I SAB/Lu 19/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w B. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie wydania postanowienia w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązania podatkowego p o s t a n a w i a sprostować oczywistą omyłkę pisarską zawartą w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Lu 19/14 w ten sposób, że zamiast słów: "w przedmiocie wydania postanowienia w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązania podatkowego" wpisać słowa: "w przedmiocie wydania postanowienia w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązania podatkowego". UZASADNIENIE Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistym przy tym jest, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować zarówno właściwe oznaczenie stron, jak też przedmiotu postępowania. Ponadto, mówiąc o błędzie pisarskim należy mieć na uwadze widoczne, wbrew zamierzeniom Sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania komparycji wyroku tutejszego Sądu z dnia 5 grudnia 2014 r. wydanego w sprawie niniejszej, bowiem zamieszczenie w opisie przedmiotu postępowania sądowego niewłaściwego wyrażenia, było zabiegiem niezamierzonym i stanowiło wynik oczywistej omyłki. Bezspornym bowiem jest, że skarga na bezczynność organu dotyczyła wydania postanowienia w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązania podatkowego, nie zaś, jak omyłkowo podano, zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił sprostować komparycję wyroku i orzec jak w sentencji postanowienia.