II Ca 649/18

<p>Sygn. akt II Ca 649/18</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 22 listopada 2018 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy</strong> </p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Janusz Roszewski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSO Wojciech Vogt (spr.)</p> <p>SSO Barbara Mokras</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sąd. Elżbieta Wajgielt</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. w Kaliszu</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z wniosku <span class="anon-block">M. B.</span> , <span class="anon-block">B. B.</span> </p> <p>z udziałem <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>o ustanowienie służebności przesyłu</p> <p>na skutek apelacji wnioskodawców</p> <p>od postanowienia Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie</p> <p>z dnia 19 czerwca 2018r. sygn. akt I Ns 36/18</p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a: </strong> </p> <p>1.  oddalić zażalenie,</p> <p>2.  oddalić apelację,</p> <p>3.  zasądzić od <span class="anon-block">M. B.</span> i <span class="anon-block">B. B.</span> na rzecz uczestnika postępowania <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>SSO Barbara Mokras SSO Janusz Roszewski SSO Wojciech Vogt</p> <p>II Ca 649/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">B. B.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> we wniosku z dnia 5 lutego 2018r. skierowanym przeciwko <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">G.</span> wystąpili o ustanowienie służebności przesyłu za wynagrodzeniem w kwocie 40,000 zł na na <span class="anon-block">działkach gruntu nr (...)</span> stanowiących ich własność (wniosek k. 4-8, koperta k. 26).</p> <p>Uczestnik postępowania w odpowiedzi wniósł o oddalenie wniosku i zasądzenie kosztów postępowania. <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">G.</span> podniosła, że przedmiotowa linia została oddana do użytku w dniu 16 marca 1966 roku i nastąpiło zasiedzenie służebności przesyłu (odpowiedź na pozew k. 29-31).</p> <p> <strong> <!-- -->Sad Rejonowy w Ostrzeszowie</strong> postanowieniem z dnia 19 czerwca 2018 r. oddalił wniosek i orzekł o kosztach postępowania.</p> <p>Rozstrzygnięcie swoje oparł na następujących ustaleniach i rozważaniach:</p> <p>W 16 marca 1966 roku oddano do użytku linię energetyczną znajdującą się na nieruchomości obejmującej <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> położonych w <span class="anon-block">K.</span>, dla której w Sądzie Rejonowym w Ostrzeszowie prowadzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta nr (...)</span> (protokół z odbioru technicznego k. 37, mapa powykonawcza k. 37, zgoda na budowę stacji transformatorowej z 7.1.1965r. k. 67, zeznania <span class="anon-block">A. G.</span> - płyta CD k. 64, bezsporne).</p> <p>Obecnie linia energetyczna przebiegająca prze nieruchomość powodów stanowi własność <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">G.</span> (kopie dokumentów k. 68-96).</p> <p>Na podstawie umowy sprzedaży z dnia 5 maja 2003 roku <span class="anon-block">B. B.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> nabyli własność nieruchomości obejmującej <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> położonych w <span class="anon-block">K.</span> gm. <span class="anon-block">O.</span>, dla których w Sądzie Rejonowym w Ostrzeszowie prowadzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta nr (...)</span>. Przedmiotowe nieruchomości stanowiły zawsze własność osób prywatnych (kserokopia odpisu księgi wieczystych k. 21, bezsporne, przesłuchanie powoda - płyta CD k. 64, zeznania <span class="anon-block">A. G.</span> - płyta CD k. 64, dokumenty z akt <span class="anon-block">księgi wieczystej KW nr (...)</span> zał. do sprawy I C 100/18 Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie).</p> <p>Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie bezspornych między stronami okoliczności (przede wszystkim w tym zakresie faktu prywatnej własności ziemi, na której znajduje się</p> <p>1</p> <p>przedmiotowa linia energetyczna), które znalazły także potwierdzenie w zeznaniach świadka. Sam powód wskazał, że linia energetyczna istniała najprawdopodobniej od lat 60-tych.</p> <p>Wniosek jest niezasadny.</p> <p>W realiach rozpoznawanej sprawy spór koncentrował się przede wszystkim na prawnej możliwości zasiedzenia służebności przesyłu.</p> <p>Sąd Rejonowy stoi na stanowisku, że również przed wejściem w życie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 305)">art 305</a>' <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> i n. dopuszczalne było zasiedzenie służebności gruntowej służącej przedsiębiorstwu przesyłowemu (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2006 roku, II CSK 119/06, Orzecznictwo w Sprawach <span class="anon-block"> (...)</span> rok 2007, Nr 4, poz. 42, str. 11). Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wskazanego orzeczenia zasadnie wywiódł, iż w myśl przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 292)">art. 292 k.c</a>, służebność gruntowa może być nabyta przez zasiedzenie, jeżeli polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia; przepisy o nabyciu w drodze zasiedzenia stosuje się odpowiednio. Urządzenie, o którym mowa w tym przepisie, ma odpowiadać treści służebności pod względem gospodarczym. Oczywistym jest, że chodzi tu o odpowiednie urządzenie materialne, umożliwiające korzystanie z cudzej nieruchomości w zakresie służebności, sporządzone na obcej nieruchomości lub co najmniej wkraczające w jej sferę. Charakter tego urządzenia ma być trwały, a nie chwilowy i musi być ono widoczne. Korzystanie z takiego urządzenia znajdującego się na cudzej nieruchomości stanowi dla jej właściciela - jak się powszechnie i zgodnie w doktrynie oraz judykaturze twierdzi - wyraźne ostrzeżenie przed działaniem osób, które korzystając z takich urządzeń mogą doprowadzić do uzyskania odpowiednich służebności gruntowych.</p> <p>W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż korzystanie przez przedsiębiorstwo państwowe z nieruchomości w sposób odpowiadający treści służebności gruntowej, prowadzące do zasiedzenia służebności gruntowej przed dniem 1 lutego 1989 r., stanowiło podstawę do nabycia tej służebności przez Skarb Państwa (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2009 roku, III CZP 70/09, OSNC 2010/5/64, LEX nr 522990). Sąd Najwyższy wskazał, że w świetle regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 128)">art. 128 k.c.</a> i zasady jednolitej własności państwowej przedsiębiorstwa państwowe były jedynie dzierżycielami nieruchomości lub ograniczonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">praw rzeczowych</a> i z tego względu wykonywały wypływające stąd uprawnienia w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa. Za dominujące można uznać stanowisko uznające przedsiębiorstwa państwowe za podmioty posiadające składniki mienia państwowego lub władające nimi w</p> <p> <strong> <!-- -->2</strong> </p> <p>wyniku wykonywania zarządu nad majątkiem państwowym , co oznaczało, że podmiotem praw był Skarb Państwa (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2006 r., I CSK 185/05, nie publ. i z dnia 15 stycznia 2009 r., I CSK 333/07, nie publ.).</p> <p>W kilku orzeczeniach Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że jeżeli pod rządem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 128)">art 128 k.c.</a> przedsiębiorstwo państwowe spełniło przesłanki wymagane do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, to własność nieruchomości nabywał Skarb Państwa, a nie przedsiębiorstwo państwowe wyposażone w osobowość prawną; nie mogło ono praw do zarządzanego mienia państwowego przeciwstawić Skarbowi Państwa (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 września 1993 r., II CRN 76/93, nie publ. i z dnia 12 grudnia 1996 r, I CKU 38/96, nie publ).</p> <p>Poglądy prezentowane w orzecznictwie wskazują wyraźnie, że własność państwowa mogła przysługiwać wyłącznie Skarbowi Państwa, więc należy przyjąć, że beneficjentem działań podejmowanych przez przedsiębiorstwa państwowe, które prowadziły do nabycia praw w wyniku zasiedzenia, w tym także zasiedzenia służebności gruntowej, był także Skarb Państwa.</p> <p>W razie nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowej, dodatkowego argumentu na rzecz jej nabycia przez Skarb Państwa dostarcza relacja istniejąca pomiędzy nieruchomością władnąca a nieruchomością, na której miałaby powstać służebność gruntowa; jeżeli właścicielem nieruchomości władnącej był Skarb Państwa, to podmiotem, któremu przysługuje służebność gruntowa powinna być ta sama osoba.</p> <p>Sąd Najwyższy wskazał przy tym w postanowieniu z dnia 16 września 2009 roku (II CSK 103/09, LEX nr 530696), że do dnia 31 stycznia 1989 r., gdy zarówno właścicielem nieruchomości obciążonej jak i posiadaczem służebności gruntowej przesyłu oraz właścicielem nieruchomości władnącej był Skarb Państwa, nie mogło w ogółe dojść do zasiedzenia służebności gruntowej przesyłu, skoro właściciel nie może nabyć przez zasiedzenie służebności gruntowej na nieruchomości stanowiącej jego własność. Zgodnie bowiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 285)">art. 285 k.c.</a> służebność gruntowa obciąża jedną nieruchomość na rzecz każdoczesnego właściciela innej nieruchomości, przy czym chodzi o dwie różne nieruchomości w znaczeniu prawnorzeczowym, a więc należące do różnych właścicieli. W związku z tym nieruchomość władnąca i nieruchomość obciążona nie mogą być własnością (pozostawać w użytkowaniu wieczystym) tej samej osoby. Służebność gruntowa jest prawem na rzeczy cudzej, a zatem właściciel nieruchomości nie może nabyć przez zasiedzenie służebności na swojej (własnej) nieruchomości.</p> <p> <strong> <!-- -->3</strong> </p> <p>W tym miejscu należy także zaznaczyć, iż posiadanie prowadzące do nabycia służebności gruntowej w drodze zasiedzenia ma inny zakres niż posiadanie prowadzące do nabycia przez zasiedzenie własności. Uczestnik postępowania i jego poprzednicy faktycznie korzystali z gruntu w taki sposób, jak to czyni osoba, której przysługuje służebność. Korzystanie to polegało i nadal polega na wykonywaniu takich aktów władztwa w stosunku do nieruchomości, które normalnie wykonuje osoba uprawniona z tytułu służebności (musi mieć cechy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 352)">art. 352 k.c.</a> a więc chodzi o inny zakres niż posiadanie prowadzące do zasiedzenia własności). Charakter władztwa przedsiębiorstwa energetycznego nad nieruchomością w takim wypadku może wprawdzie budzić wątpliwości, lecz nie jest to posiadanie samoistne ze względu na brak elementu "animus" dla tego rodzaju władztwa. Trzeba więc zgodzić się z wyrażonym w literaturze i judykaturze zapatrywaniem, że jest to faktyczne władztwo w podobnych granicach, jakie wykonuje uprawniony z tytułu służebności (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2002 r., III CZP 64/02, Biuletyn Sądu Najwyższego 2002 r., nr 11, s. 7).</p> <p>W rozpoznawanej sprawie należy uznać, iż Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie służebność gruntową na przedmiotowych nieruchomościach jeszcze zanim własność tej nieruchomości nabyli uczestnicy. Linia energetyczna na gruncie wnioskodawców jest trwałym i widocznym urządzeniem. O jej trwałości w sposób bezsprzeczny przesądza fakt, iż już z dniem 16 marca 1966 roku została oddana do eksploatacji i od tego czasu linia ta nieprzerwanie istnieje. Korzystanie zaś z tego urządzenia znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości stanowiło wyraźne ostrzeżenie przed działaniem osób, które korzystając z takich urządzeń mogą doprowadzić do uzyskania odpowiednich służebności gruntowych. Długotrwałe tolerowanie przez właścicieli takich działań usprawiedliwia usankcjonowanie ukształtowanego i stabilnego stanu faktycznego poprzez obciążenie tej nieruchomości służebnością. Dokonane ustalenia przesądzają, iż spełnione zostały potrzebne do zasiedzenia przesłanki w postaci: posiadania, upływu czasu oraz korzystania z trwałego i widocznego urządzenia. W realiach rozpoznawanej sprawy przedmiotową linię energetyczną wykorzystywano do przesyłu energii w sposób stały przez okres uprawniający do nabycia służebności gruntowej przesyłu przez zasiedzenie w złej wierze (Skarb Państwa dokonujący zasiedzenia nie miał bowiem żadnych podstaw, aby przyjmować, iż jest uprawniony do korzystania z przedmiotowej służebności).</p> <p>Wypada przy tym zauważyć, iż bieg terminu zasiedzenia przedmiotowej służebności gruntowej rozpoczął się nie od chwili, gdy posiadacz tej służebności przystąpił do korzystania z trwałego i widocznego urządzenia, ale od chwili gdy właścicielem nieruchomości przestał</p> <p> <strong> <!-- -->4</strong> </p> <p>być Skarb Państwa, a nieruchomość stała się własnością osób fizycznych. Tym samym powyższe ustalenie uzasadnia przyjęcie, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172;art. 172 § 2)">art. 172 § 2 k.c.</a> w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 października 1990 roku termin zasiedzenia wskazanej służebności w złej wierze upłynął z dniem 16 marca 1986 roku i z dniem następnym Skarb Państwa nabył tę służebność nieodpłatnie z mocy prawa.</p> <p>Co więcej podkreślenia wymaga, iż wnioskodawcy z jednej strony kierują wniosek przeciwko uczestnikowi postępowania i tym samym potwierdzają, że jest on właścicielem przedmiotowej linii energetycznej, a z drugiej strony twierdzą, że uczestnik nie wykazał, aby był właścicielem przedmiotowego linii energetycznej, gdy chodzi o zarzut zasiedzenia. Stanowisko wnioskodawców jest więc wewnętrznie sprzeczne.</p> <p>Konkludując, Sąd oddalił wniosek.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 2)">art. 520 § 2 k.p.c.</a> Sąd zasądził od wnioskodawców solidarnie na rzecz uczestników kwotę 497 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację i zażalenie</strong> w przedmiocie kosztów wnieśli wnioskodawcy zaskarżając postanowienie w całości.</p> <p>Zarzucili:</p> <p>1.  w ramach zarzutów natury ogólnej:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>postanowienie jest niesprawiedliwe, nie uwzględnia zasad słuszności i współżycia społecznego i jest przedwczesne,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>to uczestnik powinien wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie na swoja rzecz zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej służebności przesyłu,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>wnioskodawcy przekraczając próg sali sądowej od razu „wyczuli”, że „przegrali”, co jest niedopuszczalne,</p> </dd> </dl> <p>2.  obrazę przepisów prawa materialnego - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172;art. 292)">art. 172 i 292 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 305)">art. 305 k.c.</a> przez ich niewłaściwe zastosowanie,</p> <p>3.  naruszenie prawa procesowego polegające na</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>błędnym ustaleniu stanu faktycznego,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>sprzeczności podstawowych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>nie omówieniu szeregu podstawowych dokumentów, brak odpowiedzi na podstawowe pytania,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328)">art. 328 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 246)">246 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 609;art. 610)">art. 609 i 610 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520)">520 k.p.c.</a> </p> </dd> </dl> <p>W oparciu o te zarzuty wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku oraz zasądzenie kosztów za obie instancję.</p> <p>Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie apelacji i zażalenia i zasądzenie kosztów.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje</strong>:</p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia i rozważania Sądu I instancji i uznaje je za własne.</p> <p>Skarżący podnosi w swojej apelacji zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Zarzut ten nie jest uzasadniony.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału. Sąd Rejonowy dokonując tej oceny nie naruszył reguł oznaczonych w powołanym tu unormowaniu, dającym wyraz obowiązywaniu zasady swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Cechą istotną swobodnej oceny dowodów jest ich bezstronna ocena (por. np. K. Piasecki, w: <em> <!-- -->Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz do artykułów 1 – 505</em> , pod red. K. Piaseckiego, Warszawa 2006, t. I, s. 1026). Takiej właśnie – tj. bezstronnej oceny – dokonał Sąd I instancji.</p> <p>Wszechstronne rozważenie zebranego materiału oznacza uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, a mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności (por. W. Siedlecki, <em> <!-- -->Realizacja zasady swobodnej oceny dowodów w polskim procesie cywilnym,</em> NP. 1966, nr 4, s. 20). Sąd Rejonowy wszechstronnie rozważył zebrany w tej sprawie materiał.</p> <p>Swoje twierdzenia Sąd I instancji przekonująco i należycie uzasadnił.</p> <p>Należy pamiętać, że w niniejszej sprawie nie było sporu – z uwagi na to, że wnioskodawcy przyznali tę okoliczność – że 16 marca 1966 roku oddano do użytku linię energetyczną znajdującą się na nieruchomości obejmującej <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> położonych w <span class="anon-block">K.</span>, dla której w Sądzie Rejonowym w Ostrzeszowie prowadzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta nr (...)</span> (protokół z odbioru technicznego k. 37, mapa powykonawcza k. 37, zgoda na budowę stacji transformatorowej z 7.1.1965r. k. 67, zeznania <span class="anon-block">A. G.</span> - płyta CD k. 64, bezsporne).</p> <p>Obecnie linia energetyczna przebiegająca prze nieruchomość powodów stanowi własność <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>Natomiast z dokumentów powołanych przez Sąd Rejonowy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że obecnie linia energetyczna przebiegająca prze nieruchomość wnioskodawców stanowi własność <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">G.</span>.</p> <p>Również z niepodważalnych dokumentów wynika, że na podstawie umowy sprzedaży z dnia 5 maja 2003 roku <span class="anon-block">B. B.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> nabyli własność nieruchomości obejmującej <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> położonych w <span class="anon-block">K.</span> gm. <span class="anon-block">O.</span>, dla których w Sądzie Rejonowym w Ostrzeszowie prowadzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta nr (...)</span>. Przedmiotowe nieruchomości stanowiły zawsze własność osób prywatnych (kserokopia odpisu księgi wieczystych k. 21, bezsporne, przesłuchanie powoda - płyta CD k. 64, zeznania <span class="anon-block">A. G.</span> - płyta CD k. 64, dokumenty z akt <span class="anon-block">księgi wieczystej KW nr (...)</span> zał. do sprawy I C 100/18 Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie).</p> <p>Okoliczności faktyczne sprawy są niesporne gdyż wynikają z zeznań wnioskodawców albo z dokumentów, które w toku postępowania nie były podważone. Z tych też względu zarzuty zawarte w apelacji dotyczące ustaleń faktycznych są zupełnie bezpodstawne i oderwane od dowodów, które w sprawie zostały przeprowadzone.</p> <p>Uczestnik postępowania <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> wykazał również dokumentami dołączonymi do odpowiedzi na wniosek, że jest następcą prawnym władających przedmiotową linia energetyczną od momentu oddania jej do użytku. Należy również wskazać, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 340)">art. 340 k.c.</a> domniemywa się ciągłość posiadania.</p> <p>Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż w rozpoznawanej sprawie należy uznać, iż Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie służebność gruntową na przedmiotowych nieruchomościach jeszcze zanim własność tej nieruchomości nabyli uczestnicy. Linia energetyczna na gruncie wnioskodawców jest trwałym i widocznym urządzeniem. O jej trwałości w sposób bezsprzeczny przesądza fakt, iż już z dniem 16 marca 1966 roku została oddana do eksploatacji i od tego czasu linia ta nieprzerwanie istnieje. Korzystanie zaś z tego urządzenia znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości stanowiło wyraźne ostrzeżenie przed działaniem osób, które korzystając z takich urządzeń mogą doprowadzić do uzyskania odpowiednich służebności gruntowych. Długotrwałe tolerowanie przez właścicieli takich działań usprawiedliwia usankcjonowanie ukształtowanego i stabilnego stanu faktycznego poprzez obciążenie tej nieruchomości służebnością. Dokonane ustalenia przesądzają, iż spełnione zostały potrzebne do zasiedzenia przesłanki w postaci: posiadania, upływu czasu oraz korzystania z trwałego i widocznego urządzenia. W realiach rozpoznawanej sprawy przedmiotową linię energetyczną wykorzystywano do przesyłu energii w sposób stały przez okres uprawniający do nabycia służebności gruntowej przesyłu przez zasiedzenie w złej wierze (Skarb Państwa dokonujący zasiedzenia nie miał bowiem żadnych podstaw, aby przyjmować, iż jest uprawniony do korzystania z przedmiotowej służebności). Tym samym powyższe ustalenie uzasadnia przyjęcie, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172;art. 172 § 2)">art. 172 § 2 k.c.</a> w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 października 1990 roku termin zasiedzenia wskazanej służebności w złej wierze upłynął z dniem 16 marca 1986 roku i z dniem następnym Skarb Państwa nabył tę służebność nieodpłatnie z mocy prawa.</p> <p>Skoro więc z końcem lat osiemdziesiątych Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie ww służebność, to obowiązkiem Sądu Rejonowego było oddalenie wniosku o ustanowienie służebności przesyłu.</p> <p>W tej sytuacji zarzuty dotyczące braku ustaleń faktycznych dotyczących ustalenia tej służebności jest bezprzedmiotowy i wynika z nieznajomości elementarnych zasad obowiązujących w polskim procesie cywilnym.</p> <p>To samo dotyczy zarzutu, że Sąd ustalił, iż Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie przedmiotową służebność mimo braku takiego wniosku pochodzącego od Skarbu Państwa. Powołane w tym zakresie orzecznictwo i poglądy literatury nie dotyczą przedmiotowej sprawy i nie odnoszą się do stanu faktycznego rozpatrywanego w niniejszej sprawie.</p> <p>Również zasadnie Sąd orzekł o kosztach postępowania. Wnioskodawcy przegrali sprawę i dlatego w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520)">art. 520 k.p.c.</a> byli zobowiązani zwrócić koszty uczestnikowi. Zażalenie podlega więc oddaleniu.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, orzec jak w sentencji.</p> <p> Urszula Kowalska-Sip Janusz Roszewski Wojciech Vogt </p> </div>