VI Ka 806/18

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 806/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 20 listopada 2018</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Kazimierz Cieślikowski</p> <p>Protokolant: Igor Ekert</p> <p>przy udziale -</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. K.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">D.</span> </p> <p>obwinionego z art. 86§1 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach</p> <p>z dnia 13 czerwca 2018 r. sygnatura akt VI W 308/18</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> </p> <p>1.  utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;</p> <p>2.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych).</p> <p>Sygn. akt VI Ka 806/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt VI W 308/18, Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach uznał obwinionego <span class="anon-block">W. K.</span> za winnego popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 kw i wymierzył mu karę 500 zł grzywny. Na mocy art. 86 § 3 kw orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy. Na podstawie art. 29 § 3 kw zobowiązał obwinionego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa wydatki i opłatę.</p> <p>Wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze zaskarżył apelacją obrońca obwinionego.</p> <p>Zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność orzeczonej względem obwinionego kary. Domagał się zmiany wyroku poprzez złagodzenie kary grzywny i nieorzekanie wobec obwinionego środka karnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd I instancji poprawnie przeprowadził wszystkie niezbędne dowody. Nie nasuwa zastrzeżeń także ich ocena a tym samym poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne.</p> <p>W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy stwierdza, że wszystkie niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody zostały przez Sąd I instancji prawidłowo przeprowadzone. Nie budzi też zastrzeżeń orzeczenie o karze i o kosztach postępowania.</p> <p>Apelujący dopatruje się rażącej niewspółmierności w tym, że Sąd orzekł karę grzywny nie uwzględniając warunków osobistych i majątkowych obwinionego. Wskazał na skromna emeryturę obwinionego, podniósł, że nie popełniał wykroczeń drogowych, choć prawo jazdy posiada od 32 lat, argumentował, że zdarzenie będące przedmiotem postępowania miało incydentalny charakter i dla osiągnięcia celów kary nie jest konieczne pozbawianie obwinionego prawa jazdy. Wskazał też na okoliczność, że leczenie obwinionego wymaga dojeżdżania do lekarza a dojazd komunikacją publiczną niezmiernie utrudniałby mu codzienne funkcjonowanie.</p> <p>Oceniając zarzut rażącej niewspółmierności orzeczenia o karze i środku karnym należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że obwiniony rażąco naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wykonał manewr skrętu w lewo zajeżdżając drogę pojazdowi poruszającemu się prawidłowo drogą z pierwszeństwem przejazdu i zmuszając go do wykonywania gwałtownego manewru obronnego, co skutkowało najechaniem przez kierującego <span class="anon-block">R. (...)</span> na krawężnik i w efekcie uszkodzeń koła i opony.</p> <p>Z wyjaśnień obwinionego wynika jasno, że nie widział on pojazdu, któremu drogę zajechał i kontynuował jazdę w przekonaniu, że poruszał się prawidłowo. Do0wodzi to tego, że obwiniony nie wykonał czynności warunkujących prawidłowe wykonywanie manewru. W ogóle nie spojrzał w prawą stronę i zajechał drogę wjeżdżając wprost przed maskę pojazdu poruszającego się w tym kierunku, w którym zamierzał jechać obwiniony.</p> <p>Sąd I instancji zaprezentował w uzasadnieniu wyroku tok rozumowania kończący się wnioskiem, że obwiniony zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Rozumowanie to jest prawidłowe i nie zawiera luk. Sąd Okręgowy ma świadomość, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi poważną dolegliwość dla obwinionego, znacznie utrudniającą normalne funkcjonowanie w warunkach drugiej dekady XXI wieku. Jednak dostrzega też Sąd Okręgowy to, że orzeczenie zakazu ma służyć temu, by obwiniony w nieodległej przyszłości prowadził pojazd mechaniczny z dużo większą ostrożnością. Trzeba też stwierdzić, że zakaz został orzeczony na najkrótszy okres przewidziany ustawą. Kara grzywny nie jest w ocenie Sądu Okręgowego aż tak dolegliwa, jak wskazuje to apelujący. Obwiniony nie posiada nikogo na utrzymaniu a jego dochody, choć niewielkie, są stabilne. Tak więc orzeczenie Sądu I instancji o karze grzywny i środku karnym, choć niewątpliwe dla obwinionego dolegliwe nie może uchodzić za tak surowe, by nie dawało się zaakceptować.</p> <p>Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji było orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania przed Sądem II instancji.</p> </div>