. Prezydent Miasta P. wystąpił do K. C. pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. o wskazanie spadkobierców po zmarłym M. C. a gdy nie było przeprowadzonego postępowania spadkowego o podanie osoby, która sprawuje faktyczny zarząd majątkiem masy spadkowej. W aktach sprawy znajduje się mail (karta akt 375), z którego wynika, że K. C. sprawuje faktyczny zarząd majątkiem masy spadkowej po zmarłym M. C.. Zatem ta okoliczność w ocenie organu I instancji jak i w ocenie tutejszego Kolegium nie budzi żadnej wątpliwości. Decyzja organu II instancji zaskarżona została przez M. R., działającego przez fachowego pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W toku postępowania w jego miejsce weszli następcy prawni: G. R., A. R. i P. R.. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 10 oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 30 § 5 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w zakresie kręgu stron postępowania, oparcie się na niezweryfikowanych informacjach (e-mailu) dotyczących następców prawnych oraz rzekomego zarządcy majątku spadkowego po zmarłym M. C. bez ich potwierdzenia oraz pozyskania jednoznacznych dowodów na wykazanie tej okoliczności, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie kręgu uczestników postępowania, jak również brak poszerzenia kręgu uczestników o aktualnych współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w P.. 2. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt. 2 lit. c) u.p.z.p. w zw. z § 12, § 13, § 57 i § 60 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zezwoleniu na zabudowę w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią, na której stoi nieruchomość, z otworem okiennym skierowanym na nieruchomość objętą inwestycją, a w konsekwencji wpływ na interes osób trzecich i odebranie dostępu do światła naturalnego oraz zacienienie pomieszczeń. 3. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez sporządzenie wyników analizy, projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy przez tę samą osobę. 4. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt. 2 lit. c) u.p.z.p. w zw. z § 18 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu niewystarczającej ilości miejsc postojowych koniecznych do prawidłowej obsługi komunikacyjnej inwestycji, w tym również miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. ustalającą warunków zabudowy. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy u.p.z.p, a w szczególności przepis art. 61 ust.1 pkt 1-5. Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 4 u.p.z.p.). Wymagania, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostały określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Z kolei elementy składowe, jakie powinna zawierać analizowana decyzja wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 54 u.p.z.p., stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z [...].12.2012 r., II OSK [...], Lex nr 1367308, wyrok NSA z [...].10.2010 r., II OSK [...], Lex nr 746623). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Oznacza to, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W myśl art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), o ile nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach Rozporządzenia. Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Warunki, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostały określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W pkt 1 w/w przepisu określono tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, która ma m.in. na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji. Zachowanie tego elementu oznacza, że projektowane przedsięwzięcie mieścić się musi w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, W. 2004, str. 500). Skoro wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to nie można pomijać aspektu ładu przestrzennego. Celem tego przepisu, zgodnym z wymogami ładu przestrzennego, jest bowiem dopuszczenie do zmiany sposobu zagospodarowania terenu jako uzupełnienie już istniejących sposobów zagospodarowania, przy czym należy opowiedzieć się za nadaniem pojęciu sąsiedztwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. znaczenia szerokiego. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymóg zasady "dobrego sąsiedztwa" winien być zatem realizowany przy zachowaniu tej podstawowej zasady planowania przestrzennego. Przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne – stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawierającego definicję legalną tego pojęcia. A zatem, wyznaczanie obszaru analizowanego celem przeprowadzenia analizy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy winno uwzględniać zasadę "dobrego sąsiedztwa" w aspekcie naczelnej zasady zachowania "ładu przestrzennego". W orzecznictwie podkreśla się, iż wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy. Warunkiem dopuszczenia lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na analizowanym obszarze jest to, aby analiza urbanistyczna uzasadniała podjęte rozstrzygnięcie, poparte oceną zachowania ładu przestrzennego. Kontynuacja funkcji oznacza, iż nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna ) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. otwiera możliwość dokonania analizy zabudowy na większym obszarze, a nie tylko na jednej działce sąsiedniej i to działce bezpośrednio graniczącej z działką, na której planowana jest nowa zabudowa. Temu celowi służy wyznaczenie obszaru analizowanego. Decyzja o warunkach zabudowy terenu ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Decyzja ta określa parametry przyszłej inwestycji w takim zakresie, w jakim przewiduje to ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestią o fundamentalnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy jest stwierdzenie, czy planowana inwestycja, oprócz spełnienia innych wymogów, będzie mieściła się w zakresie pojęcia "dobrego sąsiedztwa", a więc czy jej realizację można będzie w przyszłości zakwalifikować jako kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Ustalenie spełnienia tych przesłanek następuje poprzez porównanie obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzenia. Pojęcie "kontynuacja funkcji" jakim posłużono się w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości planowanej zabudowy pod względem rodzaju i charakteru planowanych usług lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Stąd też wywnioskować można, że kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym (wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] października 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa [...], CBOSA). Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w wypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa wart. 88 ust. 1, 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jako warunek konieczny organ musi zatem ustalić, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana oraz, czy teren i planowana inwestycja spełnia pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Oznacza to, że w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do funkcji wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (kontynuacja gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (vide: wyrok NSA z dnia [...] marca 2012 r., sygn. akt II OSK [...],CBOSA). W zakresie kontynuacji funkcji mieści się zatem taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Z treści art. 61 u.p.z.p. jasno wynika, że wprowadzone przez ustawodawcę pojęcie działki sąsiedniej zabudowanej w sposób określony w ustawie dla potrzeb decyzji o warunkach zabudowy stanowi swoistego rodzaju tamę, granicę dla zabudowy terenów, dla których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, w szerokim rozumieniu tego pojęcia z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, która jednakże nie może być pojmowana zbyt rozlegle i którą dla każdego przypadku określa się oddzielnie (por.: Z Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, W. 2004, str.493-495). Oczywiście tak rozumiana działka sąsiednia może mieć charakter działki graniczącej bezpośrednio z terenem zamierzonej inwestycji (sąsiedztwo w znaczeniu wąskim) lub może znajdować się w pewnej odległości, pozwalającym na realizację przesłanek art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (znaczenie sąsiedztwa w ujęciu szerokim). W orzecznictwie sądowym, jak i w nauce prawa administracyjnego, mocno osadzony jest pogląd, że pojęcie "działki sąsiedniej", powinno być interpretowane funkcjonalnie i należy je odnosić do wszystkich nieruchomości znajdujących się na obszarze analizowanym, a nie tylko do nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestora (tak: wyrok NSA z dnia [...] maja 2008 r. sygn. akt II OSK [...], z dnia [...] kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK [...]). Przyjmuje się zatem, że działka sąsiednia to nieruchomość położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną, którą dla każdego przypadku należy określić oddzielnie. Należy przy tym podkreślić, że w każdym przypadku należy się kierować ratio legis art. 61 u.p.z.p., którym jest utrzymanie ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Celem art. 61 u.p.z.p. jest powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 Rozporządzenia. Sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej ma fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analizy architektoniczno - urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ analiza jest odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie treści tego dokumentu i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy. Sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określają przepisy rozporządzenia, które stanowi, iż przez pojęcie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi (§ 2 pkt 2 rozporządzenia). Natomiast mówiąc o cechach zabudowy i zagospodarowania terenu – należy przez to rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu (§ 2 pkt 3 rozporządzenia). Z kolei obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania (art. 2 pkt 4 rozporządzenia). W myśl § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Ustawodawca pozostawił organom administracji swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, iż ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach, nie zaś ograniczać się do obszaru wzdłuż drogi, przy której leży działka objęta wnioskiem (tak wyrok WSA w Łodzi z dnia [...] października 2007 r., sygn. akt II SA/Łd [...], Lex 394803). Trzeba jednak mieć na uwadze fakt, że każda sprawa w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy stanowi indywidualny przypadek i wymaga odrębnej analizy w kontekście ochrony istniejącego ładu przestrzennego. W celu przedstawienia motywów swego rozstrzygnięcia oraz przekonania stron postępowania do swej decyzji organ administracji winien wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji przyczyny przyjęcia takiego, a nie innego obszaru analizowanego. Przepis § 3 rozporządzenia określa bowiem minimalne granice obszaru analizowanego, co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną (wyrok NSA z dnia [...] sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK [...], Lex 488144). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wadliwe ustalenie granic obszaru analizowanego jest przeszkodą uniemożliwiającą właściwe określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (tak wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] września 2007 r., sygn. akt II SA/Po [...], Lex 376849). Tylko wyznaczenie obszaru analizowanego na aktualnej mapie gwarantuje, że ocena przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. zostanie dokonana na podstawie rzeczywistego stanu zagospodarowania terenu wokół nieruchomości, na której zaplanowano inwestycję. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W orzecznictwie wskazuje się, że dokonana analiza urbanistyczna wniosku i ocena wniosków z tej analizy płynących może nastąpić wyłącznie w postępowaniu przed organem I instancji, albowiem gdyby takie postępowanie przeprowadził organ odwoławczy, stanowiłoby to rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego statuowanej w art. 15 k.p.a. (zob. m.in. wyrok NSA z [...] marca 2011 r., sygn. akt II OSK [...],CBOSA). Sąd orzekający stwierdza prawidłowe wytyczenie przez Prezydenta obszaru analizowanego i sporządzenie analizy. Wprawdzie – w świetle treści § 3 ust. 2 rozporządzenia - co do zasady istnieje możliwość poszerzania granic obszaru analizowanego, lecz jedynie w uzasadnionych przypadkach. Na wyznaczonym obszarze przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w oparciu o jej wyniki ustalono wymagania dla zamierzonej inwestycji. W ocenie Sądu procedura ta została przeprowadzona prawidłowo, zgodnie z powołanymi wyżej regulacjami prawnymi i organy obu instancji zasadnie stwierdziły ziszczenie się przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 p.p.s.a. Sąd nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi Co do zarzutów koncentrujących się wokół nieprawidłowego – zdaniem skarżących – ustalenia kręgu uczestników postępowania (następcy prawni współwłaściciela nieruchomości przy ul. [...] oraz współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...]) stwierdzić należy, że nawet ewentualne wykazanie nieprawidłowości w tym zakresie nie mogłoby prowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie II OSK [...] (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA): "tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, co powoduje spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się to tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wykładać w ten sposób, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym należy uwzględniać wolę podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone. Podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może skutecznie podnieść tylko osoba, której ona bezpośrednio dotyczy, a Sąd może ją uwzględnić z urzędu tylko w przypadku wniesienia przez taki podmiot stosownego środka zaskarżenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia [...] listopada 2013 r., II OSK [...], z dnia [...] października 2012 r., sygn. akt II OSK [...], z dnia [...] stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK [...]; z dnia [...] października 2009 r. sygn. akt II OSK [...])." Co do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to - jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] lutego 2014 r., sygn. akt II OSK [...] (CBOSA) ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie dopuszczalna jest zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie jest zgodne z przepisami szczególnymi. W decyzji tej określa się podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Podkreślenia bowiem wymaga, że realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy natomiast przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki. Normy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zostały wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, mają więc zastosowanie do późniejszego etapu inwestycyjnego - to projektowany i wznoszony obiekt musi im odpowiadać (art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego). Zgodność z nimi nie jest wymagana na etapie ustalania przeznaczenia terenu, określenia sposobów zagospodarowania i warunków planowanej zabudowy. Nie może być zatem przedmiotem badania w tym postępowaniu (zob. wyrok NSA z dnia [...] listopada 2013 r., sygn. akt II OSK [...]; wyrok NSA z dnia [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK [...]). Nieuzasadniony jest zatem zarzut dotyczący zacienienia. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że ochrona interesów osób trzecich, przewidziana w art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 u.p.z.p, na etapie warunków zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 8 p.b., obowiązany jest uwzględnić organ architektoniczno-budowlany. Wobec tego nie może być ona tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę. Na etapie ustalania warunków zabudowy określane są warunki brzegowe dla planowanej inwestycji, wynikające z przeprowadzonej zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p analizy funkcji i cech zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Natomiast w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę organ architektoniczno- budowlany ocenia zgodność robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego. Kwestionowanie zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi (a więc m.in. z rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. Nr 75, poz. 690), może mieć miejsce jedynie w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę. (vide wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...].09.2016r., sygn. II SA/Go [...], publ. LEX nr 2150925). W odniesieniu do zarzutu pominięcia określenia wymagań dotyczących ochrony osób trzecich w szczególności w zakresie zapewnienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi należy więc wskazać, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określając jedynie w ogólnym zakresie jaka inwestycja na danym terenie może zostać zrealizowana, nie przesądza o konkretnych rozwiązaniach projektowych (technicznych) przyszłego budynku. Inny jest przedmiot postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a inny - postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Inny jest w związku z tym zakres ochrony osób trzecich w każdym z tych postępowań. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy - do której to ochrony organ jest zobowiązany z mocy art. 54 pkt 2 lit. d w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. - nie może być więc oceniana w takim zakresie, w jakim nastąpi to na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, tj. w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa [...], CBOSA). Z uwagi na powyższe w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie można skutecznie powoływać się na argumenty dotyczące ewentualnego zacienienia działki sąsiedniej w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji. Takie kwestie mogą być rozważane i ewentualnie uwzględnione w postępowaniu, którego przedmiotem jest uzyskanie pozwolenia na budowę (np. wyroki WSA w Warszawie z dnia [...] czerwca 2005 r., sygn. IV SA/Wa [...], z dnia [...] lipca 2005 r., sygn. IV SA/Wa [...]; z dnia [...] marca 2006 r., sygn. IV SA/Wa [...]). Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym, to jest dotyczącym pozwolenia na budowę. Odrębną kwestią (nie podlegająca jednak badaniu i ocenie w sprawie niniejszej) jest też dopuszczalność istnienia otworu okiennego w budynku położonym przy ul. [...] w granicy z działką nr [...]. Odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia ilości miejsc postojowych, stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony. Art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych i postojowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Z treści powołanego przepisu wynika jedynie wymóg określenia w decyzji o warunkach zabudowy warunków obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji (por. wyrok NSA z dnia [...] lipca 2009r., sygn. akt II OSK [...], wyrok NSA z dnia [...] sierpnia 2016r. sygn. akt II OSK [...], wyrok NSA z dnia [...] października 2015r. sygn. akt II OSK [...], wyrok NSA z dnia [...] marca 2012r. sygn. akt II OSK [...] oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia [...] listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa [...], a także z dnia [...] marca 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa [...], wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] października 2013r., sygn. akt IV SA/Po [...], publ. CBOSA). Jako dopuszczalne należało zatem przyjąć określenie w decyzji o warunkach zabudowy jedynie minimalnej ilości miejsc parkingowych. Z kolei określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje na późniejszym etapie, tj. na etapie tworzenia projektu budowlanego (w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę) z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz uwzględnieniem § 19 - 21 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z dnia [...] września 2016 r. sygn. akt II OSK [...], LEX nr 2143531, wyrok NSA z dnia [...] grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK [...], LEX nr 1367321). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela przywołanego w skardze poglądu, jakoby pracownik organu, który jako urbanista przygotował analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także projekt decyzji o warunkach zabudowy, nie powinien następnie wydawać decyzji o warunkach zabudowy. Zauważyć należy, że w praktyce organów administracji z reguły dominuje zwyczaj, iż to architekt bądź urbanista przygotowuje analizę (by później na jej podstawie sporządzić tzw. "wyniki analizy" będące załącznikiem do decyzji), to jednak zgodnie z przepisami nie musi on osobiście zbierać danych i przeprowadzać samej analizy urbanistycznej. Obowiązek taki formalnie leży w gestii "właściwego organu" (zob. § 3 ust. 1 rozporządzenia). Z uwagi na specjalistyczną materię, jaka powinna znaleźć się w decyzji ustalającej warunki zabudowy, ustawodawca w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., podobnie jak i w art. 50 ust. 4 tej samej ustawy, zawarł natomiast wymóg, aby sporządzenie projektu decyzji wraz z wynikami analizy (czyli wnioskami wyprowadzonymi z zebranego materiału analizy), powierzono osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego. W niniejszej sprawie nie było przedmiotem sporu, że tak wyniki analizy, jak i projekt decyzji organu I instancji zostały sporządzone przez uprawniona osobę. Ta sama osoba podpisała następnie decyzję z upoważnienia Prezydenta Miasta jako Kierownik Oddziału Urbanistyki. W obowiązującym porządku prawnym Sąd nie znajduje regulacji, które by takiej sekwencji zdarzeń zabraniały. W szczególności brak jest podstaw do przyjmowania, by wyniki analizy i sporządzony projekt decyzji były swego rodzaju dowodami podlegającymi ocenie przez organ wydający decyzję. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie II OSK [...] (CBOSA): "W sytuacji bowiem, gdyby wójt (burmistrz, prezydent) był wpisany na taką listę, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby samodzielnie taki projekt decyzji sporządził i następnie wydał decyzję. Zatem okoliczność, że niniejszej sprawie osoba sporządzająca projekt decyzji była jednocześnie Naczelnikiem Wydziału Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska zasadniczo nie powinna skutkować ani jej wyłączeniem od prowadzenia sprawy, ani też wyłączeniem organu od rozpoznania sprawy. "Urbanista lub architekt będący autorem decyzji nie musi, ale może być pracownikiem administracji. Jego autorstwo powinno być udokumentowane w aktach sprawy" (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego wydanie 6, Wydawnictwo Beck W. 2011 r. s. 400)." Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.