VI Ka 1145/25

<p>Warszawa, dnia 30 marca 2026 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1145/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->protokolant: protokolant sądowy Jakub Stuleblak</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu dnia 30 marca 2026 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">V. C.</span>, syna <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">L.</span>, ur. <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o czyn z art. 60^{<!-- -->1} § 4 pkt 3 kw </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn. akt III W 19/25</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem opłaty i kwotę 50 złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 1145/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obwinionego nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zawarte w niej argumenty są bezzasadne i nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.</p> <p>Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1</a> kpsw przedstawił motywy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5)">art. 4 i 5 k.p.k.</a> w zw. z 8 kpsw. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16).</p> <p>W związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 34 k)">art. 34 k.p.s.</a>w. pozostaje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> (w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 82;art. 82 § 1 k)">art. 82 § 1 k.p.s.</a>w.), który stanowi, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Podstawa faktyczna wyroku nie może być przez sąd przyjęta dowolnie, lecz musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych ujawnionych podczas przewodu sądowego w konkretnej sprawie, czyli na tym co było przedmiotem postępowania dowodowego na rozprawie (zob. wyrok SN z 18.12.2002 r., II KK 297/02, Legalis).</p> <p>Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, Sąd Okręgowy podkreśla, że okazały się one chybione.</p> <p>Wskazać należy, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając sprawę, za podstawę orzeczenia przyjął całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, a przedmiotem jego rozważań były wszystkie dowody i wynikające z nich fakty, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności za zarzucane obwinionemu wykroczenia.</p> <p>Nie doszło do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 34)">art. 34 k.p.w.</a>, a więc sytuacji gdy organ orzekający pominie przy dokonywaniu ustaleń istotne okoliczności wynikające z określonego wiarygodnego dowodu lub dokona ustaleń w oparciu o dowód, który nie został ujawniony w toku rozprawy. W ocenie kontroli instancyjnej, żadne z niniejszych uchybień nie miało miejsca podczas procedowania przez Sąd I instancji.</p> <p>W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy dysponował odpowiednio szerokim spektrum dowodów, które były wystarczające (po ich prawidłowym ocenieniu przez sąd) dla poczynienia zasadniczo trafnych i niewątpliwych ustaleń faktycznych. Wbrew stanowisku obwinionego, w sprawie istniały podstawy do skierowania wniosku o jego ukaranie . Wszystkie dowody wskazane przez Sąd I instancji tworzą spójny , wzajemnie się uzupełniający materiał wskazujący na sposób zachowania obwinionego . Jego wersja stanowi jedynie przyjętą linię obrony , która okazała się nieskuteczna . Sąd dokonał korekty czasokresu popełnienia czynu nie naruszając zasady skargowości. Zachodzi bowiem oczywista tożsamość zachowania ujętego w wyroku i we wniosku o ukaranie jako będącego wynikiem tych samych zdarzeń historycznych.</p> <p>Reasumując w ocenie Sądu Okręgowego uznać należy, że zasady logiki, racjonalnego rozumowania, doświadczenia życiowego i zawodowego pozwalają uznać, że obwiniony dopuścił się popełnienia przypisanego mu wykroczenia. Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co uzasadnił w wywiedzionym przez siebie uzasadnieniu.</p> <p>W tych okolicznościach sąd odwoławczy uznał, iż sąd <em> <!-- -->meriti</em> nie dopuścił się wskazanego w apelacji uchybienia w poczynionych ustaleniach faktycznych i prawidłowo przyjął, że obwiniony dopuścił się popełnienia wykroczenia , za które wymierzył mu karę 2000 złotych grzywny Natomiast w ocenie sądu odwoławczego tak ukształtowana kara jest adekwatna do okoliczności i społecznej szkodliwości czynu oraz współmierna do stopnia jego zawinienia. Kara ta spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej.</p> <p>W przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego, sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119;art. 119 § 1 k)">art. 119 § 1 k.p.s.</a>w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 zł tytułem opłaty oraz kwotę 50 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, albowiem w sprawie nie wyłoniły się żadne szczególne okoliczności, które wskazywałyby na podstawę do zwolnienia obwinionego od obowiązku uiszczenia tych kosztów.</p> <p>Mając powyższe okoliczności orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.</p> </div>