I SA/Kr 663/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.) WSA Piotr Głowacki Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 20 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności - skargę oddala - UZASADNIENIE Postanowieniem z 26 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. S. (nr [...]_2) określił T. W. – nazywanemu dalej "Skarżącym", wysokość nieprzekazanych organowi egzekucyjnemu kwot z zajęcia wierzytelności w wysokości [...] zł. Orzeczenie to zostało wydane w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym względem K. W. – nazywanego dalej "Zobowiązanym", prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. H. K. W.. W toku tego postępowania organ egzekucyjny, zawiadomieniem z 9 czerwca 2015 r., zajął wierzytelność pieniężną u Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. T. T. W., na łączną kwotę [...]zł. Zawiadomienie zostało doręczone Skarżącemu 15 czerwca 2015 r. Ponieważ Skarżący nie przekazał w wyznaczonym terminie środków, ani nie złożył oświadczenia, organ, ponagleniem z 28 sierpnia 2017 r., wezwał dłużnika zajętej wierzytelności do bezzwłocznego udzielenia odpowiedzi. Skarżący nie ustosunkował się do ponaglenia. W związku z powyższym organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 71a § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej jako "u.p.e.a."), 24 października 2018 r. przeprowadził kontrolę prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. W jej wyniku organ ustalił, że Skarżący zakupił u Zobowiązanego towar na kwotę [...]zł, co zostało udokumentowane siedmioma fakturami wystawionymi w okresie od 31 lipca 2015 r. do 31 maja 2016 r. – czyli w okresie po otrzymaniu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Skarżący wskazał jednak, że faktury te zostały opłacone przez 15 czerwca 2015 r., na dowód czego okazał umowę z 20 stycznia 2015 r. dotyczącą wykonania określonych towarów dla Zobowiązanego do końca maja 2016 r., fakturę proforma wystawioną 20 stycznia 2015 r. oraz szereg dowodów wpłat tytułem tejże faktury proforma dokonanych w okresie od 20 stycznia 2015 r. do 6 maja 2015 r. Zdaniem organu, przedstawione przez Skarżącego dokumenty nie obrazują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych i zostały wytworzone w celu wykazania, że do zapłaty za dostarczony towar doszło przed zajęciem wierzytelności. Wskazując na art. 19a ust. 8 oraz art. 106b ust. 1 pkt 4 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.; dalej jako "u.p.t.u.") organ zwrócił uwagę, że za każdym razem, gdy Skarżący miał otrzymywać zapłatę za fakturę proforma, powinien był wystawiać fakturę VAT i ująć ją w ewidencji. Niemniej jednak żadnej z tych wpłat nie zaewidencjonowano i nie potwierdzono fakturą VAT. Dalej organ zwrócił uwagę, że z przedstawionych dowodów wpłat miało wynikać, iż Zobowiązany zapłacił za całość towarów w okresie od 20 stycznia 2015 r. do 6 maja 2015 r., chociaż pierwsza dostawa miała miejsce dopiero 21 lipca 2015 r., ostatnia zaś 31 maja 2016 r., co wynika z druków WZ. Ponadto z umowy oraz faktury proforma wynikało, że łączna wartość transakcji wynosiła [...] zł, podczas gdy zsumowana wartość transakcji uwidocznionych w fakturach VAT wystawianych przy dostawie wynosiła [...] zł. Nieścisłości pojawiły się również przy datowaniu dowodów wpłaty. Dowód nr [...] miał zostać wystawiony 20 lutego 2015 r., a na dowodzie nr [...] widnieje data 4 lutego 2015 r. Organ uwzględnił również bliskie relacje rodzinne łączące strony umowy, T. W. i K. W. są bowiem braćmi, co uprawdopodabnia, że działali razem w celu doprowadzenia do bezskuteczności egzekucji prowadzonej względem Zobowiązanego. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący argumentował, że art. 19a ust. 8 u.p.t.u. został niezasadnie zastosowany, a na poparcie swojego stanowiska odwołał się do interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 lipca 2017 r. ([...]). Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, że przedstawiona przez niego dokumentacja została stworzona na potrzeby postępowania. Ponadto Skarżący wskazał, że umowa z 20 stycznia 2015 r. została rozwiązana na mocy porozumienia z 26 stycznia 2015 r. Przedstawił również dowód wpłaty z 31 maja 2016 r., z którego wynika, że zwrócił Zobowiązanemu kwotę [...]zł. Postanowieniem z 20 marca 2019 r. ([...]), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w pełni podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. S.. Ponadto w motywach postanowienia organ zwrócił uwagę, że Skarżący nie przedstawił załączonych do zażalenia dokumentów w toku kontroli, jak również nie odpowiedział na wcześniejsze wezwania do złożenia wyjaśnień, co przemawia za tym, iż wcześniej nie istniały. Przy czym dowód wpłaty z 31 maja 2016 r. potwierdza, że Skarżący zapłacił wskazaną w nim kwotę z pominięciem organu egzekucyjnego. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: - zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów poprzez działanie naruszające mir domowy, poczucie bezpieczeństwa, zdrowie psychiczne i fizyczne, zmierzające do dokonania działań egzekucyjnych przed możliwością strony do obrony w sądzie. Działania te doprowadziły w ciągu ostatnich lat mnóstwo firm do upadłości, a rodzin do rozpadu, pomimo późniejszego stwierdzenia braku winy oskarżonych przez fiskusa osób w sądzie. Straty te nie są możliwe do odzyskania nawet w wyniku uzyskania w późniejszym okresie odszkodowania od Skarbu Państwa, który to z pieniędzy podatników pokrywa szkody wyrządzone przez organy egzekucyjne prowadzące w takie sposób czynności; - prawa poprzez stosowanie przepisów w sposób umożliwiający obejście i naruszenie prawa, a wobec art. 58 k.c. wykonywania bezwzględnie nieważnych czynności prawnych, na których podstawie dokonywano i nadal dokonuje się licznych naruszeń w postaci prowadzonej egzekucji doprowadzając do nieuzasadnionej utraty zdrowia i majątku przez osoby, wobec których toczy się egzekucja; - prawa Skarżącego do sądu, poprzez zamiar rozpoczęcia egzekucji na podstawie postanowień przed możliwością odwołania się do sądu; - stosowania wadliwego prawa w celu dokonywania działań egzekucyjnych bez wyroku sądowego na podstawie własnych tytułów wykonawczych, które to działanie jest tożsame z działalnością banków wystawiających Bankowe Tytuły Egzekucyjne i które to działanie zostało uznane za sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego oraz Konstytucją RP: - prawa do skorzystania z instytucji umorzenia i przedawnienia zaległości, poprzez celowe i pozorne działania (nie dające efektów w związku z prowadzoną egzekucją) zmierzające do przerwania biegu terminu przedawnienia pomimo posiadania wiedzy o bezskuteczności swoich działań i sytuacji finansowej K. W. w 2013 r., jak wynika z uzasadnienia wniosku Urzędu Skarbowego w N. S. o ogłoszenie zakazu prowadzenia działalności wobec K. W.. Urząd Skarbowy celowo przez wiele lat nie podejmował działań, jednocześnie naliczając odsetki, generując koszty egzekucyjne oraz przerywając ciągle bieg przedawnienia, działając na szkodę Skarbu Państwa i interesu publicznego, społecznego; - prawa poprzez bezpodstawną odmowę przyjęcia dowodów za prawdziwe jedynie na podstawie własnych domniemań, który w przypadku braku mocnych znaczących dowodów nie mogą stanowić o orzekaniu na niekorzyść podatnika; - prawa poprzez stwierdzenie, że Skarżący powinien był żądać wystawienia faktur bez informacji odnośnie ilości, rodzaju towaru i ceny; - prawa poprzez stwierdzenie organu odwoławczego, że Skarżący powinien dysponować nienależnymi mu środkami, co stanowiło kradzież wobec prawa. Świadczy to o fakcie, że organ podejmuje decyzji stronniczo, na podstawie domniemań, nie dopuszczając dodatkowych twierdzeń i dowodów jedynie w związku z brakiem przedstawienia ich w okresie wcześniejszym. Dodatkowo znaczna część tekstu w dwóch różnych postanowieniach stanowi treść skopiowaną, bezcelową, nie wnoszącą nic do postanowienia, a sugerującą jedynie, że organ może podejmować dowolne decyzji, co daje osobom odwołującym się poczucie braku zaufania do rzetelności wykonywanych przez organ czynności; - prawa poprzez celowe doprowadzenie do egzekucji z majątku osób, których wina nie została stwierdzona przez sąd oraz prowadzenie tych działań bez dowodów, na podstawie domniemań i przy rażącym łamaniu prawa mówiącego, że w takich przypadkach powinno orzekać się na korzyść podatnika; - prawa poprzez działania przeczące zasadom logicznego rozumowania, np. wysyłanie ponagleń w okresie, w którym nie stanowią one ponaglenia, a jedynie przypomnienie, będące działaniem pozornym celowym, mającym doprowadzić podatników do popełnienia błędu lub niedopatrzenia, jak również do braku posiadania dowodów ze względu na brak obowiązku ich przechowywania. Działania takie zmierzają także do uniemożliwienia rzetelnego i szybkiego odniesienia się przez podatników do zdarzeń z przeszłości, co w związku z prowadzoną działalnością i ogromem zdarzeń biznesowych i firmowych stanowi ogromne utrudnienie; - prawa poprzez stosowanie przepisów niejasnych i późniejsze egzekwowanie błędnie zrozumianych przez podatników treści i okoliczności na korzyść fiskusa. Treść wezwania w zawiadomieniu, jak również brak szczegółowej treści upomnienia stanowi przykład; - prawa przez brak stosowania przepisów z innych źródeł prawa odnośnie stosowania umorzenia postępowania i tytułów egzekucyjnych z urzędu, m.in. brak stosowania artykułów Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego; - prawa poprzez prowadzenie czynności kontrolnej pod nieobecność Skarżącego, o czym świadczą wezwania do złożenia dokumentów, które kontrolowano pod nieobecność stron; - prawa poprzez jawne naruszenia zasad równości wobec prawa. Organ odwoławczy dwukrotnie stwierdzał, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy potrzebuje więcej czasu na rozpatrzenie. Około 60 dodatkowych dni. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że podatnik był zobowiązany podejmować działania w okresie 7 i 14 dni pod rygorem stwierdzenia, że braki w tych działaniach nie zostaną uwzględnione. Wynika z tego, że podatnicy są zobowiązani znać wszystkie prawa w stopniu większym niż organ odwoławczy, co jest niedopuszczalnym stwierdzeniem; - inne prawa wymienione w treści uzasadnienia ze względu na szeroki charakter sprawy oraz bardzo dużą ilość uchybień, czynności bezwzględnie nieważnych wobec prawa czy też łamiących prawo poprzez jego obejście. Skarżący wniósł między innymi o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego oraz Rzecznika Praw Obywatelskich i Ministra Sprawiedliwości o zajęcie stanowiska wobec wadliwości obecnych przepisów umożliwiających organom egzekucyjnym działanie tożsame z działaniami banków stosujących BTE. Dalej strona wniosła o umorzenie i przedawnienie roszczeń względem jego brata, K. W., jak również umorzenie wydanych względem Skarżącego postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, dlatego została oddalona. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na niejasny i nieuporządkowany sposób, w jaki została sformułowana skarga. Skarżący zawarł w niej dość obszerne i różnorakie pretensje dotyczące sposobu działania organów egzekucyjnych, jak również poprawności kontroli instancyjnej przeprowadzonej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., co utrudnia uchwycenie na czym konkretnie miałyby polegać uchybienia organów w toku postępowania. Wielość i nieprecyzyjność podniesionych zarzutów, w ocenie Sądu, jest przejawem przyjętej przez Skarżącego taktyki procesowej, której celem jest stworzenie wrażenia, że w sprawie mogło dojść do licznych uchybień, ale tylko w niewielkim zakresie dotykającej istoty sprawy. Z uwagi na powyższe w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż Skarżący został zawiadomiony pismem z 9 czerwca 2015 r., odebranym przez stronę 15 czerwca 2015 r., o zajęciu wierzytelności K. W. względem Skarżącego na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. W zawiadomieniu Skarżący został wyraźnie poinstruowany, że kwoty należne K. W. ma obowiązek przekazać organowi egzekucyjnemu. Ponadto organ wskazał, że w przypadku, gdy dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności, wówczas wierzytelność ta może zostać od niego ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej (art. 71b u.p.e.a.). W piśmie tym wskazano również, że zajęcie obejmuje należności Skarżącego względem K. W. do kwoty [...]zł (k. 3 i 5 akt administracyjnych). Powyższe oznacza, że od 15 czerwca 2015 r. obowiązkiem Skarżącego było przekazanie każdej wierzytelności pieniężnej, która wynikała ze stosunku zobowiązaniowego względem K. W., organowi egzekucyjnemu a nie jej wierzycielowi cywilnoprawnemu. Przy czym zawiadomienie dotyczy tych wierzytelności, które były wymagalne przed otrzymaniem zawiadomienia, jak i tych, które miałaby stać się wymagalne w przyszłości, albo w przyszłości dopiero by powstały. W tym kontekście Skarżący przedstawił w toku czynności kontrolnych, podjętych w ramach art. 71a u.p.e.a., faktury VAT wystawione przez K. W. między 31 lipca 2015 r. a 31 maja 2016 r. na łączną kwotę [...]zł. Miały one dokumentować realizację zamówienia polegającego na dostawie 581 kompletów ram i pokryw typu ciężkiego. Ponadto każda z dostaw uwidocznionych we wspomnianych fakturach została potwierdzona odpowiednimi dokumentami WZ. Niemniej jednak Skarżący przedłożył również umowę z 20 stycznia 2015 r. na dostawę 580 kompletów ram i pokryw typu ciężkiego, jak również fakturę proforma do tej umowy wystawioną tego samego dnia na kwotę [...]zł oraz dowody wpłat tytułem zapłaty za tę fakturę dokonanych między 20 stycznia 2015 r. a 5 maja 2015 r. Miało z nich zatem wynikać, że towar uwidoczniony w fakturach VAT został zamówiony i opłacony przed otrzymaniem przez Skarżącego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. W tym zakresie Sąd w pełni aprobuje ocenę powyższych dowodów przeprowadzoną przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., dokonaną z uwzględnieniem dowodów zgłoszonych przez Skarżącego w zażaleniu, tj. porozumienia z 26 stycznia 2015 r. o rozwiązaniu umowy z 20 stycznia 2015 r. oraz dowodu wpłaty z 31 maja 2016 r. dokonanej przez Skarżącego na rzecz K. W.. Trudno jest bowiem racjonalnie wyjaśnić, dlaczego Skarżący miałby z góry zapłacić za dostawę towaru, który miał być dostarczany mu partiami przez ponad rok. Tego typu kredytowanie działalności kontrahentów jest praktyką niespotykaną w obrocie gospodarczym. Rozsądnych powodów nie udziela również odpowiedź Skarżącego, zgodnie z którą o takiej formie współpracy zadecydowały bliskie relacje rodzinne (Skarżący jest bratem K. W.) i wynikające zeń wzajemnie zaufanie. Nawet jeżeli obaj bracia byliby nawzajem przekonani o swojej uczciwości i rzetelności, pogłębionej dodatkowo przez łączące ich więzy, wciąż owo nastawienie nie daje odpowiedzi na pytanie, dlaczego Skarżący miałby zapłacić z góry za towar przeszło [...] zł więcej aniżeli wynika to z faktur VAT. Co więcej, jak wynika z porozumienia z 26 stycznia 2015 r. rozwiązującego umowę z 20 stycznia 2015 r., dostawa tych towarów nie mogła odbyć się na podstawie tejże umowy (k. 193 akt administracyjnych). Ponadto wraz z rozwiązaniem umowy odpadł tytuł prawny do dokonania przedpłaty w związku z fakturą proforma, ta bowiem miała zostać wystawiona na podstawie wspomnianej umowy (k. 156 akt administracyjnych). Mimo tego Skarżący kontynuował wpłaty aż do 5 maja 2015 r. Zastanawiąjące jest również to, że Skarżący nie domagał się od dostawcy zwrotu różnicy pomiędzy ceną, którą miał zapłacić zgodnie z fakturą proforma, a łączną ceną uwidocznioną w fakturach VAT. Sąd zgadza się również ze stwierdzeniem, że w tym przypadku bliskie relacje mogły spowodować, iż bracia razem działali w celu doprowadzenia do bezskuteczności egzekucji prowadzonej względem zobowiązanego, w wyniku czego Skarżący przedstawił dokumenty wytworzone na potrzeby postępowania prowadzonego na podstawie art. 71a u.p.e.a. Okolicznością, która wzmacnia siłę argumentacji organu jest również fakt nieudzielenia odpowiedzi przez Skarżącego na zawiadomienie o zajęciu wierzytelności, jak również zignorowanie ponaglenia do udzielenia wyjaśnień z 28 sierpnia 2017 r. Trudno też zgodzić się ze Skarżącym, że powyższe ponaglenie miało być "działaniem pozornym celowym, mającym doprowadzić podatników do popełnienia błędu lub niedopatrzenia". Tym bardziej chybione jest stwierdzenie, że działania organu zmierzały do "uniemożliwienia rzetelnego i szybkiego odniesienia się przez podatników do zdarzeń z przeszłości, co w związku z prowadzoną działalnością i ogromem zdarzeń biznesowych i firmowych stanowi ogromne utrudnienie". Biorąc pod uwagę, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności dotarło do Skarżącego 15 czerwca 2015 r., a następne pismo dopiero 28 sierpnia 2017 r., miał on wystarczająco dużo czasu, aby ustosunkować się do kwestii istotnych w sprawie. Od przedsiębiorcy można oczekiwać, że kierując się minimalną nawet dbałością o własny interes dostrzeże, iż przekazanie należności pieniężnych Zobowiązanemu wywrze u niego negatywne skutki. Przy czym zastosowanie się do zajęcie nie było by równoznaczne z dowolnym dysponowaniem nie swoimi środkami, ani nie stanowiłoby "kradzieży wobec prawa", jak wywodzi Skarżący. Informacje zawarte w zawiadomieniu były sformułowane w sposób prosty i przejrzysty i nawet jeżeli Skarżący nie korzystał z pomocy profesjonalnego prawnika powinien był zrozumieć ich wagę i znaczenie. Tym bardziej, że jak sam przyznaje w uzasadnieniu skargi, obciążony jest licznymi długami cywilnoprawnymi oraz zajęciami komorniczymi, co w rozpoznawanej sprawie mogło oznaczać, iż suma zobowiązań zostanie powiększona o kwoty przekazane K. W. z pominięciem organu egzekucyjnego. Zdaniem Sądu, powyższe wnioski mieszczą się w ramach zasady swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, wyrażonej w art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej jako "k.p.a."), który miał zastosowanie w sprawie w zw. z art. 18 u.p.e.a. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, przy ustalaniu stanu faktycznego organ nie kierował się jedynie domniemaniami, lecz wszechstronną i wyczerpującą oceną zgromadzonych dowodów. W motywach postanowienia organ wymienił dowody, wskazał te którym dał wiarę, a którym wiary odmówił, jak również w przekonywujący i jasny sposób wyjaśnił, dlaczego ocenił je w dany sposób. Ocena ta jest logiczna i zgodna ze zdrowym rozsądkiem, podobnie jak sformułowane na jej podstawie wnioski dotyczące wywiedzionego z dowodów stanu faktycznego sprawy. Stąd też nie ma podstaw, aby przypisać organowi stronniczość, pomijanie dowodów, jak również rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść strony. Zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a. rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony powinno mieć bowiem miejsce, wówczas gdy w sprawie powstają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego – te zaś nie wyłoniły się w toku postępowania. Odnosząc się kwestii naruszenia przez organy zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów, co w konsekwencji doprowadza do upadłości przeróżne podmioty należy stwierdzić, że w tym zakresie argumentacja Skarżącego jest mało konkretna. Na podstawie takich twierdzeń, jak to, że urzędy skarbowe miały doprowadzić do upadłości "mnóstwo firm", bez odniesienia do rozpoznawanej sprawy, trudno wywnioskować, jakie przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji zostały, zdaniem strony, naruszone przez organ. Gdyby bowiem organy miały kierować się jedynie wspomnianymi zasadami, które z uwagi na swoją ogólność i nieostrość znaczeniową mogą wyrażać się różnie w odniesieniu do tego samego zdarzenia, ostatecznie nikt nie mógłby być pewien, jakie zapadnie rozstrzygnięcie w jego sprawie, organy zaś z łatwością popadałyby w dowolność. Stąd też prowadząc postępowanie egzekucyjne organy związane są ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co wynika z art. 7 § 1 tego aktu oraz art. 7 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie przepisami istotnymi były przede wszystkim art. 89. oraz art. 71a u.p.e.a. Równocześnie oznacza to, że organ nie mógł naruszyć art. 58 k.c., ponieważ przepisu tego nie stosował w sprawie. Jeżeli zaś chodzi o prowadzenie postępowania egzekucyjnego przed skierowaniem sprawy do sądu należy zauważyć, że przedmiotem postępowanie jest kontrola zgodności z prawem postanowienia, w którym organ stwierdził, że Skarżący, jako dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchylał się od przekazania zajętej wierzytelności – a nie postępowanie egzekucyjne wszczęte w związku z tymże postanowieniem. Ewentualne prowadzenie egzekucji względem Skarżącego jest wtórne względem zaskarżonego postanowienia i nie ma wpływu na jego prawidłowość. Poza zakresem kognicji Sądu pozostaje również pozostała cześć wywodów skargi, która dotyczy sytuacji materialnej i życiowej zobowiązanego K. W., konieczności umorzenia jego zaległości podatkowych, jak również prawidłowości wystawionych względem niego tytułów egzekucyjnych. W sprawie zainicjowanej przez Skarżącego zakres kontroli sądowej wyznacza bowiem przedmiot zaskarżenia – czyli postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. wydane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. Ponownie należy wyjaśnić, że jego przedmiotem jest wyłącznie stwierdzenie, czy dłużnik zajętej wierzytelności, czyli Skarżący, uchylał się od przekazania jej organowi egzekucyjnemu. Jakkolwiek zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem kontrolowanego aktu administracyjnego, kwestia prawidłowości wystawienia tytułów egzekucyjnych, czy też wydania decyzji podatkowych, których adresatem był K. W., nie leży w gestii Sądu. Sąd nie może bowiem uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Ta zaś nie dotyczy stosunku pomiędzy K. W. a organem. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.