II SA/Wa 555/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy z wniosku K.J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 555/17 w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 555/17, wydanym po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Odpis sentencji powyższego wyroku doręczono skarżącemu w dniu 4 września 2017 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy). K.J. pismem z dnia 5 września 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 6 września 2017 r., wniósł o uzupełnienie tego wyroku "o zakres pominiętych zarzutów i wniosków, albowiem z treści rozstrzygnięcia nie wynika uwzględnienie w sposób prawem wymagalny wniosków i zarzutów podniesionych w skardze sądowoadministracyjnej, poprzez przeprowadzenie w sposób właściwy postepowania wstępnego, zebrania wymagalnych dokumentów dowodowych od skarżonego organu na potwierdzenie prawdy w jego świadectwie i zasadności odmowy wszczęcia postępowania z przyczyn określonych w orzeczeniu, a nie z przyczyn ukrywanych przez organ". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Natomiast art. 160 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje wydania wyroku, sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku, między innymi wtedy, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, tak jak twierdzi w tym wypadku skarżący. Rozstrzygając tę kwestię sąd nie jest związany granicami skargi. Wyrok może zostać zatem uzupełniony, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi. Decydujący w tym względzie ma zatem zakres zawisłości prawnej, o którym przede wszystkim decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres kontroli kwestionowanych skargą do sądu administracyjnego aktów administracyjnych (decyzji, postanowień, innych czynności z zakresu administracji publicznej zaskarżalnych do sądu administracyjnego). W rozpoznawanej sprawie K.J. w skardze (na str. 1) w sposób wyraźny i niebudzący żadnych wątpliwości określił przedmiot zaskarżenia, wskazując, że zaskarża postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] wnosząc o jego wyeliminowanie z obrotu prawnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7, art. 10 § 1, art. 61a § 1, art. 62, art. 77, art. 75 i art. 80 K.p.a. Zdaniem skarżącego, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i piśmiennictwo, wskazał, że w postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń stosuje się przepisy K.p.a. co do stwierdzenia nieważności decyzji. W jego ocenie niedopuszczalnym zatem było wydanie orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności, tj. w trybie art. 156 § 1 K.p.a., co miało utrudnić, bądź uniemożliwić mu poznanie, ustalenie lub utrwalenie prawdy obiektywnej w sprawie związanej ze stosunkiem służbowym i prawami posiadanymi czy nabytymi oraz przydziałem prawa do lokalu mieszkalnego. Podkreślić należy, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, którą w tym wypadku była kwestia skontrolowania zgodności z prawem postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej, i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, jak to stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. W tej sytuacji żądanie skarżącego o uzupełnienie powyższego wyroku "o zakres pominiętych zarzutów i wniosków, albowiem z treści rozstrzygnięcia nie wynika uwzględnienie w sposób prawem wymagalny wniosków i zarzutów podniesionych w skardze sądowoadministracyjnej, poprzez przeprowadzenie w sposób właściwy postępowania wstępnego, zebrania wymagalnych dokumentów dowodowych od skarżonego organu na potwierdzenie prawdy w jego świadectwie i zasadności odmowy wszczęcia postępowania z przyczyn określonych w orzeczeniu, a nie z przyczyn ukrywanych przez organ" jest niedopuszczalne, gdyż wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, poza przewidzianymi przez P.p.s.a., postępowanie kontrolne. W ocenie Sądu, w wyroku z dnia 29 sierpnia 2017 r. orzeczono, wbrew twierdzeniom skarżącego, o całości skargi. Wniosek o uzupełnienie wyroku był zatem nieuzasadniony i należało odmówić jego uwzględnienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.