IV Ka 682/18

<p>Sygn. akt IV Ka 682/18</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Apelacja obrońcy skazanego jest zasadna w takim zakresie, że na skutek jej wniesienia i rozpoznania powstały podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku łącznego.</p> <p>Na wstępie rozważań za polemiczne należy uznać wywody skarżącego odnoszące się do występowania w materiale aktowym sprzecznych informacji co do okresu odbywania przez skazanego kary pozbawienia wolności w sprawie VI K 662/08 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieście w Łodzi ( opisanej w punkcie II komparycji zaskarżonego wyroku łącznego). Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż orzeczoną w tejże sprawie karę łączną 2 lat pozbawienia wolności <span class="anon-block">A. D.</span> zaczął odbywać 20 grudnia 2014 roku, po czym z jej dalszego odbywania planowanego pierwotnie do dnia 20 grudnia 2016 roku, został zwolniony w dniu 15 kwietnia 2015 roku, w której to dacie Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem o sygn. akt III Kow 392/15/wz udzielił mu warunkowego zwolnienia wyznaczając dwuletni okres próby uprawniający do uznania kary za odbytą z dniem 15 kwietnia 2017 roku (odpis postanowienia karta 136 ).</p> <p>Postanowieniem z dnia 08 września 2016 roku sygn. akt VI Kow 973/16/owz Sąd Okręgowy w Łodzi odwołał warunkowe przedterminowe zwolnienie udzielone wskazanym powyżej orzeczeniem i zarządził wykonanie reszty nie odbytej kary łącznej pozbawienia wolności w rozważanej sprawie ( odpis postanowienia karta 53 – 54 ).</p> <p>W związku z powyższym skazany odbywa pozostałą część kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności od 15 grudnia 2017 roku, a przewidywany okres jej zakończenia przypada na dzień 21 sierpnia 2019 roku ( jest to zatem kontynuacja odbywania kary, a nie jej początek jak sugeruje obrona ).</p> <p>Jakkolwiek Sąd Rejonowy powołując się na dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy prawidłowo ustalił okresy odbywania kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności w rozważanej sprawie, to z obrazą prawa materialnego – art. 85 &amp; 3 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> uznał, że okres próby na jaki nastąpiło warunkowe przedterminowe zwolnienie skazanego z odbycia reszty tej kary jest okresem odbywania kary.</p> <p>W dniu 25 stycznia 2018 roku w sprawie I KZP 11/17 Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę, iż popełnienie przez sprawcę przestępstwa w okresie próby wyznaczonym postanowieniem o warunkowym zwolnieniu z odbycia reszty kary pozbawienia wolności nie stanowi przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85</a> &amp; 3 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> negatywnej przesłanki do orzeczenia kary łącznej obejmującej karę ( kary łączne ) , z odbycia reszty której sprawca został warunkowo zwolniony oraz karę ( kary łączne ) za przestępstwo popełnione w okresie próby.</p> <p>Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały podniósł, iż podstawowym warunkiem wystąpienia negatywnej przesłanki z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85</a> &amp; 3 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> jest to, aby sprawca popełnił czyn przestępny w czasie „ odbywania „ kary, której wykonanie już rozpoczęto, ale nie zakończono. Wskazał na niekonsekwencję ustawodawcy w posługiwaniu się terminem „ odbywanie kary „, na zamienne używanie go z terminem „ wykonanie kary „ zarówno na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeksu karnego</a>, jak <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">kodeksu karnego wykonawczego</a> ( w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 242)">art.242</a> &amp; 3 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> mowa o korzystaniu z przerwy w odbywaniu kary, w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 153)">art.153</a> &amp; 1 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">kkw</a> mowa o udzieleniu przerwy w wykonaniu kary ). Podkreślił, że przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 77)">art. 77</a> &amp; 1 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> mówi o warunkowym zwolnieniu „ z odbycia „ reszty kary pozbawienia wolności oraz o zachowaniu w czasie „odbywania kary„; przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 78;art. 79)">art. 78 i 79 kk</a> używają zwrotu „ po odbyciu”; przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 80)">art. 80</a> &amp; 1 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> przewiduje czas pozostały „ do odbycia „, a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 82)">art. 82</a> &amp; 1 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> mówi o uznaniu kary „ za odbytą „. Zatem w zakresie dotyczącym warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności ustawodawca był konsekwentny w posługiwaniu się wyłącznie terminem „odbywania „ kary. Zestawienie zaakcentowanych terminów ( verba legis ), w szczególności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 77)">art. 77</a> &amp; 1 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85</a> &amp; 3 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a>, nie pozostawia wątpliwości co do tożsamego zakresu znaczeniowego terminu odbywanie kary użytego w obu tych przepisach. W konsekwencji nie jest możliwe, pozostając w zgodzie z logiczną zasadą niesprzeczności, uznanie że sprawca mógłby popełnić czyn przestępny w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, z którego to odbywania został warunkowo zwolniony.</p> <p>Konsekwencją błędnego założenia przez sąd rejonowy, iż w okresie próby rozpoczętym 15 kwietna 2015 roku <span class="anon-block">A. D.</span> odbywał karę łączną 2 lat pozbawienia wolności było:</p> <p>- przyjęcie, iż czyny popełnione w dniach: 30 listopada 2015 roku ( w sprawie II K 312/16 Sadu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim opisanej w punkcie V komparycji zaskarżonego wyroku łącznego ) i 28 grudnia 2015 roku (w sprawie VI K 1038/16 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi opisanej w punkcie IV komparycji zaskarżonego wyroku łącznego ) należy traktować analogicznie jak przestępstwa popełnione po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonania kary,</p> <p>- umorzenie postępowania o wydanie wyroku łącznego w zakresie wyroku z dnia 29 czerwca 2009 roku w sprawie VI K 662/08 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi (opisanego w punkcie II komparycji zaskarżonego wyroku łącznego).</p> <p>W zaistniałej sytuacji procesowej spełniły się warunki ukonstytuowane przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85</a> &amp; 1, 2 i 3 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> do objęcia węzłem kary łącznej kar pozbawienia wolności wymierzonych trzema ( spośród pięciu objętych kartą karną ) wyrokami:</p> <p>- w sprawie VI K 662/08 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi (opisanej w punkcie II komparycji zaskarżonego wyroku łącznego ),</p> <p>- w sprawie VI K 1038/16 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi (opisanej w punkcie IV komparycji zaskarżonego wyroku łącznego ),</p> <p> <strong> <!-- -->- w sprawie II K 312/16 Sadu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim (opisanej w punkcie V komparycji zaskarżonego wyroku łącznego),</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a nie jak przyjął sąd pierwszej instancji tylko dwoma ostatnio wymienionymi.</strong> </p> <p>Obrona słusznie zgadziła się z ustaleniami tego sądu w zakresie braku podstaw dla objęcia wyrokiem łącznym wyroków w sprawach:</p> <p>- VI K 832/05 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi (opisanej w punkcie I komparycji zaskarżonego wyroku łącznego ),</p> <p>- VI K 981/10 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi (opisanej w punkcie III komparycji zaskarżonego wyroku łącznego ),</p> <p>z uwagi na wykonanie w całości orzeczonych nimi kar pozbawienia wolności.</p> <p>Jednocześnie należy stanowczo stwierdzić, wobec zauważonych przez skarżącego informacji zawartych w karcie karnej znajdującej się na karcie 8 – 9 akt, iż prawidłowo sąd rejonowy ustalił, że warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary wynikającej z trzech pierwszych wyroków w niej opisanych udzielał Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 roku o sygn. akt III Kow 392/15/wz , a nie Sąd Okręgowy w Łodzi, który z kolei postanowieniem z dnia 08 września 2016 roku o sygn. akt VI Kow 973/16/owz odwołał warunkowe przedterminowe zwolnienie w tych sprawach ( pisma wyjaśniające karta 52, 138 – 139 ).</p> <p>Sąd odwoławczy nie dostrzega, w przeciwieństwie do skarżącego, nieprawidłowości wynikających z umieszczenia we wstępie wyroku łącznego wyroków skazujących niezakwalifikowanych do objęcia tymże wyrokiem, a następnie umorzenia postępowania w zakresie takich wyroków w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 kpk</a>. Takie postąpienie obrazuje rozważenie przez sąd pierwszej instancji pełnej historii skazań przez pryzmat materialno – prawnych przesłanek orzekania kary łącznej.</p> <p>Wbrew stanowisku skarżącego materiał aktowy przedmiotowej sprawy jest kompletny, nie wykazuje braków wskazujących na potrzebę jego uzupełniania w sposób wymagający ponownego przeprowadzania postępowania pierwszoinstancyjnego w całości ( co stwarza niedopuszczalność orzekania kasatoryjnego wobec ograniczeń w tym zakresie ujętych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437</a> &amp; 2 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a> ) i daje podstawę do merytorycznego orzekania w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Zgodnie z uchwałą Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izby Karnej z dnia 28 czerwca 2018 roku sygn.akt I KZP 3/18 w sprawie o wydanie wyroku łącznego sąd odwoławczy może orzec po raz pierwszy karę łączną, gdy w pierwszej instancji został wydany zaskarżony apelacją wyrok łączny, orzekający karę na bazie określonych skazań oraz umarzający postępowanie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 kpk</a> w pozostałym zakresie. Sąd ten w uzasadnieniu podjętej uchwały zaprezentował pogląd, iż w sprawie o wydanie wyroku łącznego zasada dwuinstancyjności postępowania sądowego, jak też prawo do zaskarżenia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji, nie stoją na przeszkodzie orzeczeniu przez sąd odwoławczy po raz pierwszy kary łącznej albo orzeczeniu jej w innym zakresie niż orzekł sąd pierwszej instancji. Zastrzegł jedynie, że wniesienie apelacji na korzyść skazanego obliguje sąd odwoławczy, wymierzający karę łączną na szerszej podstawie przedmiotowej , do respektowania zakazu reformationis in peius, który w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego w pierwszej kolejności znajduje wyraz w zachowaniu zastosowanej przez sad pierwszej instancji zasady łączenia kar.</p> <p>Jakkolwiek skarga apelacyjna w swej konkluzji zmierzała do uchylenia zaskarżonego wyroku łącznego i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania to w swym uzasadnieniu artykułowała dążenie do wymierzenia kary łącznej obejmującej wyroki skazujące opisane w punktach II, IV i V komparycji wyroku łącznego w wymiarze 2 lat.</p> <p>Mając na uwadze orzeczone wskazanymi wyrokami kary pozbawienia wolności: - 2 lata kary łącznej z wyroku opisanego w punkcie II, - 1 rok kary jednostkowej z wyroku opisanego w punkcie IV, - 4 miesiące kary jednostkowej z wyroku opisanego w punkcie V stwierdzić trzeba, że apelacja optuje za zastosowaniem zasady absorbcji przy kształtowaniu nowej kary łącznej, choć skarżący tego nie zauważa gdyż wychodzi z błędnego założenia o potrzebie rozwiązania węzła kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie VI K 662/08 08 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi (opisanej w punkcie II komparycji zaskarżonego wyroku łącznego).</p> <p>Wskazać w tym miejscu należy na regulację przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86)">art. 86</a> &amp; 4 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a>, iż zasady wymiaru kary łącznej określone w &amp; 1 – 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli przynajmniej jedną z kar podlegającą łączeniu jest już orzeczona kara łączna.</p> <p>Brak jest zatem podstaw do uwzględniania przy rozważaniu granic kary łącznej kar jednostkowych objętych karą łączną, tak jak ma to miejsce we wskazanym wyroku.</p> <p>Zgodnie zatem z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86)">art. 86</a> &amp;1 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> granice możliwej do wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności lokowały się w przedziale od 2 lat (najwyższa z kar wymierzonych ) do 3 lat i 4 miesięcy ( suma orzeczonych kar).</p> <p>Słusznie uznał sąd pierwszej instancji, iż w realiach przedmiotowej sprawy brak było podstaw do zastosowania zasady pochłaniania. Zasada absorpcji przy wymierzaniu kary łącznej może być zastosowana, gdy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami zachodzi bliski związek przedmiotowy i podmiotowy, a przesłanka prognostyczna pozwala na stwierdzenie, że kara łączna w wysokości najwyższej z wymierzonych kar jest wystarczającą oceną zachowania się sprawcy ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 roku, IV KKN 39/99, KZS 2010 nr 6A, poz.213 Legalis ). Popełnienie większej ilości przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektyw absorpcji ( wyrok Sadu Apelacyjnego w warszawie z 12 lipca 2000 roku, II AKa 171/00, Legalis nr 48086 ).</p> <p>W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze biski związek przedmiotowo – podmiotowy wszystkich czterech przestępstw objętych trzema podlegającymi łączeniu wyrokami, godzących w to samo dobro prawne – mienie, ale odległy związek czasowy, gdyż popełnione zostały na przestrzeni od 01 września 2008 roku do 28 grudnia 2015 roku ( siedmiu lat).</p> <p>Kształtując karę łączną trzeba mieć na względzie, jak prawidłowo wywodzi się w pisemnych motywach skarżonego orzeczenia, brzmienie art.. 85 a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a> formułującego zasadę uwzględniania przede wszystkim celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Należy w całej rozciągłości zaakceptować wszystkie wskazane przez sąd rejonowy argumenty przekonujące o tym, że cele kary zdoła zapewnić jedynie kara łączna ukształtowana na zasadzie asperacji – mieszanej, wypośrodkowanej.</p> <p>Sąd odwoławczy będąc związany zastosowaną przez sąd pierwszej instancji zasadą wymiaru kary łącznej tj. asperacji oraz zakresem stosowania tej zasady wymierzył karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności (różnica pomiędzy najwyższą karą 2 lat a sumą kar łączonych 3 lat i 4 miesięcy wynosiła 16 miesięcy, stosując zasadę wypośrodkowania otrzymujemy wynik 8 miesięcy, który po dodaniu do kary najwyższej 2 lat daje wynik 2 lat i 8 miesięcy ).</p> <p>Oczywiście rozstrzygnięcie powyższe musiało zostać poprzedzone rozwiązaniem wymierzonej skarżonym wyrokiem łącznym kary łącznej 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Zmniejszyła się zatem w wyniku kontroli instancyjnej nałożona na skazanego dolegliwość karna o kolejnych 6 miesięcy pozbawienia wolności, oprócz 2 miesięcy już wcześniej darowanych mu przez sąd rejonowy (w sumie o 8 miesięcy ).</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 577)">art. 577 kpk</a> sąd odwoławczy zaliczył skazanemu na poczet orzeczonej przez siebie kary łącznej pozbawienia wolności:</p> <p>- okres odbywania kary pozbawienia wolności w sprawie VI K 662/08 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi (opisanej w punkcie II komparycji zaskarżonego wyroku łącznego ) od dnia 20 grudnia 2014 roku do 15 kwietnia 2015 roku,</p> <p>- okres tymczasowego aresztowania w sprawie VI K 1038/16 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi (opisanej w punkcie IV komparycji zaskarżonego wyroku łącznego ) od dnia 18 marca 2016 roku godz. 08:00 do dnia 13 września 2016 roku,</p> <p>- okres zatrzymania roku w sprawie II K 312/16 Sadu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim ( opisanej w punkcie V komparycji zaskarżonego wyroku łącznego ) od dnia 30 listopada 2015 roku godz. 19:30 do dnia 02 grudnia 2015 roku godz. 14:40.</p> <p>Rację miał zatem skarżący , że sąd rejonowy z obrazą wymienionego przepisu zaniechał zaliczenia na poczt orzeczonej przez siebie kary łącznej okresu zatrzymania w ostatniej z wymienionych spraw.</p> <p>Konsekwencją połączenia węzłem kary łącznej wyroku w sprawie VI K 662/08 Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi (opisanej w punkcie II komparycji zaskarżonego wyroku łącznego) było ograniczenie rozstrzygnięcia z punktu 3 zaskarżonego wyroku o umorzeniu postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 572)">art. 572 kpk</a> do wyroków opisanych w punktach I i III komparycji wyroku łącznego.</p> <p>Trudna sytuacja materialna skazanego pozbawionego wolności i nie posiadającego środków finansowych, uzasadnia zwolnienie go od wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.</p> </div>