II SA/Sz 711/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE K. K. wraz ze skargą złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach. Skarżąca na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 - zwanej dalej: "p.p.s.a.") wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, a na wypadek, gdyby organ nie uwzględnił wniosku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosła o jego uwzględnienie przez sąd. Strona skarżąca uzasadniając złożony wniosek, wskazała, że jest on zasadny albowiem decyzja administracyjna jest już ostateczna i może podlegać egzekucji, a ponieważ opiewa na znaczną kwotę, to przy braku udzielenia wnioskowanej ochrony, może to narazić stronę na trudne do odwrócenia straty finansowe. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu tego pisma procesowego organ zwrócił uwagę, że strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, jednakże pomimo skierowania ww. wniosku do organu na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., organ nie odniósł się do złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien wykazać, iż wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że z uwagi na brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ (na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), Sąd zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a jest uprawniony ustosunkować się do żądania strony skarżącej. W ocenie Sądu skarżąca zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniła swojego wniosku w rzetelny sposób. Wskazała bowiem jedynie ogólnie, że decyzja jest ostateczna i może być prowadzona wobec strony egzekucja, a ze względu na znaczną kwotę, może to narazić stronę na trudne do odwrócenia straty finansowe. Strona nie wykazała jakiego rodzaju i w jakiej wysokości poniesie straty finansowe. Szkoda wyrządzona wykonaniem zaskarżonej decyzji nie może być potencjalna, szkoda taka musi być realna. Strona skarżąca powinna powołać się na konkretne zdarzenia, które zaistnieją wskutek wykonania decyzji. Ponadto powinna na podniesione okoliczności, przedstawić stosowne dowody. Zdaniem Sądu orzeczona kara pieniężna nie stanowi sama w sobie przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że NSA zaznaczył, iż obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (postanowienie NSA z 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.