II SA/Sz 1310/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] lutego 2021 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynął wniosek [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. (wraz z załącznikami) o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] wieży typu [...] o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t., anten sektorowych i radiolinii zamontowanych na wieży, telekomunikacyjnych instalacji kablowych zamontowanych na wieży, telekomunikacyjnych urządzeń sterujących i zasilających zamontowanych u podstaw wieży, telekomunikacyjnych urządzeń nadawczo- odbiorczych zamontowanych na wieży, elektroenergetycznej wewnętrznej linii zasilającej (od złącza kablowego do urządzeń) na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] miasta S.. Do wniosku inwestor dołączył projekt budowlany (projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany) stacji bazowej telefonii komórkowej [...] uzupełniony na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji o kartę katalogową anten przewidzianych do zawieszenia oraz kwalifikację przedsięwzięcia i "Analizę występowania obszaru pól e-m o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku" (dla instalacji radiokomunikacyjnej SLA0003A) – sporządzone w maju 2021 r. Zgodnie z projektem zamiarem inwestora jest budowa wieży kratowej stalowej typu [...] o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t. (z uwzględnieniem cokołu i odgromnika) instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z anten nadawczych i radiolinii, urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży. Zasilanie elektryczne wg odrębnego opracowania zawartego w projekcie elektrycznym (projekt techniczny). Postanowieniem z [...] maja 2021 r. znak: [...] organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia kwalifikacji przedsięwzięcia i analizy środowiskowej uwzględniającej maksymalny tilt określony na podstawie danych technicznych anten. W dniach [...] i [...] czerwca 2021 r. pełnomocnik inwestora przedłożył wymagane opracowania (sporządzone w maju 2021 r.) uwzględniające maksymalny tilt. Poinformował jednocześnie, że inwestor planuje wykonanie i eksploatację stacji bazowej telefonii komórkowej zgodnie z parametrami podanymi w projekcie budowlanym, a zatem parametry tam podane są aktualne i wiążące. Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], (znak: [...]) Starosta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił [...] Spółce z o.o. pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. S. - właściciel działki nr [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej. W treści odwołania, uzupełnionego pismem z [...] lipca 2021 r., zarzucił między innymi wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem stron postępowania, niewłaściwe ich określenie oraz stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej nie została uzgodniona w sposób należyty. Wskazał ponadto, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją jest kolejnym w sprawie budowy stacji bazowej. Poprzednie były umarzane na wniosek inwestora ze względu na strony postępowania, a kolejny wniosek przewidywał oddziaływanie planowanej stacji bazowej znacznie mniejsze niż w dotychczasowym postępowaniu. Zwrócił uwagę na utrudnienie dostępu do dokumentacji i ograniczenie wiedzy na temat toczącego się postępowania ze względu na trwający od marca 2020 r. stan epidemii co wręcz uniemożliwiło reagowanie poszczególnych stron w trakcie postępowania. Podkreślił, że organ I instancji nie rozpatrzył wniosków o zawieszenie postępowania oraz innych złożonych pism. Nadto zarzucił uniemożliwienie mu obrony praw w tym przez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się z materiałem sprawy i zgłoszenie ewentualnych uwag. Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwana dalej "k.p.a." uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części sentencji dotyczącej zakresu pozwolenia na budowę o brzmieniu: "obejmujące: budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieży typu [...] o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t. zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] miasta S." i w tym zakresie orzekł o zakresie pozwolenia na budowę jako: "obejmujące: budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieży typu [...] o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t., anten sektorowych i radiolinii zamontowanych na wieży, telekomunikacyjnych instalacji kablowych zamontowanych na wieży, telekomunikacyjnych urządzeń sterujących i zasilających zamontowanych u podstaw wieży, telekomunikacyjnych urządzeń nadawczo- odbiorczych zamontowanych na wieży, elektroenergetycznej wewnętrznej linii zasilającej (od złącza kablowego do urządzeń) zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] miasta S.". W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że szczegółowa analiza projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego dokonana przez organ odwoławczy na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane potwierdziła zgodność z warunkami zawartymi w decyzji Burmistrza M. S. o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z dnia [...] czerwca 2019 r. Stacja bazowa została zaprojektowana w obrębie terenu wskazanego w decyzji lokalizacyjnej, zgodnie z zawartymi w niej warunkami wykonania projektu. W ocenie organu odwoławczego, projekt spełnia wszystkie ustalenia zawarte w decyzji, zarówno w zakresie określonych w niej wymagań i warunków, jak również wynikających z przepisów odrębnych. Projektowana wieża kratowa, o całkowitej wysokości 43,95 m n.p.t., stanowi konstrukcję nośną dla 2 anten sektorowych pracujących w częstotliwościach 900 MHz oraz 2 anten radiolinii. Z opracowań złożonych przez inwestora wynika, że równoważne moce promieniowane izotropowo (EIRP) wyznaczone dla każdej z projektowanych anten sektorowych znajdują się w przedziale od 1000 W do mniej niż 2000 W i wynoszą 1969 W (anteny ADU4518R8v06). Anteny sektorowe zostaną zawieszone na wysokości 41,3 m n.p.t. na azymutach 40° i 275°. Na każdym azymucie przewidziano montaż tylko jednej anteny sektorowej. Projektowane pochylenie anten ustalono w zakresie od 0° do 6°. Metoda montażu anten sektorowych całkowicie uniemożliwia jej mechaniczne pochylenie (opis str. 12). Anteny radiolinii zostaną zawieszone na wysokości 39,2 m n.p.t. na azymutach 191° i 45°. Przewidziane do zamocowania na projektowanej wieży anteny są instalacjami emitującymi pola elektromagnetyczne. Do projektu dołączono kwalifikację przedsięwzięcia dla deklarowanego przez inwestora tiltu anten sektorowych w przedziale od 0° do 6°. Zdaniem Wojewody, przywołane w ww. kwalifikacji przepisy, opis przedsięwzięcia, interpretacje wyników oraz wnioski i zalecenia nie budzą wątpliwości. Powyższe opracowanie wykonano dla 2 projektowanych anten sektorowych, oznaczonych odpowiednio symbolem A1 (azymut 40°) i C1 (azymut 275°) o maksymalnych równoważnych mocach promieniowanych izotropowo (EIRP) znajdujących się w przedziale od 1000 W do mniej niż 2000 W. Dla każdej z anten określono przebieg osi głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności z uwzględnieniem wysokości zawieszenia anteny, azymutu (kierunku wiązki każdej z anten), maksymalnego możliwego pochylenia, jak również ukształtowania terenu. Analizy dokonano w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na rysunkach nr 1-2 załącznika nr 2 do decyzji nr [...] przedstawiono otoczenie analizowanej lokalizacji projektowanej stacji bazowej, potwierdzając brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych - widok w płaszczyźnie poziomej (rys. nr 1) oraz widok w płaszczyźnie pionowej m.in. dla najbardziej niekorzystnych warunków, tj. z uwzględnieniem maksymalnego możliwego pochylenia głównej wiązki wynoszącego 10° w odległości do 70 m od środka elektrycznego anteny (rys. nr 2). Oś główna wiązki promieniowania anteny A1 (azymut 40°) przebiega nad terenem działki inwestycyjnej nr [...], na której usytuowana jest stacja bazowa oraz nad terenem działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] natomiast anteny C1 (azymut 275°) nad terenem ww. działki nr [...] oraz nad terenem działek nr [...] i nr [...]. Taki zasięg oddziaływania wynika zarówno z opracowań sporządzonych dla maksymalnego tiltu 10°, jak i tiltu deklarowanego przez inwestora - 6°. Szczegółowa analiza ww. rysunków z uwzględnieniem mapy do celów projektowych dla przedmiotowego terenu, w ocenie Wojewody, potwierdza, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 70 m, mierzonej od środka elektrycznego każdej anteny nie występują miejsca dostępne dla ludności. W ocenie organu, projektowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z projektem zamiarem inwestora jest budowa stacji bazowej, na której przewidziano montaż tylko dwóch anten sektorowych, po jednej na każdym z azymutów. Z uwagi na takie wzajemne usytuowanie anten sektorowych na projektowanej wieży, tj. na dwóch różnych azymutach przesuniętych względem siebie o 125°, w ocenie organu, nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby w świetle § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów, konieczność przeprowadzenia dodatkowej analizy i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Przedłożony projekt zawiera opracowaną w lutym 2021 r. analizę występowania obszarów pól e-m o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448) z uwzględnieniem deklarowanego tiltu anten sektorowych w przedziale od 0° do 6°(projekt budowlany str. 38-46). W trakcie prowadzonego postępowania przez organ I instancji inwestor przedłożył również analizę środowiskową, sporządzoną z uwzględnieniem maksymalnego możliwego pochylenia projektowanych anten sektorowych określonego w karcie katalogowej anteny model ADU4518R8v06, które dla projektowanej częstotliwości 900 MHz wynosi 10° (projekt budowlany str. 76; załącznik nr 3 do decyzji nr [...] - Maj 2021 r.). W ocenie organu odwoławczego przywołane w opracowaniu przepisy, opis przedsięwzięcia, przedstawiona metodologia oraz wyniki obliczeń, wnioski i zalecenia nie budzą wątpliwości w świetle załączonych rysunków określających przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych i przewidywane obszary ich występowania. W opracowaniu sporządzonym dla projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej [...] na rys. nr 1 i nr 2 załącznika nr 3 do decyzji nr [...] w sposób graficzny przedstawiono w płaszczyźnie poziomej i pionowej przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych emitowane przez anteny projektowanej stacji bazowej [...] dołączono tabelę zawierającą zestawienie parametrów technicznych i maksymalnych zasięgów obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten projektowanej stacji bazowej [...] nr [...] Prognozowany obszar oddziaływania pojedynczych anten oznaczono kolorem czerwonym, natomiast sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 4,6 W/m2 (czyli przekraczającej dopuszczalny poziom dla częstotliwości 900 MHz) emitowany przez obydwie anteny łącznie oznaczono kolorem zielonym. Wyznaczony obszar przebiega wyłącznie nad terenem niezabudowanym działki nr [...], na której zlokalizowano stację bazową, w odległości do 5,8 m od projektowanej stacji i przebiega w taki sposób, że znajduje się nie niżej niż 40,2 m n.p.t. Zdaniem Wojewody, przedłożone przez inwestora dokumenty potwierdzają, że projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, co oznacza, że nie będzie również negatywnie wpływać na zdrowie ludzi. Ponadto, projektowana stacja bazowa oraz zasięg jej oddziaływania znajdują się poza przestrzennymi formami ochrony przyrody w tym poza obszarami Natura 2000. Natomiast Starosta [...], udzielając pozwolenia na budowę w sentencji decyzji opisał przedsięwzięcie jako: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieży typu [...] o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t., podczas gdy zgodnie z treścią wniosku o pozwolenie na budowę oraz zakresem robót objętych projektem jest to budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieży typu [...] o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t., anten sektorowych i radiolinii zamontowanych na wieży, telekomunikacyjnych instalacji kablowych zamontowanych na wieży, telekomunikacyjnych urządzeń sterujących i zasilających zamontowanych u podstaw wieży, telekomunikacyjnych urządzeń nadawczo- odbiorczych zamontowanych na wieży, elektroenergetycznej wewnętrznej linii zasilającej (od złącza kablowego do urządzeń). W związku z powyższym należało zmienić sentencję decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2021 r. nr [...] znak: [...] w powyższym zakresie, jednocześnie w pozostałej części utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda podał, że wnoszący odwołanie K. S. jest właścicielem niezabudowanej działki nr [...] - zgodnie z informacją z rejestru gruntów stanowiącej użytki rolne oznaczone symbolem ŁIII (łąki). Z przedłożonych przez inwestora opracowań wynika, że nad tą nieruchomością przebiegają osie główne wiązki promieniowania anten, przy czym znajdują się one na wysokości nie mniejszej niż 29,4 m nad poziomem terenu (antena C1 azymut 275°), zatem w miejscach niedostępnych dla ludności. Natomiast prognozowane pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych (nie mniejszych niż 4,6 W/m2) emitowane przez projektowaną stację bazową [...] w ogóle nie obejmuje działki nr [...]. Powyższe, w ocenie Wojewody, oznacza, że oddziaływanie stacji bazowej na nieruchomość K. S. nie utrudnia w żaden sposób jej zabudowy, jak również użytkowania i korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem organu odwoławczego przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają obowiązujących przepisów oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, w tym uzasadnionych interesów wnoszącego odwołanie. Natomiast ewentualne roszczenia z tytułu spadku wartości nieruchomości mogą być dochodzone na drodze cywilnej. Decyzję organu odwoławczego z dnia [...] października 2021 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie K. S., wnosząc o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania w sprawie, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Wojewoda de facto zmienił zaskarżoną decyzję poprzez dokonanie zmiany jej sentencji, orzekł o jej częściowym uchyleniu i o nowym zakresie jaki obejmuje. Zdaniem skarżącego, nie sposób zgodzić się z taką decyzją Wojewody, Zmieniając bowiem zakres pozwolenia na budowę, zmienia się sprawa co do istoty, co powinno prowadzić co najmniej do uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W przekonaniu skarżącego taka dziwna konstrukcja zmierza do obejścia prawa i zakończenia postępowania w sposób nieakceptowany. Zmiana dokonana przez Wojewodę jest zmianą istotną, wymagającą poinformowania stron postępowania co do zakresu pozwolenia na budowę, co nie miało miejsca. Skarżący podkreślił, że zmiana wydająca się jedynie poprawieniem omyłki, doprowadziła do zmiany pozwolenia na budowę co do jego istoty, a to winno być dokonane w trybie wydawania pozwolenia na budowę przez Starostę, nie zaś w sposób wskazany przez Wojewodę poprzez uchylenie, ale ze zmianami pozostawionymi w mocy. Biorąc powyższe pod uwagę, zaskarżonej decyzji zarzucił zarówno błędy natury proceduralnej, jak i błędy natury materialnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2022 r. [...] Spółka z o.o. w W. wniosła o oddalenie skargi oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2022 r. podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Sądowa kontrola sprawy, sprawowana pod względem zgodności z prawem wydania zaskarżonej decyzji, nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi. Na wstępie wyjaśnić należy, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku gdy projekt budowalny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź decyzją o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), przepisami odrębnymi oraz spełnia wymagania ochrony środowiska organ nie może odmówić jego zatwierdzenia. Złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę uruchamia proces, w toku którego organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 - dalej: "p.b.") sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Prawidłowe badanie przedłożonego projektu musi objąć wszystkie wymienione w art. 35 ust 1 p.b. elementy i dopiero potwierdzenie, że przedłożony projekt spełnia wymagania, o których mowa w treści przepisu, daje organowi możliwość jego zatwierdzenia. Podkreślić przy tym trzeba, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 Prawa budowlanego) uprawnienia budowlane. W rozpatrywanej sprawie Starosta [...] decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...], znak: [...], po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z ww. przepisami ustawy Prawo budowlane, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił [...] Spółce z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], opisując w sentencji decyzji przedsięwzięcie jako "obejmujące budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieży typu [...] o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t. zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] miasta S.", tj. zgodnie ze złożonym przez inwestora wnioskiem o pozwolenie na budowę z dnia [...] lutego 2021 r. (formularz B-1). Tymczasem z informacji uzupełniającej do ww. wniosku o pozwolenie na budowę również z dnia [...] lutego 2021 r. (formularz B-4) wynika, że ww. inwestycja przewiduje – budowę wieży kratowej typu [...] o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t., anten sektorowych i radiolinii zamontowanych na wieży, telekomunikacyjnych instalacji kablowych zamontowanych na wieży, telekomunikacyjnych urządzeń sterujących i zasilających zamontowanych u podstaw wieży, telekomunikacyjnych urządzeń nadawczo-odbiorczych zamontowanych na wieży, elektroenergetycznej wewnętrznej linii zasilającej (od złącza kablowego do urządzeń). W świetle powyższego za prawidłowe uznać trzeba działanie organu odwoławczego polegające na uchyleniu decyzji Starosty w części sentencji dotyczącej zakresu pozwolenia na budowę oraz orzeczeniu o prawidłowym – pełnym zakresie tego pozwolenia – w opisany wyżej sposób. Treść sentencji ww. decyzji sugerowałaby bowiem, że przedmiotem pozwolenia na budowę jest sama wieża bez towarzyszących jej urządzeń. Zgodnie z art. 33 ust. 1 p.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jakkolwiek pojęcie "stacja bazowa telefonii komórkowej" nie posiada definicji legalnej, to jednak niewątpliwym jest, że stacja bazowa telefonii składa się z poszczególnych urządzeń i w rozumieniu przepisów p.b. traktowana jest jako zamierzenie budowlane zaliczane do budowli – art. 3 pkt 3 tej ustawy. Do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. zostały zaliczone także "urządzenia techniczne" oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Natomiast w świetle przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ), dalej jako "p.o.ś." - art. 3 pkt 6 lit. b, jako instalacja stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, których eksploatacja może spowodować emisję. W pojęciu "emisji" zdefiniowanym w art. 3 pkt 4 p.o.ś. mieści się również wprowadzanie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza pola elektromagnetycznego. Sama wieża, bez anten sektorowych, jak również same anteny sektorowe, bez wieży, nie mogą być źródłem emisji fal elektromagnetycznych. Nie można zatem rozdzielać tych urządzeń, które łącznie składają się na instalację w rozumieniu ww. przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska. W orzecznictwie sądowym najczęściej przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z: 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2400/11; 4 lutego 2014 r., II OSK 1793/13; 21 stycznia 2016 r., II OSK 1224/14 czy z 15 lutego 2017 r. II OSK 596/17, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonana przez Wojewodę zmiana sentencji decyzji organu I instancji doprecyzowuje jedynie zakres robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę – zgodnie z wnioskiem inwestora i wbrew twierdzeniom skarżącego nie zmienia zakresu pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że organ I instancji wydał swoją decyzję w ramach rozpoznania wniosku, do którego dołączono informację uzupełniającą na formularzu B-4 – określającą inwestycję jako budowę nie tylko wieży kratowej ale także zamontowanych na niej anten sektorowych i radiolinii oraz telekomunikacyjnych instalacji kablowych a nadto telekomunikacyjnych urządzeń sterujących i zasilających zamontowanych u podstawy wieży, telekomunikacyjnych urządzeń nadawczo-odbiorczych zamontowanych na wieży i elektroenergetycznej wewnętrznej linii zasilającej (od złącza kablowego do urządzeń). Od samego zatem początku wniosek obejmował nie tylko wieżę kratową ale także opisane wyżej urządzenia i instalacje. Jak wynika z treści druku wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę B-1, w przypadku konieczności podania większej ilości danych w punkcie 5 wniosku (nazwa planowanej inwestycji) – "dane te należy podać w formularzu B-4", co też uczyniono w niniejszej sprawie. Dodatkowo zaznaczenia wymaga, że także przedstawiony przez inwestora projekt budowlany obejmuje zarówno wieżę kratową jak i wspomniane urządzenia i instalacje. Wobec powyższego, nie może być wątpliwości, że od samego początku postępowanie toczyło się w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i zatwierdzenia pozwolenia na budowę stacji bazowej obejmującej wieżę kratową oraz opisane wyżej urządzenia i instalacje. Jednocześnie, jak słusznie zauważył Wojewoda, w świetle dokonanych ustaleń brak jest podstaw prawnych do uznania stacji bazowej [...] projektowanej na działce nr [...] obręb [...] miasta S. za przedsięwzięcie wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.). Przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 70 m, mierzonej od środka elektrycznego każdej anteny nie występują miejsca dostępne dla ludności. Teren pod osiami głównymi nie jest zabudowany. Najmniejsza odległość osi głównej od poziomu terenu przy maksymalnym możliwym pochyleniu określonym w karcie katalogowej anteny na azymucie 40° wynosi 29,5 m n.p.t., na azymucie 275° - 29,4 m n.p.t. Brak jest na analizowanych kierunkach wzdłuż osi głównych miejsc, które bez użycia sprzętu technicznego byłyby dostępne dla ludności. Z uwagi na usytuowanie na każdym azymucie tylko jednej anteny brak jest potrzeby rozważania ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez te anteny. Teren działki nr [...], na którym przewidziano lokalizację stacji bazowej znajduje się poza obszarem objętym ochroną konserwatorską, poza terenem zalewowym, a projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów w tym techniczno- budowlanych. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci i sprawdzający załączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu dołączono oświadczenie wymagane na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Przedstawiony projekt budowlany jest kompletny. Posiada niezbędne uzgodnienia, akceptację lokalizacji stacji przez Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z [...].05.2019 r. znak: [...], pismo Burmistrza M. S. z [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] potwierdzające, że inwestor ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Do projektu dołączono informację BIOZ. Projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia warunki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Trafnie też przyjął Wojewoda, że w związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy, nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] zgodnie z wnioskiem. Nieuzasadniony okazał się podnoszony w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzut nienależytego uzgodnienia lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej. Należy podkreślić, że decyzja Burmistrza M. S. z dnia [...] czerwca 2019 r. o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest decyzją ostateczną, nie została skutecznie wzruszona wobec czego brak jest podstaw do jej kwestionowania w niniejszym postępowaniu. Jak słusznie zauważył przy tym Wojewoda, ewentualne wszczęcie postępowania wznowieniowego w tej sprawie nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podobnie nietrafny okazał się argument dotyczący przyjęcia błędnego zakresu, w jakim skierowana będzie wiązka promieniowania z uwagi na inne określenie tego zakresu w normach katalogowych urządzenia i w "postępowaniu wyjaśniającym". Co prawda inwestor faktycznie przedłożył projekt zawierający analizę występowania obszarów pól e-m o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w zarządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku, z uwzględnieniem deklarowanego pochylenia anten w przedziale 00 do 60 jednak sporządzona została także dodatkowa analiza z maja 2021 r. uwzględniająca maksymalne możliwe pochylenie anten od 00 do 100. Jak wynika z tej analizy, zasięg oddziaływania dla poszczególnych anten jest taki sam zarówno dla tiltu deklarowanego przez inwestora – 60, jak i dla tiltu maksymalnego – 100. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że rozstrzygnięcie to zostało wydane z pominięciem niektórych stron postępowania wskazać należy, że zarzut taki mogły podnieść jedynie te podmioty które zostały przez organ pominięte. Natomiast inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (vide np. wyroki w sprawach II OSK 3144/18, II OSK 1268/18). W sprawie niniejszej oznacza to, że zarzut ww. mógł być przez Sąd rozważony wyłącznie w stosunku do K. S. a nie innych stron postępowania. Wymieniony w tym postępowaniu jednak uczestniczył, wnosił pisma jak również złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że Wojewoda dostrzegając, iż skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami ograniczoną do zaledwie jednego dnia, zawiadomił K. S. oraz pozostałe strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia w sprawie jednak żadna ze stron nie skorzystała z tych uprawnień. Podkreślenia przy tym wymaga, że w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest zatem wystarczające samo powołanie się na naruszenie wspomnianych przepisów, lecz konieczne jest także wskazanie jaki wpływ mogło mieć to naruszenie na wynik sprawy, czego jednak skarżący nie uczynił. W świetle powyższego należało stwierdzić, że skarga nie zawierała uzasadnionych podstaw. Dlatego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Z uwagi na treść art. 200 cytowanej wyżej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw – brak jest podstaw do przyznania wspomnianych kosztów uczestnikowi postępowania ([...] Spółce z o.o. w W.).