VI Ka 994/18

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 994/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 4 grudnia 2018</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Piotr Mika</p> <p>Sędziowie SO Kazimierz Cieślikowski (spr.)</p> <p>SO Marcin Schoenborn</p> <p>Protokolant Dominika Koza</p> <p>przy udziale Marcina Bąka Prokuratora Prokuratury Rejonowej w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. Ł.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">I.</span> </p> <p>oskarżonego z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach</p> <p>z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygnatura akt VI K 325/18</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> </p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 300 zł (trzysta złotych).</p> <p>Sygn. akt VI Ka 994/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2018 r. sygn. akt VI K 325/18 Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach uznał oskarżonego <span class="anon-block">K. Ł.</span> za winnego występku z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i skazał go za ten występek na karę 1 roku pozbawienia wolności (punkt 1). Uznał go także za winnego przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i skazał go za ten występek na karę 1 roku pozbawienia wolności (punkt 2). Orzekł też Sąd wobec oskarżonego karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45 § 1 pkt. 3)">punkt 3</a>). Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 kk</a> orzekł wobec oskarżonego przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 110 zł (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44 § 2 pkt. 4)">punkt 4</a>). Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 2)">art. 44 § 2 kk</a> w zw z art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa określonych dowodów rzeczowych (punkt 5). Na poczet orzeczonej kary zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (punkt 6). Zasądził też Sąd od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę i wydatki (punkt 7).</p> <p>Wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze został zaskarżony apelacją obrońcy oskarżonego. Zarzucił on rażącą niewspółmierność orzeczonych kar jednostkowych a także kary łącznej. Zarzucił też błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że czyn z punktu 1 nie stanowi wypadku mniejszej wagi.</p> <p>Domagał się zmiany wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu możliwie najłagodniejszej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wbrew stanowisku apelującego zarzut dotyczący nieprawidłowej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 oznacza, że w istocie zaskarżone zostało nie tylko orzeczenie o karze ale także kwalifikacja prawna czynu. Uwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego w tym zakresie musiałoby skutkować zmiana kwalifikacji prawnej czynu przypisanego (na art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) i dopiero wówczas orzeczenie kary za tak kwalifikowany występek.</p> <p>Całą argumentacją obrońcy w tym zakresie było stwierdzenie, że ilość udzielonej substancji psychotropowych była nieznaczna. Sąd Okręgowy nie ma wątpliwości, że o nieznacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w danym przypadku mowy być nie może. 5 gram amfetaminy to ilość znacznie większa od działki handlowej, wystarcza do sporządzenia kilkunastu a nawet kilkudziesięciu porcji dilerskich. Trafnie zatem Sąd I instancji przyjął, że jest to wypadek podstawowy przestępstwa polegającego na udzieleniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej substancji psychotropowej. Kara 1 roku pozbawienia wolności jest karą minimalną wskazaną w przepisie art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. O rażącej niewspółmierności nie ma zatem mowy.</p> <p>Co się tyczy orzeczenia w punkcie 2 to nie było kwestionowane stanowisko Sądu I instancji, że wskazana ilość substancji jest ilością znaczną. To stanowisko Sąd Okręgowy podziela. Minimalna kara przewidziana w ustawie za przestępstwo posiadania znacznej ilości substancji psychotropowych to kara 1 roku pozbawienia wolności. Także i w tym wypadku nie może być mowy o rażącej niewspółmierności kary. Kara łączna pozbawienia wolności została oparta o zasadę asperacji. Kara ta jest nieznacznie wyższa od dolnej granicy (1 rok pozbawienia wolności) i jest odległa od granicy górnej (2 lata pozbawienia wolności). W ocenie Sądu Okręgowego kara łączna nie tylko nie jest surowa w stopniu nie dającym się zaakceptować, ale jest łagodna. Nie ma więc podstaw do zmiany wyroku postulowanej przez apelującego. Co się tyczy wniosku alternatywnego to stoi on w sprzeczności z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 kpk</a>.</p> <p>Z tych względów apelacji obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji było orzeczenie obciążające oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze tj. wydatkami postępowania odwoławczego i opłatą za II instancję, gdyż Sąd nie widział powodów, dla których koszty te nie miałyby być przez oskarżonego poniesione.</p> </div>