II OZ 958/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 187/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. , znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 187/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), odrzucił skargę Z. B. (dalej jako skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej. Sąd mając na uwadze treść art. 220 § 1 P.p.s.a. stwierdził, że warunkiem podjęcia przez Sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. W przedmiotowej sprawie wpis sądowy nie został uiszczony, pomimo prawidłowego wezwania do jego uiszczenia oraz pouczenia o skutkach nieuiszczenia wpisu sądowego w wyznaczonym terminie. Skarga podlegała opłacie na podstawie art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Sąd ustalił, że do dnia 5 lipca 2019 r. w przedmiotowej sprawie nie zidentyfikowano wpłaty tytułem wpisu sądowego od skargi a tym samym uznać należało, że skarżący pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia oraz upływu określonego przez Sąd terminu nie dopełnił czynności nakazanej przez Sąd. W tej sytuacji skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Skarżący domaga się jego uchylenia lub zmiany bowiem w jego ocenie Sąd naruszył prawo procesowe, działa na jego szkodę błędnie ustalając stan faktyczny w sprawie. Skarżący podniósł, że jego wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych najpierw został rozpatrzony odmownie a sprzeciw wniesiony od postanowienia referendarza sądowego nie został rozpatrzony przez Sąd. Sąd ukrył sprzeciw i wezwał go do uiszczenia wpisu. Skarżący uważa, że Sąd nie wysłał jego zażalenia skierowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko wydał postanowienie, w którym stwierdził, że postanowienie referendarza sądowego prawa nie narusza. Skarżący wskazał, że w dniu 24 maja 2019 r. skarżący złożył wniosek o prawo pomocy, a starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 26 czerwca 2019 r. odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 marca 2019 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. To postanowienie także zostało zaskarżone sprzeciwem lecz Sąd nie rozpoznał go lecz wydał postanowienie o odrzuceniu skargi, twierdząc, że nie opłacił wpisu sądowego. Skarżący uważa, że Sąd ukrył jego sprzeciw i działa na jego szkodę. Skarżący domaga się wyjaśnienia dlaczego sprzeciw nie został rozpoznany a mimo to skarga została odrzucona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew temu co twierdzi skarżący Sąd I instancji prawidłowo postąpił odrzucając skargą na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy wniosek skarżącego o prawo pomocy został prawomocnie rozpatrzony postanowieniem Sądu z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt SPP/Wa 24/19. Postanowieniem tym utrzymano w mocy zaskarżone sprzeciwem postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 20 marca 2019 r., którym odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na tym etapie kwestia prawa pomocy została ostatecznie załatwiona. W związku z tym powstała konieczność wezwania skarżącego do uiszczenia zaległego wpisu od skargi. Temu służyło wezwanie Przewodniczącej Wydziału z dnia 17 maja 2019 r. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone w dniu 27 maja 2019 r. Termin do jego wykonania upływał w dniu 3 czerwca 2019 r. Skoro w tym terminie skarżący nie uiścił wpisu spełniła się przesłanka z art. 220 § 3 P.p.s.a. i skarga podlegała odrzuceniu. Okoliczność złożenia kolejnego wniosku o prawo pomocy, wydanie postanowienia o odmowie zmiany postanowienia w zakresie prawa pomocy zamiast uiszczenia wpisu nie wpływa w żaden sposób na ocenę, że skarżący pomimo wezwania nie dokonał wpisu od skargi w wyznaczonym terminie, do czego był zobowiązany wobec prawomocnego orzeczenia w zakresie prawa pomocy, a wobec tego skargę jako nieopłaconą należało odrzucić. Sąd I instancji nie uchylał się od rozpoznania sprzeciwu skarżącego, wręcz przeciwnie rozpoznał go wydając postanowienie z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt SPP/Wa 24/19. Oczekiwanie skarżącego, że sprzeciw miałby rozpoznać NSA jest nie uzasadnione bowiem kompetencja do rozpatrywania sprzeciwów wniesionych na postanowienia referendarzy sądowych w sprawach z zakresu prawa pomocy ma wojewódzki sąd administracyjny, który występuje wówczas jako sąd II instancji – art. 259 § 1 oraz art. 260§ 1 i 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.