III SA/Po 1158/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu 1 sierpnia 2013 r. strona wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 r. Zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400,00 zł, w terminie siedmiu dni od doręczenia tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu w sposób zastępczy – ze względu na niepodjęcie przesyłki w terminie – w dniu 9 września 2013 r. (k. 18 akt sądowych). Wpis od skargi nie został uiszczony w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga wniesienia przez stronę skarżącą przewidzianych przez prawo opłat sądowych. Stosownie do treści przepisu art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teks jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie odpisy zarządzenia z wezwaniem do uiszczenia wpisu doręczono skarżącemu – w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 § 1-4 p.p.s.a., w dniu 9 września 2013 r. (poniedziałek). Od tego też dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu od skargi. Pomimo upływu powyższego terminu w dniu 16 września 2013 r. (poniedziałek), skarżący nie uiścił wskazanej kwoty tytułem wpisu. W tym stanie rzeczy należało orzec, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.