VII SA/Wa 1117/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] dnia [...] października 2008 r. Prezydent [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju [...] oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) - odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2004 r. którą udzielono T. i M. O. pozwolenia na budowę wolnostojącego garażu na nieruchomości przy ulicy [...] (dz. nr ew. [...] z obrębu [...]) w W. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z zatwierdzonym decyzją z dnia [...] października 2004 r. projektem budowlanym garaż usytuowany został w odległości 6,37 m ścianą z dwoma bramami garażowymi od granicy z działką sąsiednią przy ulicy [...] należącą do Z. B. oraz w odległości 3,0 m ze ścianami bez okien od granicy z działkami położonymi przy ulicy [...] i ul. [...]. W postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania pozwolenia na budowę garażu Z. B. właściciel nieruchomości położonej przy ul. [...], nie brał udziału, w związku z czym w dniu 1 czerwca 2005 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] października 2004 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. wznowiono postępowanie, a następnie wobec ustalenia, iż nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa gdyż wnioskodawca nie jest stroną postępowania, odmówiono uchylenia decyzji z [...] października 2004 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. B., po rozpatrzeniu którego Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1kpa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż złożenie podania o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które winno się zakończyć załatwieniem sprawy w trybie art. 149 kpa, to jest wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, bądź decyzją o odmowie wznowienia postępowania. W postępowaniu wstępnym organ winien ustalić czy wniosek o wznowienie złożono w terminie, o którym mowa w art. 148, a także czy z żądaniem wznowienia wystąpiła strona postępowania. Ponieważ ustalenie, czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu stanowi jedną z podstaw, która podlega badaniu dopiero w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia o wznowieniu, organ I instancji niewadliwie wznowił postępowanie i po ustaleniu., że podanie o wznowienie nie pochodzi od strony postępowania wydał decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 kpa uznając, że nie wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa. Wojewoda [...] podkreślił, że w postępowaniu zakończonym decyzję z dnia [...] października 2004 r. Prezydent [...] wyznaczył obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmujący wyłącznie dz. nr ew. [...] obr. [...]. Oznacza to, że krąg podmiotów posiadających status strony postępowania zamyka się w osobie inwestora. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległości wyznaczone dla garaży zamkniętych odnoszą się do ich usytuowania względem okien budynków opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży. Natomiast odległość względem budynków mieszkalnych określona jest w § 12 cytowanego rozporządzenia i wynosi odpowiednio 3 m dla sytuowania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych oraz 4 m dla budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w stronę granicy działki. W niniejszej sprawie ściana garażu, w której znajduje się brama wjazdowa zlokalizowana jest w odległości 6,37 m od granicy działki Z.B., a zatem nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia. Zdaniem organu zarzuty Z. B. dotyczą w istocie naruszenia jego interesu faktycznego ( zwiększony hałas, spaliny, kurz), a nie interesu prawnego. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się Z. B. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił decyzji Wojewody [...]: 1) naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż skarżący nie jest stroną w sprawie, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie wyjaśnienie podnoszonych przez skarżącego istotnych okoliczności faktycznych tj. art. 7, 77 par. 1, 80 i 138 kpa, a także brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia /art. 107 par. 3 kpa/. Wskazał, iż został pominięty jako strona w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę garażu na sąsiedniej nieruchomości mimo, iż jego działka graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji. Nie kwestionuje budowy samego garażu i jego posadowienia względem granicy z działką, ale nie zgadza się na usytuowanie podjazdu i miejsc postojowych naprzeciwko okiem jego budynku mieszkalnego. Wskazuje, że podjazd został wyniesiony ponad 0,5 m w stosunku do poziomu gruntu rodzimego, co powoduje spływ wód opadowych wprost na jego działkę takie usytuowanie wjazdu do garażu narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podjazd do garażu prowadzi wzdłuż całej granicy z jego nieruchomością ( w odległości 0,4 m od granicy), a na nim usytuowane są miejsca postojowe. Na jego działce od tej strony znajduje się budynek mieszkalny, z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (sypialnia, pokój dzienny). Zdaniem skarżącego nie uznanie go, w tych okolicznościach, za stronę postępowania, tym bardziej, że na jego wniosek jako strony wznowiono postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] października 2004 r., jest całkowicie niezrozumiała i bezzasadna. Podnosząc powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Na wstępie należy wyjaśnić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ją wydano było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 kpa. Podstawą prowadzenia takiego postępowania jest zawsze, zgodnie z art. 149 § 2 kpa, postanowienie o wznowieniu postępowania. Przed wydaniem postanowienia obowiązkiem organu jest zbadanie czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 kpa oraz czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 kpa. W tej fazie postępowania organ administracji bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe, bądź podmiotowe stanowiące o niedopuszczalności wznowienia. Na tym etapie organ administracji bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Jeśli jednak wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i zawiera stwierdzenie wywodzące, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowanie prowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Na tym etapie postępowania organ administracji może dopiero przeprowadzić merytoryczną oceną materiału sprawy i dokonać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 22 października 1998 r., IV SA 116/98 nie publ.) Z tych względów za niezasadny należy uznać zarzut, iż organ nie mógł odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Ustalenie braku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. ustalenie, że podmiot wnoszący o wznowienie postępowania nie ma przymiotu strony pociąga za sobą wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. W niniejszej sprawie organ jednak wadliwie wykazał, iż wniosek Z. B. o wznowieniu postępowania nie pochodzi od strony. Jak wynika z akt sprawy już w podaniu o wznowienie skarżący wskazywał na nieprawidłowe usytuowanie wjazdu do garażu i miejsc postojowych, co jego zdaniem narusza przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu mimo, że posiadał przymiot strony. Wobec tak sformułowanego wniosku obowiązkiem organu było ustalenie czy wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody [...], iż o braku przymiotu strony skarżącego przesądza zlokalizowanie garażu w odległości od granicy działki nie naruszającej warunków technicznych. Wbrew twierdzeniu organu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., określają także odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej, stanowiąc w § 19 ust. 2 pkt 1, iż odległość ta, w przypadku do czterech stanowisk włącznie, nie może być mniejsza niż 3 m. Jak wynika z akt postępowania projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia [...] października 2004 r. sytuował garaż w odległości 6,3 m od granicy działki skarżącego jednakże z opisu technicznego wynika, że na działce przewidziano także parkingi (wyłożone kostką granitową), na których znajdują się dwa miejsca postojowe na tyłach domu, jedno od frontu i dwa w projektowanym garażu ( pkt 3.5 – zagospodarowanie działki i miejsca parkingowe) W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 28 kpa " stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 kpa oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r., IV 2164/97). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż oceny legitymacji Z. B. organ nie mógł dokonać jedynie na podstawie lokalizacji budynku garażu, ale powinien wszechstronnie rozważyć w kontekście art. 28 kpa czy nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] października 2004 r., którą udzielono pozwolenia na budowę wolnostojącego garażu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.